Ανάλογα με τη πνευματική και βιωματική μας εμπειρία. Η απόλυτη ομοφωνία μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων, μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα υπάρχει. Στη δημοκρατία ο πλουραλισμός απόψεων είναι υγεία. Οι λέξεις «λάθος» και «άθλος», έχουν τα ίδια ακριβώς γράμματα σε αναγραμματισμό.
Είπε δυο λόγια τις προάλλες η πιο δημοφιλής Ελληνίδα των ημερών μας και πέσανε πάνω της να την φάνε. Ο λόγος; Επειδή αναρωτήθηκε για κάτι το απλό και λογικό ως γιατρός και δη ως παιδίατρος: «Τι γίνεται σε περίπτωση άμβλωσης, όπου υπάρχει ένας καρδιακός παλμός που κτυπά, σε μια απειροελάχιστη καρδιά; Υπάρχει ζωή στην περίπτωση αυτή ή είναι ανύπαρκτη;»
Η κ. Καρυστιανού, περί αυτής πρόκειται, δεν αναφέρθηκε σε απαγορεύσεις, δεν μίλησε για επιστροφή σε σκοτεινές εποχές, ούτε και αμφισβήτησε το δικαίωμα της γυναίκας σχετικά με την αυτοδιάθεση του σώματός της. Εκείνοι που αμφισβήτησαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, ήταν όσοι επέβαλαν στα χρόνια του κορονοϊού την υποχρεωτικότητα των εμβολίων, για την οποία εξέφραζαν όλα σχεδόν τα κανάλια την ίδια άποψη της κυβέρνησης. Μούγκα στη στρούγκα τότε από τους σημερινούς επαναστάτες και επαναστάτριες, σχετικά με την αυτοδιάθεση του σώματός! Όμως, αλήθεια κατά το δοκούν δεν υπάρχει!
Για να μην παρεξηγηθώ ας διευκρινίσω και τούτο. Φυσικά και είμαι υπέρ της άμβλωσης. Ειδικά στην περίπτωση που μιλάμε για ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ή για βιασμό. Στις ποθητές ωστόσο φορές του έρωτα, με ή χωρίς κέρατο, ας είμαστε προνοητικοί. Δεν είναι δα και τόσο ακριβό το προφυλακτικό! Ας προσέξουμε λίγο παραπάνω. Άλλωστε, ποιος είναι αυτός που φέρει την κύρια ευθύνη σε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη; οι συμμετέχοντες ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί ή η μικρή ψυχούλα, που είναι το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πράξης;
Μια ψυχρή και μια ευαίσθητη ψυχή έχουν διαφορετική άποψη για τον γονιό που έχει χάσει το παιδί του στο έγκλημα των Τεμπών, ανεξάρτητα από το κόμμα στο οποίο ανήκουν! Οι σκληροί δεν εκπροσωπούν με επιτυχία την ευαισθησία, ούτε οι ανέραστοι τον έρωτα. Τα χρώματα δεν φαίνονται καθαρά σ’ εκείνον που έχει συναισθηματική αχρωματοψία. Ο πόνος με πόνο αναγνωρίζεται.
Ακούω και βλέπω πολιτικούς και δημοσιογράφους να χαρακτηρίζουν με περισσή ευκολία τους γονείς που έχουν χάσει τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών και διερωτώμαι πώς θα αντιδρούσαν, αν επρόκειτο για δικά τους παιδιά. Το ποτάμι των λυγμών το καταλαβαίνει πιο καλά, αυτός που έχει και το δικό του δάκρυ μέσα.
Την απάντηση αν το ελληνικό κράτος χειρίστηκε σωστά ή όχι την υπόθεση των Τεμπών την έδωσε προχθές η Ισπανία, που αντιμετώπισε παρόμοιο δυστύχημα. Οι αρμόδιες αρχές έκλεισαν το μέρος του δυστυχήματος, με βάση τους προβλεπόμενους κανόνες και δεν επέτρεψαν σε κανέναν αναρμόδιο να προσεγγίσει το συγκεκριμένο σημείο του συμβάντος. Σ’ εμάς έγινε ακριβώς το αντίθετο!
Είναι γεγονός ότι τα τηλεοπτικά και τα ραδιοφωνικά μικρόφωνα μεγεθύνουν τη φωνή των δημοσιογράφων. Αυτοί που πλάθουν την κοινωνία δεν είναι πια οι δάσκαλοι στα σχολεία, που απευθύνονται το πολύ σε 20-30 μαθητές, αλλά οι τηλεοπτικοί αστέρες, που απευθύνονται σε εκατοντάδες χιλιάδες θεατών.
Την πιο δυνατή φωνή τη βγάζουν τα μικρόφωνα, Πέρασε η εποχή που οι σοφοί και οι φιλόσοφοι της χώρας δίδασκαν με τη σιωπή τους! Το «χρη σιγάν ή λαλείν μάτην» δεν ισχύει στην εποχή μας. Το δίκαιο εκφράζεται μέσω ντεσιμπέλ για εκείνους που έχουν μικρόφωνο.
Ζούμε σε μια μικρή χώρα που μοιάζει με τσιφλίκι. Μια χώρα την οποία έχουν κυβερνήσει ξένοι βασιλιάδες, ντόπιοι δικτάτορες, κατοχικές δυνάμεις και ελάχιστοι δημοκράτες. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κ, Καρυστιανού έχει μεγάλη στήριξη από τον λαό. Όποιος όμως υποτιμά τον λαό, υποτιμά την ίδια στιγμή και τη δημοκρατία.
