Όπως κάθε λαός έτσι κι ο ελληνικός, αξίζει ό,τι ψηφίζει. Την πορεία του την φανερώνει η παιδεία του. Την ιστορία του την πλάθει η φιλοσοφία του απέναντι στο καλό και το κακό. Ανάμεσα στην υποταγή και τον ξεσηκωμό, στη σκλαβιά και την ελευθερία.
Αν ένας ιδιώτης χρωστά λεφτά σε κάποιον και δεν του τα επιστρέφει τον λέμε απατεώνα. Αν όμως ένα κόμμα χρωστά στην πατρίδα, εμείς το εκλέγουμε ξανά, πράγμα ακατανόητο για άλλη ευρωπαϊκή χώρα!
«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ», ακούγεται η φωνή του ποιητή από τα παλιά.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αν και διπλασίασε την Ελλάδα, στις εκλογές του 1920, που έκριναν την τύχη της Μικράς Ασίας, δεν εξελέγη καν βουλευτής. Ο Καποδίστριας που προσπάθησε να την φτιάξει κανονική χώρα, εκτελέστηκε. Ενώ, ο Τσίπρας , αν και της έβγαλε τη θηλιά των μνημονίων, που την φόρεσαν οι προηγούμενοι, έχασε με υψηλά ποσοστά προσφάτως στις ευρωεκλογές.
Για τρεις λόγους αγαπούν το πρόβατο, είπε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ: Άλλοι το αγαπούν για το μαλλί του, άλλοι για το γάλα του κι άλλοι για το κρέας του. Κανείς δεν το αγαπά ως σκέτο πρόβατο. Το ίδιο ισχύει και για ην πατρίδα. Ο καθένας μας την αγαπά ανάλογα από το τι προσδοκά από αυτήν. Λίγοι την αγαπούν ως σκέτη Ελλάδα.
Πατριωτισμός δεν είναι μόνο ο χορός και το τραγούδι. Δεν είναι μόνο η ένδυση και το φαγητό. Πατριωτισμός είναι να είσαι Έλληνας κάθε στιγμή και κάθε μέρα. Να γνωρίζεις τη γλώσσα, την Ιστορία, τον πολιτισμό σου. Να ξέρεις κάθε λέξη που λες και να κάνεις πράξη όσα πιστεύεις. Να μην κλέβεις την πατρίδα σε φόρους και να μην βγάζεις κρυφά τα λεφτά σου στο εξωτερικό.

Πατριωτισμός δεν είναι να κάθομαι στην εξέδρα στις εθνικές επετείους, αλλά να γίνομαι γη και νερό για τον τόπο μου. Να είναι τα μεγαλύτερα παράσημά μου τα τραύματά μου σε κάθε αγώνα που δίνω για τη χώρα μου.
Μια κοινωνία για να πάει μπροστά, πρέπει να έχει οράματα συλλογικά. Να κάνει ο καθένας μας καλά αυτό που του επιτάσσει το καθήκον του. Ο δάσκαλος να είναι καλός δάσκαλος, ο γιατρός να είναι καλός γιατρός και ο πολιτικός να είναι καλός και ως πολίτης. Όταν σε μία χώρα ο ένας τσαλαβουτά στα νερά του άλλου αυτή η χώρα δεν πρόκειται να πάει μπροστά.
Ο Οιδίποδας όταν έμαθε το κακό που έκανε στη μάνα του, έβγαλε τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια. Στη σύγχρονη Ελλάδα ουδείς από αυτούς που την βύθισαν στην καταστροφή, δεν είχε την ευαισθησία να βγει και να πει, «φταίω κι εγώ» για την καταστροφή που έχει συμβεί στον τόπο μου! Γι’ αυτό λέω:

Να φοβάστε φίλοι μου!
Να φοβάστε αυτούς που μιλούν στο όνομα του λαού, δίχως να έχουν τίποτα το κοινό μαζί του.
Να φοβάστε αυτούς που φωνασκούν για την πατρίδα, αλλά ζουν σε βάρος της!
Να φοβάστε τους ανίδρωτους και τους ακάματους. Αυτούς που έχουν ως μοναδικό προσόν την καταγωγή τους….
Να φοβάστε όσους και όσες βρέθηκαν από τα θρανία της σχολής στης βουλής έδρανα με ένα πήδημα.
Να φοβάστε τους κομματικούς σαλτιμπάγκους, γιατί νοιάζονται μόνο την πάρτη τους.
Να φοβάστε τα μαύρα τζάκια που έχει κάτσει στα σβέρκο του λαού, αλλά και τα νέα που χτίζονται τώρα.
Να φοβάστε τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους που έχτισαν καριέρα πάνω στη δυστυχία του λαού.
Να φοβάστε αυτούς και αυτές που δεν νοιάζονται για το κόμμα τους, αλλά για τη θέση τους μέσα στο κόμμα τους.
Να φοβάστε τους κάθε είδους φελλούς, που σ’ όλους τους καιρούς επιπλέουν….

Όπου η κοινωνία δεν προστατεύεται από τα μέλη της, θα ζει αιώνια στην παρακμή. Θα ζει το μύθο του Σίσυφου, που δεν αναφέρεται καθόλου τυχαία στον Έλληνα.
Τι μας φταίει άραγε, αναλογίζομαι όπως και ο ποιητής: Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! Φταίει ο Θεός που μας μισεί! Φταίει το κεφάλι το κακό μας! Φταίει πρωτ’ απ’ όλα το κρασί! ή μήπως –λέω εγώ- φταίει το λάδι που ήδη από τη βάφτισή μας μπήκε στη ζωή μας και βγήκαμε «λαδιάρηδες» από μικροί;