Οταν η πίεση της δουλειάς και η σκληράδα της καθημερινότητας ξεπερνούν τα όρια και τις αντοχές μου, έχω ένα καταφύγιο, που με ηρεμεί και με γαληνεύει. Παίρνω το δρόμο για το χωριό μου, το Δροσάτο. Κι αν ο καιρός το επιτρέπει, να πιω έναν απογευματινό καφέ στην πλατεία, είναι το καλύτερό μου.
Η παρέα με τους απλούς ανθρώπους, του κάμπου και του μόχθου, μου δίνει δύναμη για να συνεχίσω, να πάω παραπέρα. Η κουβέντα με τους «γέροντες» του χωριού μού είναι αναζωογονητική. Είχα την τύχη, από μικρός, μέσα στον καφενέ του πατέρα μου –που τον έκαμε κουμάντο η μάνα μου- να... κρυφακούω τις κουβέντες των μεγάλων, τις αγωνίες και τα πειράγματά τους.
Με τον καιρό μαθαίνεις να ξεδιαλέγεις τους ανθρώπους, να διακρίνεις χαρακτήρες. Αρκούν λιγοστές κουβέντες, ένας ανεπαίσθητος μορφασμός στο πρόσωπο, ένα χαμόγελο στο βλέμμα, μια κίνηση των χεριών...
«Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα,...», κατά πως θάλεγε κι ο Ρίτσος.
Κι αυτούς τους ωραίους ανθρώπους, τόχω συνήθειο να τους ονοματίζω «λαϊκούς», προσδίδοντας θετικότατο νόημα στη λέξη.

***
Η πολιτική μου κουλτούρα διαμορφώθηκε μέσα στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, στην εποχή της μεταπολίτευσης, όπου ακόμη και το ΠΑΣΟΚ διακήρυττε την επανάστασή του, παρέα με τον... σύντροφο Καντάφι! Οπως καταλαβαίνετε, για τους βιομήχανους δεν είχα και τα καλύτερα των αισθημάτων!
Οταν γνώρισα τον Παναγιώτη Γιαννούλη, τ’ «αφεντικό» της βιομηχανίας ANATOMIC HELP, στο νου μου δεν ήρθε η εικόνα του βιομήχανου των φοιτητικών μου χρόνων, αλλά του «λαϊκού» ανθρώπου, που χαίρομαι την παρέα, το χιούμορ και την κουβέντα μαζί του.
Πριν από καιρό ο Παναγιώτης μου τηλεφώνησε για ένα κείμενο πούχαμε στην εφημερίδα κι έτσι έμαθα πως θα φιλοξενούσε 30 Κύπριους φαρμακοποιούς, με τους οποίους συνεργάζεται, και θα τους ξεναγούσε στη βιομηχανία του, στη Νέα Σάντα.
«Θέλω νάμαι στη συνάντηση αυτή», τούπα, χωρίς νάχουμε και πολλά πάρε δώσε μέχρι τα τώρα. Επαιρνα, όμως, το θάρρος από την... καθαρότητα του προσώπου του.
Πήγα, μισοήπια έναν «τούρκικο» καφέ («ελληνικό», επέμενε ο Παναγιώτης), γιατί κατέφθασαν οι φαρμακοποιοί, είδα, άκουσα, αισθάνθηκα...

***
Το βράδυ, μπροστά στην οθόνη του iMac, δεν μπορούσα ν’ αποφασίσω τι και πως θα γράψω.
Να σταθώ στα στοιχεία του ρεπορτάζ (όπως θάλεγαν και οι τηλεδημοσιογράφοι) ή στο χαμόγελο και στις απλές, μα τόσο αληθινές, κουβέντες του Παναγιώτη;
Να σταθώ στην αγωνία ενός Ελληνα βιομήχανου, που έμαθε να παράγει καλά και φθηνά προϊόντα, αλλά τα κυκλώματα στη χώρα του δεν τον αφήνουν ν’ αναπνεύσει ή στην έκπληξη των Κυπρίων που συνάντησαν την πλήρη καθετοποίηση, από τις κλωστές να παράγεται το τελικό ορθοπεδικό υλικό που πωλούν στα φαρμακεία τους;
Να σταθώ στον ενθουσιασμό του Παναγιώτη, για τον σύγχρονο εξοπλισμό της βιομηχανίας, που του επιτρέπει να εξάγει καινοτόμα προϊόντα σε 16 χώρες ή στην απορία των Κυπρίων για το ότι τα ελληνικά νοσοκομεία απέκλειαν την μόνη ελληνική βιομηχανία ορθοπεδικού υλικού, που τους πρότεινε καλύτερα προϊόντα και με τιμές δέκα φορές πιο κάτω;
Για σκεφτείτε, από ένα προϊόν υπερτιμολογημένο ακόμη και δέκα φορές, πόσοι ενδιάμεσοι κρίκοι μπορούν να... λαδωθούν; Πολλοί και αρκετά! Οταν ένας εισαγόμενος νάρθηκας στοιχίζει για το δημόσιο νοσοκομείο 620 ευρώ και η ΑΝΑΤΟΜΙC τον χρεώνει 79, ποιος τελικά θα επιλεγεί; Μα θέλει και ‘ρώτημα; Ο εισαγόμενος φυσικά!
Μόλις τώρα, μέσα και από την οικονομική κρίση, άνοιξε ένα μικρό παράθυρο για... έντιμο παιχνίδι και το υπουργείο Υγείας και το ΙΚΑ ζήτησαν τιμές από την μόνη ελληνική βιομηχανία ορθοπεδικού υλικού.
«Αναζητούμε παγκοσμίως φθηνές και καλές πρώτες ύλες, πετύχαμε πλήρη καθετοποίηση της παραγωγής, διαθέτουμε σύγχρονο εξοπλισμό και αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό, για να παράγουμε φθηνά και πιστοποιημένης ποιότητας προϊόντα. Το μόνο που ζητάμε είναι διάφανες διαδικασίες στις προμήθειες, έντιμη αξιολόγηση και των τιμών και της ποιότητάς των προϊόντων μας. Αν αυτό διασφαλιστεί, τότε θα δώσουμε δουλειά σε πολλά ακόμη ελληνικά χέρια...», σημειώνει με σιγουριά ο Παναγιώτης.
Κι εγώ, λίγο μόλις διάστημα από το νυστέρι του νευροχειρούργου στη μέση μου, τριγύρναγα ανάμεσα στα ορθοπεδικά στρώματα και στα μαξιλάρια, στις μετεγχειρητικές ζώνες της μέσης, στα ανατομικά πέλματα!
Η χαρά του πάσχοντα...

***
Τελικά, ξημερώματα πια, αποφάσισα να σταθώ στο χαμογελαστό βλέμμα και στις απλές κουβέντες του Παναγιώτη...

του Κώστα Τερζενίδη