Οι « άσπονδοι» φίλοι μας και οι πληροφοριοδότες του χωριού βρήκαν ευκαιρία να μας εκδικηθούν. Οι Γιαννάντηδες έβγαζαν δασκάλους και οι Βασιλάντ χωροφύλακες. Αυτό το γεγονός της προσωπικής αντιζηλίας και έχθρας, καθώς και της ιδεολογικής διαφοράς των συγχωριανών μαζί με τους ελάχιστους καλοθελητές των χωριών που υπηρετούσαμε μαε έφεραν δύο φορές κοντα στην απόλυση.
Ευτυχώς για εμάς κάποιοι φίλοι και κυρίως η συντριπτική πλειοψηφία των κατοί κων του χωριού που υπηρετούσαμε, και, κυρίως η εργατικότητα, η συμβολή μας στην αποπεράτωση έργων που χρόνιζαν στα συρτάρια κάποιων μανδαρίνων, και η αφοσίωσή μας στο λειτούργημα του δασκάλου βοήθησαν να παραμείνουμε στις θέσεις μας και να γλιτώσουμε εμείς και οι οικογένειές μας την ταλαιπωρεία και την ταπείνωση μιας απόλυσης όπως άλλοι εξαίρετοι συνάδελφοι και φίλοι μας, όπως ο αγαπητός φίλος, συμμαθητής και κουμπάρος Ηλιάδης Θανάσης/το κουμπαριό έγινε το 1971 όντας απολυμένος ο Θανάσης, ο οποίος στην πρότασή μου για τη βάφτιση του γιου μου απάντησε με πικρία>Οι συνάδελφοί σου δεν μου λένε «καλημέρα» κι εσύ θα μου δώσεις να βαφτίσω το παιδί σου έναν απολυμένο. Φυσικά ούτε αυτό δεν με εμπόδισε να προχωρήσω στο κουμπαριό που παρέμεινε πιστό και αγαπητό και συν εχίζεται και με τα παιδιά μας. Στη δεύτερη λίστα της απόλυσης βρεθήκαμε πάλι οι 3 Ιωαννίδηδες Γιάννης, Αλέκος και Δημήτρης όταν ειδοποιηθήκαμε από το Βοηθό Επιθεωρητού Αλέκο Σαμαρά στη Γουμένισσα για το κακό μαντάτο. Κινηθήκαμε και οι 3 με τους κατοίκους των χωριών που υπηρετήσαμε και αποφύγαμε εκ νέου τη νέα δοκιμασία της απόλυσης.
Οι κάτοικοι εκτιμώντας την παρουσία μας μέσα στη σχολική τάξη όσο και έξω από αυτήν σε πλήθος κοινωνικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων μας υποστήριξαν εκ νέου και κρατηθήκαμε στις θέσεις μας. *Για την ιστορία αναφέρω την αντίδραση των διορισμένων Προέδρου Κοινότητας Ανθοφύτου Κομήτη Πέτρου και διμοιρίτη των ΤΕΑ Εδίρνελη Χρήστου, οι οποίοι, παρουσιάστηκαν στο στρατηγό/Φραγκίσκο νομίζω/ στο Βαθύλακο και τόνισαν με τον «αγρίκο τρόπο τους» ότι θα παραιτηθούν και οι δύο και θα το καταγγείλουν στον Ελληνικό Βορά/οποία ειρωνεία/αν με απολύσουν.
Αργότερα, νομίζω τέλος 1972 ή αρχές 1973 με κάλεσαν να παρουσιαστώ στο 2ο Γραφείο του Πολυκάστρου, κάπως έτσι το έλεγαν. Τηλεφώνησα στον αδελφό μου Γιάννη, ο οποίος είχε μετατεθεί στη Θεσσαλονίκη, ότι ήρθε..η ώρα μας. Όταν παρουσιάστηκα στο στρατόπεδο Πολυκάστρου και βρήκα το αντίστοιχο γραφείο/φόβος και τρόμος των πολιτών/με οδήγησαν στο γραφείο ενός Ταγματάρχου/Βασιλακόπουλος νομίζω λεγόταν/με κοίταξε καλά/καλά και μου είπε> «ρε Ιωαννίδη κακή κουβέντα δεν έχω ακούσει ούτε για σένα ούτε για τον αδελφό σου, νααααά κάτι φακέλλους που έχετε και οι δύο δείχνοντας με τα χέρια του, από τα χωριά σας. Εγώ, που δεν περίμενα βέβαια τέτοια εξέλιξη, αναθάρρησα από τα λεγόμενά του και του είπα> Από αυτά να καταλάβετε κ. Ταγματάρχα ότι είναι όλα ψευδή και συκοφαντικά των συγχωριανών μας. Το χωριό έχει κυρίως δύο μεγάλες ράτσες τους Ιωαννιδέους Βενιζελικούς, και τους Βασιλιαδέους Βασιλικούς, οι μεν Ιωαννίδηδες έβγαλαν πλήθος μορφωμένων κυρίως δασκάλων και οι Βασιλιάδηδες που έβγαλαν χωροφύλακες. Αυτή είναι η πραγματικότητα και η μόνη αλήθεια. Και ο κ. Ταγματάρχης «θα τα σχίσω όλα» πήγαινε στη δουλειά σου κ. Ιωαννίδη. Έτσι, έληξε η αγωνία μας και το άγχος της επόμενης μέρας.