Σ’ αυτή τη χώρα τη μικρή
Που μοίρα δεν τη μοίρανε
Ήρθανε και μ’ αφήσανε
Μια παγωμένη αυγή…

Μικρή χώρα, μεγάλοι καημοί. Σκληρή η μοίρα των ανθρώπων, πλατειά τα χαμόγελα του ήλιου. Και το φεγγάρι; Στέκει μετέωρο κι αναποφάσιστο για την ορμήνια των ονείρων ενός πληγωμένου λαού.
Βάλαμε πόδι στ’ Αυγούστου τις στιγμές, πικρές στιγμές, ανήσυχες. Βγάλαμε σεργιάνι τη ντροπή μας στου κόσμου τα σοκάκια.  Μας χλευάζουν στα πέρατα της γης κι εμείς σκυφτοί, μοιραίοι κι άβουλοι, προσμένουμε ένα αισιόδοξο μήνυμα, αναζητούμε μια πυξίδα για να πορευθούμε. Και πως ν’ αποφασίσεις, με ποιους να πας και ποιους ν’ αφήσεις;
Περπατάς στους δρόμους του Κιλκίς και νιώθεις το αδιέξοδο, τη θλίψη από το... θάνατο του εμποράκου.

Αχ τι ντροπή, τέτοια ντροπή... Τι να μου κάνουν δάκρυα δυό και στεναγμοί σαρανταδυό, μανούλα μου...

Στις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων σκιαγραφείται το σήμερα της ελληνικής κοινωνίας. Εγώ όμως αναζητώ την αισιοδοξία της σιωπής, το χαμόγελο του κενού, την πίστη στο αύριο.
Ονειρεύομαι μια έκθεση παιδικής ζωγραφικής στις αδειανές βιτρίνες, από τα παιδιά της ΤΕΧΝΗΣ και του ΟΠΟΝΓΑ, χωρίς  εκπτώσεις στο συναίσθημα, με τη Φιλαρμονική του δήμου να σκορπά μεθυσμένες νότες, προσκαλώντας σε χορό τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Ονειρεύομαι ένα Μέτωπο κατά της μιζέριας, ένα Μέτωπο υπέρ της αισιοδοξίας, ένα Μέτωπο κατά της ηττοπάθειας, ένα Μέτωπο ΝΙΚΗΣ…

…Οποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει…

Μπορούμε να τα καταφέρουμε, μας διαβεβαιώνουν οι πολιτικοί μας, αλλά το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι τις δικές τους διαβεβαιώσεις, τις δικές τους προτροπές. Ενίοτε, η σιωπή είναι χρυσός.
Θα τα καταφέρουμε, όχι γιατί είμαστε καταδικασμένοι να το κάνουμε, αλλά γιατί, ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ! Θα τα καταφέρουμε, όχι γιατί μας το ζητάνε, αλλά γιατί ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ, ΔΙΨΑΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ.
Παιδιά της κρίσης, της Ελλάδας παιδιά, ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ στη χρεοκοπία της αξιοπρέπειας.
Καλόν Αύγουστο, πατριώτες…