Κύριε εκδότη σχετικά με ένα άρθρο που είχατε σε φύλλο της εφημερίδας «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» με τίτλο «Το ζεϊμπέκικο του…Μνημονίου» θα ήθελα να εκφράσω την αντίθεσή μου σε ορισμένα σημεία του.Η άποψη ότι ο ζεϊμπέκικος είναι αντρικός χορός παραμένει μόνο θεωρία αφού στην πράξη βλέπουμε και γυναίκες να τον χορεύουν.
Οι απαγορεύσεις για τις γυναίκες και οι διακρίσεις σε άντρα-γυναίκα θυμίζουν άλλες εποχές. Το κάθε άτομο έχει δικιά του προσωπικότητα και δικά του συναισθήματα που τα εκφράζει με το δικό του τρόπο (αντίδραση ή σιωπή). Άλλωστε υπάρχουν και ζεϊμπέκικα μόνο με μουσική όπως αυτό του Λοϊζου «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» που εκείνη την ώρα ο χορευτής ακούει και εκφράζεται χωρίς λόγια.
Θα συμφωνήσω ότι το ζεϊμπέκικο δε διδάσκεται άλλα θα διαφωνήσω στο ότι εκφράζει ήττα. Ο απελπισμένος άνθρωπος  (που χορεύει ζεϊμπέκικο) δε σημαίνει ότι έχει χάσει τη μάχη αλλά μέσα από τις δύσκολες καταστάσεις ανασκουμπώνεται και ορμάει με περισσότερη δύναμη. Δε δηλώνει λοιπόν ότι «δεν τα βγάζω πέρα» αλλά «δεν το βάζω κάτω». Το ζεϊμπέκικο χορεύεται από γυναίκες που έχουν θάρρος και δεν έχουν ανάγκη από κανέναν άντρα να τις παρηγορήσει.
Ο Τσιτσάνης γούσταρε να βλέπει γυναίκες να χορεύουν μπροστά του. Έλεγε «όποιος είναι ωραίος και χορεύει ωραία και όποιος έχει μαγκιά, ανεξαρτήτως φύλου, δικαιούται να χορέψει». Ένας λοιπόν «λεβέντικος ζεϊμπέκικος» από γυναίκα και ένα «καθώς πρέπει τσιφτετέλι» από άντρα, εμένα δε θα μου χαλούσαν την αισθητική μου.
Το ζεϊμπέκικο λοιπόν του… μνημονίου όπως αναφέρεστε κατ’ εμέ δεν αγγίζει μόνο άντρες αφού η τρόϊκα απευθύνεται σε έλληνες και ελληνίδες. Νομίζω δεν θα ήταν άσχημο να συμμετείχαν σ’ αυτό και γυναίκες που θα έδειχναν με το δικό τους τρόπο πώς αντιμετωπίζουν την τρόϊκα (σημερινή οικονομική κατάσταση) γιατί το γυναικείο μυαλό έχει αποδείξει πολλές φορές ότι βρίσκει λύσεις σε δύσκολα ακόμη και ακατόρθωτα.
Τελειώνοντας, επειδή επιθυμώ να γίνω μέλος του Συλλόγου Φίλων Ζεϊμπέκικου Ν. Κιλκίς, αλλά δεν έχει γνωστοποιηθεί ακόμη ούτε η έδρα αλλά ούτε και κάποιο τηλέφωνο ας μεριμνήσουν γι’ αυτό τα ιδρυτικά του μέλη.