Η ζήλια τα κάνει όλα; ή μήπως τα αίτια βρίσκονται στην ανασφάλεια και την ανάγκη του να ανήκεις κάπου έστω κι αν αυτό το κάπου δεν σου είναι επαρκές, ωφέλιμο ή απλά δεν σου ταιριάζει..

Η Μαίρη γνώρισε τον Αντώνη καλοκαίρι στη Νάξο, όταν και οι δύο απολάμβαναν ήλιο, χαλάρωση και μεγάλες δόσεις με σφηνάκια μετά το πέρας της ημέρας. Τώρα τα υπόλοιπα δε χρήζουν λεπτομερειών και καμιάς απόλυτης περιγραφής... δε φταίω εγώ δεν φταις εσύ, όπως λέει και γνωστότατο τραγουδάκι, πολύ θέλει να εμφανιστεί ο φτερωτός θεούλης;
Όταν γύρισαν Θεσσαλονίκη όμως τα πράγματα ήταν λιγάκι πιο δύσκολα..
Καθότι η Μαίρη, ναι φίλη και μάλιστα παιδιώθεν, αλλά η μαύρη αλήθεια ήταν πως άντρας της έκανε like κι αυτή προβληματιζόταν αν το νυφικό θα είναι στενό η σε γραμμή Α. Κουσούρι; Μάλλον απόγνωση και μεγάλες προσδοκίες πλεγμένες με αρκετή ανασφάλεια και τον φόβο της μοναξιάς.
Μόλις λοιπόν γύρισε το ευτυχισμένο ζεύγος στις ζωές που είχε ο καθένας, αυτή άρχισε τα παράλογα... κι όταν λέμε παράλογα μιλάμε για τον ορισμό τους...
Μόλις ξυπνούσε η Μαιρούλα το πρωί έπιανε αμέσως δουλειά και δεν εννοώ την κανονική στο γραφείο οοοοχι!
Άνοιγε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τσέκαρε.
Τι; τον χριστιανό!
Τι ώρα ήταν ενεργός που έκανε like ποιές του έκαναν εκεί είχε μια εμμονή να ξεψαχνίζει τα προφίλ για να βγάλει τα συμπεράσματά της... Αφού λοιπόν γινόταν ο εν λόγω έλεγχος, πήγαινε στο γραφείο όπου μόνο το σώμα της συμμετείχε σ αυτή τη διαδικασία.. Η αγωνία ολοφάνερη αν ο Αντώνης στειλει καλημέρα μωρό μου... ή όχι...
Και αν αυτό γινόταν ο καφές είχε άλλη γεύση, το χαμόγελο ήταν μέχρι τ αυτιά και το μυαλό στα σύννεφα...
Αν όχι τότε άρχιζε τα μηνύματα σε εμένα για να συμπαρασταθώ στις όποιες ανησυχίες και αγωνίες της...
Βρε Μαιρούλα θα τον πνίξεις τον άνθρωπο.. τίποτα αυτή, όχι να βεβαιωθώ έλεγε αν είμαι με τον σωστό...
Αν πάλι ο σωστός άνθρωπος έβγαινε μόνος... εντάξει... ολονυκτία και οι ψαλμοί της Μ. Παρασκευής όλοι σε ένα βράδυ...
Χαλάρωσε βρε παιδί μου, της έλεγα σε μια προσπάθεια να την συνεφέρω, μα χαλαρή είμαι η απάντηση.. άντε βγάλε άκρη...
Το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι στον Αντώνη δεν έδειχνε το παραμικρό... Οσκαρ α΄ γυναικείου ρόλου να υπήρχε ήταν σαν να το κρατούσε στα χέρια της, μπροστά του κιχ... ούτε ζήλιες ούτε υστερίες...
Νόμιζε και ο άνθρωπος πως ήταν με καμιά κανονική..
Μέχρι πότε όμως, γιατί τέτοιου είδους γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν μόνο σενάρια, θέλουν και επιβεβαίωση... θέλουν δηλαδή να βγουν αληθινές και ο άλλος να φανεί υποκριτής για να μπορούν να βαφτίζουν όλους τους άντρες γουρούνια και να ερμηνεύουν το ρόλο του θύματος με την ησυχία τους...
Κι όπως λένε και στο στο χωριό μου κοντός ψαλμός, έτσι και η Μαιρούλα χαλαρή χαλαρή, άνετη και όπως πρέπει μέχρι που τσάκωσε όπως περιέγραφε αργότερα, τον Αντώνη να φιλάει να αγκαλιάζει και να χαζογελάει με κάποια άλλη...όταν πήγε να του κάνει έκπληξη στο γραφείο.
Το έργο που ανέβασε με το σχετικό σενάριο που κατέστρωσε στο μυαλό της ικανό να κάνει πρεμιέρα στην Επίδαυρο.. καθώς επρόκειτο για δράμα...
Τον άχρηστο, τον αλήτη, πήγα να του κάνω έκπληξη στο γραφείο του κι εκείνος μπροστά μου.. και ξανά από την αρχή... τον άχρηστο κτλ κτλ.
Βρε αγάπη μου μπορεί να ήταν φίλη, συνάδελφος, η κουμπάρα του, η συμπεθέρα, γιατί φέρνεις την καταστροφή;;
ΌΧΙ εκείνη... πιο μεγάλο από το γνωστό με τον πόλεμο...
Δεν ξέρω εγώ να ξεχωρίζω;
Κατόπιν η ιστορία εξελίχθηκε ως εξής. Ο Αντώνης τηλεφωνούσε, αυτή δεν το σήκωνε, ο Αντώνης έστελνε μηνύματα αδιάβαστα τα κρατούσε με δηλώσεις του τύπου δεν θέλω να τον ξαναδώ στα μάτια μου...
Κάποια στιγμή το κινητό σιώπησε και τα παράτησε όπως του όριζε η αξιοπρέπειά του.
Ε, τότε η φίλη μου πήρε τη ρεβανς, λέγοντας πως, να είδες ούτε καν επέμενε... ποτέ δεν με ήθελε πραγματικά.
Τώρα τι να της πεις... χαμένα λόγια..
Μερικοί άνθρωποι χτίζουν ιστορίες από το τίποτα και μεγαλουργούν παίζοντας ρόλους που έχουν στο μυαλό τους.
Επειδή όμως όλα κάποια στιγμή μπαίνουν στη θέση τους και μας διαλύονται όλες οι απορίες, είχα την τύχη να συναντήσω τον Αντώνη. Οταν με ρώτησε τι συνέβη εξήγησα... γέλασε και είπε πως το φιλί ερωτικού πάθους και οι αγκαλιές και τα χαμόγελα, όπως περιέγραφε η Μαιρούλα, ήταν εκδηλώσεις καλωσορίσματος στη ξαδέλφη του την Αντιγόνη που μόλις έφτασε από Γερμανία για ολιγοήμερες διακοπές με την οικογένειά της. Για να μου το αποδείξει ο άνθρωπος μου έδειξε και φώτο με τα τρια παιδιά της... τι να πω...
Να σημειωθεί ότι μου επεσήμανε το γεγονός ότι εφόσον πρόκειται γι αυτό, την Μαίρη δεν θέλει να την ξαναδεί..
Κι όταν της τα μετέφερα αυτά, το μόνο που είχε να πει, ήταν ναι καλά, πίστεψες τα παραμύθια του...
Αν όμως πρόκειται στη σχέση να γίνεις Σέρλοκ Χόλμς και να παρακολουθείς τα πάντα με καχυποψία, τότε χάνεις πολλά...
Αφέσου, ζήσε, κρίνε πορέψου με γνώμονα τις καλές προθέσεις. Αν εκτιμηθεί έχει καλώς, αν όχι πάλι καλώς έχει γιατί ένα μάθημα το έχεις πάρει!
Μέσα στο παράλογο της εποχής μια νορμάλ συμπεριφορά αρχίζει να προβληματίζει και η τάση να ψάχνουμε ψεγάδια μόνο σκοτούρες φέρνει και δεν είμαστε για πολλές...
Όσον αφορά στις κάθε Μαιρούλες που αναρωτιούνται αν τις αγαπά, σκέφτεται και στο φινάλε αν τις απατά η συμβουλή που έχω να δώσω είναι γνωστή και αποδεδειγμένα δουλεύει... μαδήστε καμιά μαργαρίτα.. ξέρω γω!!!!