Το  εντυπωσιακότατο στοιχείο είναι ότι οι πρώτες, ολόπρωτες παγκόσμιες λογοτεχνικές παραγωγές  παραμένουν και σήμερα μνημεία μοναδικής φαντασίας και απείρου πνευματικού κάλλους.

Το αρχαιότερο γνωστό λογοτεχνικό έργο «ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ»,  που ανάγεται στην Ασσυρο-Βαβυλωνιακή φιλολογία, χρονολογείται το 2100 π.Χ., βρέθηκε σε πήλινες πινακίδες, γραμμένο σε σφηνοειδή γραφή, είναι ένα κείμενο και σήμερα δραστικό, γεμάτο εικόνες και ποιητικότητα, με αρχαία ερωτήματα και αγωνίες, όπως τον φόβο για τον θάνατο, την αγάπη για τη ζωή, την αναζήτηση της δόξας και της αιωνιότητας. Είναι η ιστορία, που θέλει το νεαρό βασιλιά Γκίλγκαμες μαζί με το φίλο του Εκιντού, να αναζητούν τη δόξα και να κατορθώνουν άθλους υπεράνθρωπους.

Το  αρχαιότερο ευρωπαϊκό λογοτεχνικό κείμενο «ΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ» : η Ιλιάδα και η Οδύσσεια  (8^ος αιώνας π.Χ.) παραμένει και σήμερα ένα ασύλληπτης μοναδικότητας έργο -που με γλώσσα και της σημερινής ζωής- προβάλλει πανανθρώπινες αξίες, αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο και αναδύει μέσα από τους χαρακτήρες των ηρώων του  ήθος, αυτογνωσία, αλήθεια και φως της ζωή, στοιχεία - οδοδείκτες και για τον σημερινό αναγνώστη, ενώ «ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ» είναι  μία από τις παλαιότερες και σημαντικότερες συλλογές  κινέζικης ποίησης και περιλαμβάνει 305 ποιήματα και τραγούδια, που χρονολογούνται από τον 11^ο αιώνα έως τον 7^ο αιώνα π.Χ. -με θέματα όπως τον έρωτα, τη φύση, την πολιτική, την αγροτική ζωή - και θεωρείται ένα από τα  πέντε κλασικά έργα του κομφουκιανισμού, που επηρέασαν βαθιά την κινέζικη σκέψη και κουλτούρα καθώς και την παγκόσμια λογοτεχνία.

To «ΜΑΧΑΜΠΑΡΑΤΑ»,  είναι ένα γιγάντιο ινδικό έπος – ένα από τα τρία σημαντικότερα έπη της Ινδίας  και ένα από τα μεγαλύτερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας  -επτά φορές μεγαλύτερο από την Ιλιάδα και Οδύσσεια μαζί –, γραμμένο στα σανσκριτικά  και  σύμφωνα με τον θρύλο γράφτηκε από τον μάγο Βιάσα, πιθανότατα στα τέλη της ύστερης Βεδικής περιόδου (περίπου τον 8^ο π.Χ. αιώνα), εξιστορεί δε  την πολεμική δράση των Μπαράτα, αρχαίας πολεμικής φυλής της Βόρειας Ινδίας.      

 Άρα  γίνεται αντιληπτό το  γεγονός ότι η  ανθρώπινη φαντασία και έμπνευση  και επινόησε την παραγωγή λογοτεχνικού έργου και πέτυχε τη δημιουργική του αυθεντικότητα και τελείωση -εκφραστική και νοηματική- από την πρώτη στιγμή γένεσής του.