Μικρούλης ήμουν στο χωριό μου και η γιαγιά μου η Ελένη ήθελε να με κάνει παπά όταν μεγαλώσω. Κι επειδή ‘’των φρονίμων τα παιδιά… κτλ. κτλ’’ με πήγαινε με το ζόρι κάθε Κυριακή στην Εκκλησία. Όταν μεγάλωσα λιγάκι έβαλε μέσον για να κρατάω τα εξαπτέρυγα (ξεφτέρια τα λέγαμε τότε) στη Θεία Λειτουργία. Οι έξι θέσεις για τα εξαπτέρυγα ήταν όμως μόνιμα καπαρωμένες από κάτι νταγλαράδες. Η γιαγιά μου όμως είχε κολλητή φίλη την καντηλανάφτισσα η οποία κανόνιζε ποιοι θα κρατήσουν τα εξαπτέρυγα κι αυτή με πλάσαρε στην εξάδα. Περιττό να σας πω ότι οι υπόλοιποι νταγλαράδες με κοίταζαν με μισό μάτι.
Καθιερώθηκα λοιπόν στην εξάδα αλλά από ένα σημείο και μετά άρχισα να ψιλοβαριέμαι παρουσιάζοντας ενδείξεις αποχώρησης. Συνέχιζα όμως επειδή το δέλεαρ (χαρτζιλίκι γιαγιάς) ήταν πολύ υψηλό για να τα παρατήσω.
Τα χρόνια πέρασαν και στη ζωή μου επέλεξα άλλους δρόμους προς μεγάλη απογοήτευση της γιαγιάς Ελένης που μ’ αυτόν τον καημό έφυγε από τον μάταιο αυτό κόσμο.
Πρόσφατα διάβασα ότι η κυβέρνησή μας αποφάσισε να αυξήσει σημαντικά τους μισθούς των Μητροπολιτών με αποτέλεσμα το μηνιάτικό τους να ξεπεράσει τα 5.000€ (ακαθάριστα λέει).
Τρελάθηκα. 5.000€; Ασύλληπτο. Με πολυτελές σπίτι τζάμπα, με πολυτελές αυτοκίνητο επίσης τζάμπα, με…με…με…
Άρχισα να κάνω μαύρες σκέψεις και να ρωτάω τον εαυτό μου. ‘’Βρε έρμε, δούλεψες τόσα χρόνια στα όρη στ’ άγρια βουνά. Μάτωσες για να αναστήσεις, να σπουδάσεις, να αποκαταστήσεις δυο παιδιά. Μάτωσες για να βάλεις με εξοντωτικό στεγαστικό δάνειο ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου. Στέναξες για να αγοράσεις και να συντηρείς ένα αυτοκίνητο και τώρα στα γεράματα παλεύεις για να ζήσεις και οι Δεσποτάδες 5.000€ και όλα τζάμπα;
Α ρε γιαγιά Ελένη πόσο δίκιο είχες. Αν σε άκουγα τότε και γινόμουν παπάς, ίσως σήμερα να ήμουν Μητροπολίτης αλλά πού μυαλό…
Υ. Γ. Έκλεισα το κείμενο και ξέχασα να σας αποκαλύψω τι είναι αυτά τα ‘’γκαπ γκουπ’’ της αρχής. Σόρι. Είναι από τα χτυπήματα που δίνω με το κεφάλι μου στον τοίχο για τη βλακεία που έκανα να μην ακούσω τη γιαγιά μου. Ξανά σόρι…