Προς τα μέσα της δεύτερης θητείας του Κ.Σημίτη-του πλέον φειδωλού στους ανασχηματισμούς- το πράγμα «είχε φρακάρει». Η κατάσταση μετά από 10 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (από το 1993 με τη θριαμβευτική επάνοδο του βαρέως ασθενούντος Ανδρέα), είχε ξεφύγει εμφανώς και ο ανασχηματισμός «ήτο μια κάποια λύσις».
Τότε στη μεταγραφική «αγορά» υπήρχαν δυο βαριά ονόματα (άσχετο τι ακολούθησε στην πορεία τους). Ήταν η Μ. Δαμανάκη και κυρίως ο διαγραμμένος από τη Ν.Δημοκρατία Γ. Σουφλιάς. Ήταν τα ονόματα που θα έδιναν μια ανάσα, αριστερή και δεξιά, στο κουρασμένο ΠΑΣΟΚ και τον απλό κόσμο του. Και ιδίως, ο Σουφλιάς προκαλούσε αγωνία στους διψασμένους για εξουσία νεοδημοκράτες με το κεντρώο προφίλ του και την ενδεχόμενη είσοδο του στην εξουθενωμένη κυβέρνηση.
Ο Κ.Σημίτης κάποια στιγμή το αποφάσισε. Έκανε την διεύρυνση προς τα αριστερά με τον γνωστό Νίκο Μπίστη και προς τα δεξιά με τον εντιμότατο πλην άχρωμο, άοσμο και υποτονικό Βασίλη Κοντογιαννόπουλο.
Η αποδοχή της ήττας ήταν σαφής, το σήμα πεντακάθαρο. Όπερ συνέβη στις 7 Μαρτίου 2004. Το πάρτι-πάρτι στις 7 του Μάρτη έγινε αλλά με καλεσμένους τους γαλάζιους. Για τους πράσινους .... «πόρτα» !

Κύριε Διευθυντά
Δεν χρειάζεται νομίζω να πούμε ότι ο Σουφλιάς αν μη τι άλλο, είναι μεγαλύτερη πολιτική αξία από την Παπακώστα. Ούτε ότι η Δαμανάκη είχε περισσότερες περγαμηνές από την Νοτοπούλου.
Στα 8 χρόνια που πέρασαν όλοι ταλαιπωρήθηκαν. Όλοι πλην γελοιογράφων. Οι οποίοι θα εξακολουθούν να βγάζουν το ψωμί τους με χαρακτηριστική άνεση
Υ.Γ Το 2004 για την ιστορία, το κουρασμένο ΠΑΣΟΚ έχασε λαμβάνοντας 40,06%, ποσοστό με το οποίο σήμερα σχηματίζεις άνετα πλειοψηφία. Ακολούθησε η πορεία μέχρι το 4,7%. Αυτό μάλλον πρέπει να το λάβουν υπόψη κάποιοι. Γιατί σήμερα ούτε οι ανασχηματισμοί, μπορούν να αποτρέψουν τη ραγδαία υποτίμηση...