Ας δούμε αν η δημοκρατία μας αγαπάει. Ας ξεκινήσουμε με το ευαγγέλιο της, το Σύνταγμα και από την εκλογή. Και πάνω σ΄αυτό δεν ξέρω αν έχετε υπολογίσει πόσοι Έλληνες έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι όπως λέει στο αντίστοιχο άρθρο του. Λέει λοιπόν, όλοι οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, για το εκλέγειν σαφές και ισχύει, στο εκλέγεσθαι είναι η ασάφεια. Πόσοι Έλληνες έχουν λοιπόν το δικαίωμα να εκλέγονται; Ούτε το 1% σας απαντώ, μετά από υπολογισμούς που έκανα. Και βέβαια αυτοί έχουν και το χρήμα για να μπορούν να εκλέγονται. Άρα μεταπίπτουμε αυτομάτως από την δημοκρατία, στην τιμοκρατία.
Παρακάτω αναφέρει. Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Ποιού νόμου; Οι κληρονόμοι του βοσκού των Ιμίων καλούνται να επιστρέψουν κάποιες επιδοτήσεις που δόθηκαν στον πατέρα τους, αλλά τι γίνεται με αυτούς που δηλώνανε για χρόνια ελαιόδεντρα μέχρι την Σαντορίνη ή αγροτικές καλλιέργειες ως τα Σκόπια; Μ’ αυτούς τι γίνεται; Μήπως είναι οι ημέτεροι ψηφοφόροι μας και θάχουμε χασούρα; Ή το άλλο, το απυρόβλητο νομικών ευθυνών των τραπεζιτών για τις μαϊμουνιές που κάνανε και κάνουνε με τα χρήματα του κοσμάκη.Και άλλα πολλά παραδείγματα που θα έχετε κατα νου ο καθένας σας. Ωραία ισότητα.
Η συνέχεια του δημοκρατικού πολιτεύματος. Την εποχή της κρίσης έγινε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα στην ουσία, από τον Γιωργάκη, τον Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη, διορίζοντας τον Παπαδήμο πρωθυπουργό με υποστηρικτές και κατόπιν μέλη της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, τον Βενιζέλο, τον Πάγκαλο και στελέχη της ΝΔ και ΛΑΟΣ. Έκανε την βρώμικη δουλειά, δηλαδή να ψηφίσει και να εφαρμόσει το επάρατο κλεψιμέικο PSI, ώστε να μην χρεωθούν το πολιτικό κόστος η κοτζαμπάσικη πολιτική νομενκλατούρα. Βέβαια το χρεώθηκε στη συνείδηση του ελληνικού λαού ο Βενιζέλος. Ας πρόσεχε. Αυτό έτσι για την ιστορία της «δημοκρατικής» απουσίας του λαού από τις αποφάσεις για την διακυβέρνησή του. Επαληθεύτηκε επακριβώς η προφητεία «φοβάμαι γι αυτό που θα γίνει για μένα, χωρίς εμένα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Η ψήφιση των νόμων στη Βουλή. Κάποιοι ίσως θα θυμούνται έναν πρόεδρο Βουλής σε μια άδεια Βουλή να φωνάζει τα ονόματα των βουλευτών της τότε συγκυβέρνησης και συγχρόνως να ψηφίζει υπέρ, προκειμένου να περάσει άμεσα ένα διάταγμα, δηλαδή, Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει. Άλλη «δημοκρατική» διαδικασία. Ούτε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος δεν έκανε τέτοια καραγκιοζιλίκια. Αυτός έλεγε αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν και τέλος.
Τώρα θα κάνω και τον συνήγορο του διαβόλου. Και τι γίνεται όταν ο λαός αγαπάει την δημοκρατία;
Αν και θεωρητικά λέω, θεωρητικά, ο Έλληνας αγαπάει την δημοκρατία στην πράξη η ίδια η δημοκρατία τον έκανε να την αγαπά με τον τρόπο που θέλει αυτή. Δηλαδή σαν κοκότα.. Και πως έγινε αυτό;
Υπάρχουν δύο ειδών μορφές εκδήλωσης αγάπης του λαού για την δημοκρατία.
Η μια μορφή αφορά τους ευνοημένους από αυτήν. Δηλαδή η προσκόλληση σε ένα κόμμα για να διορίσουν ή διόρισαν το παιδί τους με ρουσφέτι με αντάλλαγμα ψήφους και εκδουλεύσεις. Αφορά επίσης όσους πλούτισαν με τρόπο ύποπτο ή κρύβουν τα περιουσιακά τους στοιχεία (πόθεν έσχες) και δυστυχώς σ’ αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγονται ακόμα και πρωθυπουργοί. Αφορά όσους λόγω κομματικής συνάφειας (τα δικά μας δηλαδή παιδιά) τους χορηγούνται κρατικά δημόσια έργα, αναθέσεις, και θέσεις.
Αφορά όσους παρέχουν λοιπές μαφιόζικες εξυπηρετήσεις, με το αζημίωτο φυσικά, που παρέχονται ενθεν κι ενθεν των συναλλασσομένων και σε διάφορα επίπεδα ( μέχρι και γκομενάκια-μοντέλα προς τέρψιν των θεματοφυλάκων της δημοκρατίας). Αφορά όσους είναι στην εξουσία και δανείζονται αστρονομικά ποσά από τις τράπεζες, πέραν των δυνατοτήτων εξοφλήσεών τους, πράγμα που δεν μπορεί ο κοινός θνητός να κάνει το ίδιο. Αφορά όσους εκμεταλλεύτηκαν την ελευθερία που απεριόριστα δόθηκε κάποιες χρονικές στιγμές, καλή τη πίστει, και εκείνοι την εκπόρνευσαν πλουτίζοντας με κάθε είδους κομπίνες που μηχανεύθηκαν και σήμερα είναι πρωταγωνιστές στην πολιτική ζωή γιατί έχουν τον πλούτο και την ικανότητα να πολιτεύονται.
Η δεύτερη μορφή έκφρασης αγάπης αφορά όσους είναι στην απέξω. Αυτοί θέλουν να θεσπίσουν κράτος δικαίου με ισότητα δικαιωμάτων για όλους. Αγανακτούν με την λεηλασία που γίνεται από τους αντίπαλους. Από την οικογενειοκρατία, από την αδικία των αποφάσεων του νόμου,αλλά μόλις γίνονται εξουσία τα ξεχνάνε όλα και πάλι από την αρχή.
Βέβαια υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία η μειοψηφία των ιδεολόγων που οι άλλοι των δύο παραπάνω συνομοταξιών τους εντάσσουν εσκεμμένα στους γραφικούς, αλλά ίσως είναι οι μόνοι που θα μπορούσαν να της δώσουν διαζύγιο για μια νέα αρχή. Δυστυχώς όμως είναι λίγοι.
Συμπέρασμα. Η δημοκρατία μας είναι σαν την θηλυκή αράχνη που με τα θέλγητρά της επιβιώνει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Άλλωστε 50 χρόνια τώρα οι πολιτικοί της χώρας δεν κατάφεραν να στήσουν το αυτονόητο και θεμελιώδες για την δημοκρατία. Ένα κράτος δικαίου.