Αν δεν υπήρχαν οι Θερμοπύλες ή οι Μαραθώνες δεν θα χτιζόντουσαν και οι Παρθενώνες!
Αν δεν υπήρχε η αρχαία Αθήνα, δεν θα υπήρχε η λέξη Δημοκρατία. Δεν θα υπήρχε η φιλοσοφία, το θέατρο, η Μουσική... Δεν θα υπήρχαν τα γλυπτά έργα Τέχνης που κοσμούν τον Παρθενώνα. Αν δεν υπήρχε π πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας δεν θα υπήρχαν η Αφροδίτη της Μήλου και η Αφροδίτη της Κνίδου, το λαμπρό φιλοτέχνημα του Πραξιτέλη, εμπνευσμένο από την εταίρα Φρύνη!
Όταν ο Νικόδημος, ο βασιλιάς της Βιθυνίας, πρότεινε στους κατοίκους της Κνίδου να του πουλήσουν το συγκεκριμένο άγαλμα, κι αυτός ως αντάλλαγμα θα χάριζε το χρέος τους, οι Κνίδιοι αρνήθηκαν. Προτίμησαν να δουλέψουν σκληρά και να ξοφλήσουν το χρέος τους, γιατί τα σύμβολα του πολιτισμού, τα ιερά όσια του λαού, δεν πωλούνται, δεν εξαγοράζονται και δεν νοικιάζονται. Το να ξεπουλάς ύστερα από 2.500 χρόνια τον Παρθενώνα, τα άγια των αγίων του Παγκόσμιου Πολιτισμού, ξεπουλάς την ίδια την Ιστορία σου.
Η επέτειος για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας έχει εξελιχθεί σε κοσμικό πάρτι, που απέχει παρασάγγας από το πραγματικό της νόημα. Θυμίζει παραμύθι Αισώπου, όπου πάνε στο ίδιο γλέντι ο σκύλος με την γάτα, η κότα με την αλεπού, ο λύκος με το πρόβατο....Ένα αχταρμάς από πολιτικούς και διάφορους κολλητούς, άσχετους από αντιχουντικούς αγώνες. Μια αριστοκρατική επίδειξη από προσωπεία και από πρόσωπα ψιμυθιωμένα.
Ό,τι είναι ξεχωριστό είναι και ακριβό. Η φράση "ακριβέ μου" αναφέρεται σε πρόσωπα ξεχωριστά κι αγαπημένα. Εκτός από τα ακριβά πρόσωπα υπάρχουν και τα πανάκριβα δημόσια αγαθά, όπως το ρεύμα, το φαγητό, η βενζίνη, στη χρεοκοπημένη Ελλάδα της ακρίβειας.
Ο νεοέλληνας έμαθε στην ψευδαίσθηση και απώλεσε την αίσθηση. Γαλουχήθηκε στην ιδιοτέλεια και απομακρύνθηκε από την ανιδιοτέλεια. Συνήθισε στην αναξιοκρατία και αποξενώθηκε από την αξιοκρατία. Μυήθηκε στη λαμογιά και απαρνήθηκε την ανθρωπιά. Υποστηρίζει την αριστοκρατία αλλά ψηφίζει την αχρηστοκρατία γενικά!
Ζούμε σ’ ένα ιδιόρρυθμο καθεστώς μιας συρρικνωμένης δημοκρατίας με τις Θερμοπύλες αφύλακτες, τους Παρθενώνες πουλημένους και τις Σαλαμίνες ναυαγισμένες. Όλα όσα άλλοτε συνιστούσαν δημόσια αγαθά έγιναν ιδιωτικά. Ακόμη και η ονομαζόμενη «Αριστερά» κατήργησε τις όποιες κόκκινες γραμμές είχε. Μετά την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, του ΟΣΕ, της Υγείας, ακολουθεί και η ιδιωτικοποίηση του νερού, του θεϊκού αυτού αγαθού, και έπεται η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, με την οποία συμφωνεί πια και η ΕΛΑΣ, που αν και ακουστικά ως αρκτικόλεκτη λέξη, είναι ομόηχη με τον ένδοξο ΕΛΑΣ της Κατοχής, ιδεολογικά καμία σχέση δεν έχει μαζί του.
Το 1963 η Ένωση Κέντρου, επί Γεωργίου Παπανδρέου, εφάρμοσε τη δωρεάν δημόσια παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, κι έτσι μπόρεσαν πολλά παιδιά του λαού, από φτωχές οικογένειες να σπουδάσουν. Η σημερινή, αστικοποιημένη αριστερά, δήλωσε προσφάτως ότι είναι υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων!
Οι άνθρωποι που αλλάζουν ταξικά, δια της πολιτικής οδού, αλλάζουν και ιδεολογικά. Είναι άλλο να ιδρώνεις από εργασία ως μάχιμος πυροσβέστης κι άλλο να ιδρώνεις από ηλιοθεραπεία, ως επαγγελματίας πολιτικός. Είναι άλλο να μιλάς σε κλιματιζόμενες αίθουσες και να αμείβεσαι αδρά κι άλλο να σβήνεις φωτιές και να χάνεις τη ζωή σου.
Η ζωή (ξανα)τραβά την ανηφόρα, χωρίς σημαίες και ταμπούρλα, τούτη τη φορά. Χωρίς το σύνθημα. «κ. Μέρκελ γκόου μπακ». Η ιδεολογική διαφορά όσο πάει και μικραίνει ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας. Το να παίζεις όμως μπάλα σε ξένο γήπεδο δεν έχεις μεγάλη κερκίδα. Το να μιμείσαι την πολιτική του αντιπάλου σου, δεν γίνεσαι πρωτοπόρος.
Οι κοινοί στόχοι απαιτούν κοινούς προσανατολισμούς. Όπου οι πορείες του λαού βαδίζουν χωριστά, κοινωνική προκοπή δεν υπάρχει. Πολιτική χωρίς προσωπική θυσία είναι πράξη μισή. Δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και μνημονιοσχίστης και μνημονιοπράκτης… Ή ρούφα ή φύσα.
