Δυστυχώς γι’ αυτήν, δυστυχώς και για τους υποστηρικτές της, που δεν φείδονται χαρακτηρισμών για όσους αμφισβητούν την αξία του εγχειρήματος της, το πράγμα στράβωσε με το καλημέρα. Το θολό είδωλο που κάθε καλόπιστος είχε φαντασιωθεί γι’ αυτήν κατά το δοκούν άρχισε να θρυμματίζεται σαν το λεπτό στρώμα πάγου που ραγίζει όταν κάποιο πέλμα, χωρίς την απίστευτη ελαφρότητα του είναι, περάσει από πάνω του.
Τα «αποκαλυπτήρια», δυστυχώς άφησαν μια πικρή γεύση, όχι μόνο σε όσους πίστεψαν ότι η «μάνα των Τεμπών» ήταν «μάνα εξ ουρανού» αλλά και σε όσους τη συμπάθησαν για το ανείπωτο δράμα που βίωσε, την αξιοπρεπή στάση που τήρησε και τις ανοίκειες επιθέσεις που δέχθηκε.
Άλλο, όμως, οι φαντασιώσεις, άλλο οι επιθυμίες, άλλο η στρεβλή εικόνα και άλλο η πραγματικότητα, που είναι αμείλικτη και αποκαθηλώνει όσους μετρούν τη σκιά τους στο σούρουπο και όσους η δημοσιότητα τους παρουσιάζει σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι, μέχρι που νάρθει η ώρα να αποκαλυφθούν. Κι αυτό συμβαίνει όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στο ποδόσφαιρο, το οποίο εν πολλοίς ομοιάζει με την πολιτική, όπως όλοι γνωρίζουν.
Ένα ανάλογο, λοιπόν, συμβάν αποκαθήλωσης συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν εμφανίστηκε ως από μηχανής Θεός φέρελπις νέος με ελληνικές ρίζες εξ Αργεντινής, ονόματι Αλμπέρτο Χοσέ Πολέτι, τον οποίο έφερε ο Ολυμπιακός για τη θέση του τερματοφύλακα.
Οι φίλαθλοι πίστεψαν ότι κάτω από τα γκολπόστ θα στέκονταν ένας νέος Λεβ Γιασίν, που είχε το προσωνύμιο «Η μαύρη αράχνη» ή ένας νέος Γκόρντον Μπανκς, που είχε κάνει την απόκρουση του αιώνα απέναντι στον θρυλικό Πελέ στο Παγκόσμιο του 1970. Οι εφημερίδες, μάλιστα, της εποχής τον έδειχναν σε μια φωτογραφία να ίπταται για να μπλοκάρει τη μπάλα, αλλά οι φήμες έλεγαν πως στην πραγματικότητα είχε απαθανατιστεί όρθιος απλά να την κρατά, αλλά τυπώθηκε πλάγια για να δοθεί η εντύπωση της εκτίναξης!
Η πραγματική αξία του Πολέτι φάνηκε από τον πρώτο κιόλας αγώνα. Στο πρώτο σουτ των αντιπάλων ο Πολέτι είδε τη μπάλα να φεύγει ψηλά άουτ χωρίς να δοκιμάσει να αποκρούσει και όλοι αισθάνθηκαν ότι αυτός ο τερματοφύλακας είχε άριστη αντίληψη του χώρου και της μπάλας. Το δεύτερο σουτ έφυγε ξυστά από το δοκάρι, αλλά αυτός πάλι έμεινε ακίνητος και οι φίλαθλοι τον θαύμασαν ακόμη παραπάνω. Το τρίτο σουτ, όμως, καρφώθηκε στο γάμα της εστίας και ο Πολέτι, μένοντας και πάλι «άγαλμα», απέκτησε το παρατσούκλι «βαλσαμωμένο πουλί», που τον συνόδευε από τότε. Η πραγματική αιτία της ακινησίας του ήταν ότι είχε σοβαρό πρόβλημα στο ένα γόνατο που τον έκανε να χωλαίνει.
Ανεπαρκής, λοιπόν, σαν τον Πολέτι και μάλιστα με αλλεπάλληλα αυτογκόλ, άρχισε να αποδεικνύεται και η νέα αρχηγός, που απογοήτευσε όσους φάνηκαν πρόθυμοι να συρρεύσουν γύρω της, δίκην των τυφλών και κουτσών που συρρέουν στον Άγιο Παντελεήμονα. Όλα τα θαύματα, όμως, κρατάνε τρεις μέρες και το μόνο που απομένει είναι να δούμε πόσο θα κρατήσει το θαύμα Καρυστιανού. Αλλά κι αυτό να μην κρατήσει, κάποιος άλλος Μεσσίας, καινούργιος ή από τα παλιά, θα προθυμοποιηθεί να μας σώσει. Αν μη τι άλλο από επίδοξους σωτήρες γκώσαμε…
