Κεντρικοί ομιλητές στην εκδήλωση, ήταν η πρόεδρος του Ινστιτούτου και πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ρόδη Κράτσα, και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Νίκος Φίλιππας. Αν κρίνουμε από τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει ο τελευταίος, ο “οικονομικός αναλφαβητισμός” στην Ελλάδα είναι ακόμα τραγικότερος: Από 456 φοιτητές χρηματοοικονομικών κατευθύνσεων που συμμετείχαν σε έρευνα του πανεπιστημίου του, μόνον οι 88 κατάφεραν να απαντήσουν σωστά και στις πέντε ερωτήσεις που τους τέθηκαν. Δεδομένου ότι η συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 140 χώρες, με πρότυπα που καθόρισαν συν τοις άλλοις, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο γνωστός μας οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's, το ποσοστό αποτυχίας ανάμεσα στους φοιτητές του Πειραιά ανήλθε στο 80,7%. Εάν αποτυγχάνουν τόσο δραματικά οι μελλοντικοί οικονομολόγοι μας, τι να πουν οι απλοί πολίτες;

Από τη στήλη ετούτη, επανειλημμένα έχουμε επισημάνει πως η σημερινή σχολική εκπαίδευση, πόρρω απέχει από το να παρέχει ουσιαστική παιδεία και πολιτική αγωγή στους νέους Έλληνες μαθητές. Δεν υπάρχει τραγικότερο φαινόμενο, να καλείται ένας πολίτης να εκτιμήσει τα δεδομένα μιας οικονομικής πολιτικής ή μίας διαπραγμάτευσης σαν αυτές που διεξάγουν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία επτά χρόνια, χωρίς να κατανοεί τι είναι ο πληθωρισμός, το ΑΕΠ, το δημοσιονομικό πλεόνασμα, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της συμμετοχής μας σε ένα ακριβό νόμισμα όπως το ευρώ - χωρίς να γνωρίζει τις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας.
Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν, παρά να συμφωνήσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή θέρμη με τα συμπεράσματα της εκδήλωσης, την αίσθηση του επείγοντος, αλλά και την πρόταση που κατέθεσε ο καθ. Ν. Φίλιππας, να διδάσκονται οι μαθητές οικονομικά στοιχεία ήδη από τις μικρές ηλικίες. Το παράδειγμα είχε δώσει το 1995, η εφημερίδα “Καθημερινή”, συμπεριλαμβάνοντας στην κυριακάτικη έκδοσή της, ένα εξαιρετικό ένθετο με τίτλο “Η οικονομία του θείου Σκρουτζ”, όπου με τη βοήθεια σκίτσων των γνωστών ηρώων του Ντίσνεϋ, ο αναγνώστης εξοικειωνόταν με τον κόσμο της οικονομίας – από τη λειτουργία του χρηματιστηρίου μέχρι τον ΦΠΑ, από τα αμοιβαία κεφάλαια μέχρι τη δόλια πτώχευση. Στην Ιαπωνία πάλι, κυκλοφόρησε μία υπεραπλουστευμένη εκδοχή του “Κεφαλαίου” του Μαρξ σε σκίτσα, πραγματοποιώντας ανατυπώσεις στην Ισπανία, την Ελλάδα και τη Γαλλία, όπου την έκδοση προλόγισε και ο υποψήφιος της Αριστεράς στις εκλογές του 2007, Ολιβιέ Μπεζανσενό.

Τίποτα δεν είναι αδύνατο για όποιον επιθυμεί να μορφώσει ουσιαστικά τους νέους πολίτες. Το ερώτημα είναι: Το θέλει όντως; Γιατί πριν απ' το σύνθημα “σκίζουμε τα μνημόνια” που στηλίτευσε η κυρία Κράτσα ως λαϊκισμό και δημαγωγία, η χώρα γνώρισε και άλλα δείγματα πολιτικής γραφής: Για να μην πάμε μακριά, θα θυμηθούμε το σύνθημα της “οικονομικής σύγκλισης με την Ευρώπη σε δέκα χρόνια” που είχε εισαγάγει η κυβέρνηση Σημίτη το 2002, αλλά και το “οικονομικό θαύμα Αλογοσκούφη” το 2006 – χωρίς το Ινστιτούτο "Κωνσταντίνος Καραμανλής" να ανησυχήσει τότε ιδιαίτερα.
Ας είναι όμως. Αφού έστω και με αφορμή τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, το επιστημονικό αυτό ίδρυμα της Νέας Δημοκρατίας συνειδητοποιεί την ανάγκη καταπολέμησης του οικονομικού αναλφαβητισμού στην Ελλάδα, θα περιμένουμε μια σχετική νομοθετική πρωτοβουλία απ' την ΝΔ - το λιγότερο την κατάθεση μιας ερώτησης στον υπουργό Παιδείας, με υπογραφή και του βουλευτή Κιλκίς, Γ. Γεωργαντά. Έτσι δεν είναι;