Έχουμε χάσει με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και παραπέρα την ανεμελιά μας, τους στόχους μας, την ηρεμία μας, την επικοινωνία μας.

Δεν μπορούμε να προλάβουμε ή ν’ ανταπεξέλθουμε στους καινούργιους ρυθμούς της ζωής.

Οι πόλεις ασφυκτιούν με υλικά αγαθά, συχνά δε πολύ περισσότερα απ’ όσα έχει ανάγκη ο άνθρωπος.

Ο χώρος και ο χρόνος έχουν μικρύνει, οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί.

Είναι φορές που έχεις την εντύπωση πως η πραγματικότητα που ζούμε σε οποιοδήποτε επίπεδο είναι μία εικονική πραγματικότητα, που στην ουσία δεν συμβαίνει (matrix).

Ο άνθρωπος καταρρέει ψυχοσωματικά, παρά την αφθονία των υλικών αγαθών.

Η επικοινωνία έχει αποκτήσει άγρια χαρακτηριστικά. Ο ανταγωνισμός κυριαρχεί. Η δίψα για απόκτηση πλούτου με κάθε τρόπο, ακόμη και ανήθικο, ακόρεστη.

Ο λόγος μας έφθασε ν’ ακούγεται ρηχός, επιφανειακός, τυπικός, δίχως ουσία και πραγματική έννοια.

Για να σταθούμε όρθιοι χρειαζόμαστε πάσης φύσεως χάπια «μαγικά», που ενισχύουν τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις μας.

Πολλοί μάλιστα δε, δεν ζουν τη ζωή τους αλλά τη ζωή των άλλων, μέσα απ’ την τηλεόραση ή τα σόσιαλ μίντια!

Το δοχείο έχει παραγεμίσει, ξεχειλίζει, η ηρεμία και η γαλήνη που επιδιώκουμε έχουν χαθεί.

Είμαστε ταραγμένοι νυχθημερόν.

Ένας πολιτισμός δεν ξεφυτρώνει απ’ το κενό, χτίζεται επάνω σ’ ένα σύνολο πεποιθήσεων και αντιλήψεων της κοινωνίας.

Το νόημα της ζωής θα το βρούμε στις ψυχικές σχέσεις με τους άλλους μέσα απ’ τη συνύπαρξη και την αλληλεπίδραση, μέσα απ’ τον κοινωνικό διάλογο.

Καθένας μας, μέσα απ’ το μετερίζι του, οφείλει να ξεπεράσει την πολιτισμική κρίση του καιρού μας, εκφράζοντας ελεύθερα και με θάρρος τη γνώμη του, ανεξάρτητα με το όποιο κόστος θα κληθεί να πληρώσει.