Το ίδιο και η πολιτική. Δεν είναι μόνο αυτά που ξέραμε για αυτήν, αλλά κι αυτά που αγνοούσαμε. Και σύμφωνα με το αρχαίο ρητό,"αρχή άνδρα δείκνυσι" η εξουσία αλλάζει τον πολιτικό ως άνθρωπο.
Υπάρχει, έστω κι ένας που πίστευε ποτέ ότι στη χώρα του Προμηθέα, θα πουλιόταν το φως; Ότι στην πατρίδα του Δία του υέτιου, θα πουλιόταν το νερό που πίνουμε; Ότι στην ιερή γη των Μουσών θα ενοικιαζόταν η Ακρόπολη μαζί με τον Παρθενώνα;
Κι όμως! Ως και τα αγαθά της Φύσης, αυτά που για εκατομμύρια χρόνια τα χαιρόταν ελεύθερα κι αυτονόητα ο άνθρωπος, έγιναν εμπορεύσιμα αγαθά, από κείνους που για το χρήμα πουλούν και τη μάνα τους!
Αν δεν υπήρχε η αγάπη για τα χρήματα από εκείνους που μας κυβέρνησαν, η χώρα δεν θα είχε πτωχεύσει. Αν δεν επικρατούσε η νοοτροπία του "όλα τα σφάζω", "όλα τα πουλώ", αρκεί να κερδίσω, η Ελλάδα θα ήταν τώρα κράτος ισχυρό, με σεβαστή Δημόσια περιουσία!
Τώρα, που όλα έχουν εκποιηθεί ή ιδιωτικοποιηθεί, πάμε αιώνες χρόνια πίσω. Και δεν υπάρχουν ούτε σπήλαια για αυτούς που έχουν χάσει τα σπίτια τους σε ξένα Funds! Ως και αυτά έχουν ιδιωτικοποιηθεί, ψηλά στα βουνά, γιατί έγιναν πάρκα για ανεμογεννήτριες!
Κατάλαβες τώρα, αδερφέ μου, γιατί γίνονταν κάποτε επαναστάτες οι αδικημένοι; Σήμερα σε καιρούς κατεδάφισης και των τελευταίων λαϊκών ονείρων, και οι επαναστάτες μαλάκωσαν!
Οι σπόρος για να γίνει καρπός θέλει γόνιμη γη. Το αίσθημα για να ανθίσει χρειάζεται τρυφερή ψυχή. Είναι συγκινητικό να βλέπεις ένα κοριτσάκι 10 ετών, στη ματωμένη γη της Παλαιστίνης, να φροντίζει το μικρό και ορφανό αδερφάκι του.
Ο νόμος στην πολιτική δεν είναι μήτε θεόσταλτος μήτε ουρανοκατέβατος. Γράφεται και εφαρμόζεται από ανθρώπους οι οποίοι θέτουν την προσωπική τους ωφελιμότητα πάνω από όλα. Και κατά τον Αριστοτέλη η δικαιοσύνη ωφελεί πάντα τον ισχυρό. Ο νόμος είναι το αναίμακτο όπλο που σώνει, αλλά και ματώνει. Είναι ο μόνος που μετατρέπει ειρηνικά το άδικο σε δίκαιο, αν είναι δημοκρατικός, και το δίκαιο σε άδικο, αν είναι ολιγαρχικός.
Η πολιτική είναι όπως το τένις. Μπορεί δυο παίκτες να ανήκουν στο ίδιο κλαμπ, αλλά ο καθένας παίζει για την πάρτη του. Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική. Κάθε πολιτικός, ως και του ιδίου κόμματος, αγωνίζεται για τη δική του υπουργοποίηση, εκτός κι αν είναι εξωκοινοβουλευτικός και τον στηρίζει η ηγεσία!
Τα κόμματα όπως και οι Τράπεζες μπορεί να χρεοκοπήσουν. Την ανακεφαλαίωση τους, όμως , την αναλαμβάνει ο λαός. Και το πλέον τραγικό; Έρχονται κατόπιν οι τράπεζες που έσωσε και του παίρνουν το σπίτι!
Η Ελλάδα, από χώρα του φωτός (Ελ + λας) από μήτρα της δημοκρατίας και της Τέχνης, κατάντησε χώρα επίδοξων σαλτιμπάγκων. Μέσα στον ορυμαγδό αυτό κάποιοι έφτιαξαν περιουσίες, ασύμβατες με την αμοιβή τους. Φθάσαμε σε μια εποχή, να έχουμε αγρότες δίχως χωράφια και κτηνοτρόφους δίχως κοπάδια, που λυμαίνονται τα λεφτά του λαού και δεν βγάζουν άχνα, επικαλούμενοι τη σιωπή τους!
Μέτρο για όλα είναι ο άνθρωπος, έχει πει ο Πρωταγόρας. Αυτόν τον Άνθρωπο, που έχουμε θάψει μέσα μας, ας ψάξουμε τώρα με τον φακό του κινητού. Μόνον αυτός θα μπορέσει να μας σώσει. Οι άλλοι που έχουν δοκιμαστεί μας έχουν καταστρέψει. Τον Γολγοθά μας θα τον ανεβούμε μόνοι μας. Το να πορευόμαστε μ' έναν μισθό, που δεν αρκεί για βενζίνη και νοίκια, δεν ζούμε!
