Στο αποκορύφωμα του ελληνικού ονείρου του σημιτικού εκσυγχρονισμού, όλη η Ελλάδα ήταν μια μεσαία τάξη, με συνιστώσα της μεσαίας αυτής τάξης, τους κούριερ και τους “ντελιβεράδες”. Δεν είχες στον ήλιο μοίρα; Ήσουν αναποφάσιστος; Ήθελες απλώς να βγάλεις τη μέρα σου; Αρκούσε να βρεις ένα σπασμένο μηχανάκι, και να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου σε κάποιο σουβλατζίδικο, πιτσαρία, ψητοπωλείο, ακόμα και περίπτερο. Δεν είχε σημασία ο μισθός ή τα ένσημα, όπως δεν έχει ποτέ για κάποιον τρελαμένο 24χρονο. Ο γαλαντόμος Έλληνας της εποχής του Χρηματιστηρίου, θα σου άφηνε ένα γενναίο φιλοδώρημα, που θα σου επέτρεπε να δεις τον εαυτό σου ως "μέσο Έλληνα". Δεν είχε σημασία αν είχες δίπλωμα, αν φορούσες κράνος, αν ήξερες τα σήματα ή τους κανόνες της οδηγικής κυκλοφορίας. Δεν έχει ούτε και σήμερα.
Οι κούριερ και τα ντελίβερι, είναι από τους κλάδους που δεν έχουν συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Όσες προσπάθειες έγιναν για ν' αποκτήσουν, σταμάτησαν εν τη γενέσει τους. Η εργασία αυτή δεν είναι μόνιμη. Ο χώρος εργασίας δεν είναι ενιαίος. Οι επιχειρήσεις είναι ανταγωνιστικές - και το κυριότερο, τα μυαλά βρίσκονται πάνω απ' το κεφάλι. Αποτέλεσμα είναι, οι εργαζόμενοι αυτοί να στερούνται στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα, αν και απορροφούν ένα διακριτό ποσοστό της νεολαίας μας, που έτσι διαπαιδαγωγείται σε ένα καθεστώς εργασιακής αναρχίας. Καταφύγιο στη δουλειά αυτή βρίσκουν ωστόσο και απόμαχοι της εργασίας – πενηντάρηδες που έμειναν χωρίς δουλειά, ή που προσπαθούν να συμπληρώσουν ένα πενιχρό εισόδημα από άλλη εργασία, και είναι έτοιμοι να δουλέψουνε για ψίχουλα.

Στις πόλεις, η κατάσταση θυμίζει ζούγκλα. Οι διανομείς παραβιάζουν τον κόκκινο σηματοδότη, ανεβαίνουν ανάποδα τους μονοδρόμους, κάποιες φορές διασχίζουνε παράνομα και τις λεωφόρους, προκαλώντας τη μοίρα τους ή την αυτοδικία. Και τέτοια φαινόμενα, δεν δικαιολογούνται ούτε από το βάρος του ανταγωνισμού, ούτε απ' την πίεση του εργοδότη τους.
Εδώ λοιπόν οι ευθύνες πέφτουν στο κράτος, και ακόμα περισσότερο, στην κυβέρνησή μας και στους νομοθέτες μας. Δεν νοείται ένας μαγαζάτορας να μην έχει νομική ευθύνη για τα ατυχήματα που προξενούν οι εργαζόμενοί του. Δεν νοείται να προσλαμβάνει ατιμωρητί έναν πιτσιρικά που οδηγεί χωρίς δίπλωμα, χωρίς φως, χωρίς κράνος, χωρίς φρένα της προκοπής. Δεν νοείται ωστόσο και ο πιτσιρικάς να οδηγεί χωρίς μισθό, χωρίς ένσημα, χωρίς συνεισφορά του εργοδότη στην βενζίνη και το σέρβις της μοτοσυκλέτας του – αν δεν θα πρέπει να είναι υποχρεωμένη και η ίδια η επιχείρηση να παραχωρεί ένα όχημα στον διανομέα της.
Αλήθεια είναι, πως η οικονομική κρίση έχει στερήσει και απ' τις κυβερνήσεις μας, τη θέληση να επιβάλουν ένα νόμο που θα είχε οικονομικές συνέπειες για τις επιχειρήσεις - και εν προκειμένω για τις μικρές έως πολύ μικρές επιχειρήσεις. Εκείνο ωστόσο που διαπιστώνει κανείς, είναι και η παντελής έλλειψη διάθεσης να εξεταστεί το πρόβλημα και να ρυθμιστεί στοιχειωδώς νομοθετικά το εργασιακό αυτό πλαίσιο.
Θρηνούμε ήδη νεκρούς κούριερ στους δρόμους. Πέρσι στην Αθήνα, καταγράφηκαν δύο θάνατοι διανομέων σε δυστυχήματα – ο ένας εργαζόταν σε ψητοπωλείο και ο άλλος σε πολύ γνωστή αλυσίδα καφετεριών. Φέτος, θρηνήσαμε τον θάνατο ενός πατέρα δύο παιδιών που εργαζόταν σε εταιρεία ταχυμεταφορών και ένα ακόμα ατύχημα νέου παιδιού. Πόσοι θα πρέπει να γίνουν οι νεκροί, ώστε να φιλοτιμηθεί ένας βουλευτής να κάνει κάποια ερώτηση, να ξεκινήσει μια συζήτηση για το πρόβλημα; Πού γεννηθήκατε ωρέ σύντροφοι βουλευτές της συμπολίτευσης, ώστε να κλείνετε τα μάτια, όχι μοναχά στον έξω κόσμο, αλλά ακόμα και στις στοιχειώδεις παραστάσεις που έχει καταγράψει η μνήμη σας;