Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2020, 11:48:25 πμ
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2020 20:26

«Παππού γιατί αυτός σε βρίζει;»

Συντάκτης:

Του Νίκου Κουζίνη.

Διαβάζοντας κάποια άρθρα εγκρίτων δημοσιογράφων σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες και μάλιστα στα κυριακάτικα φύλλα όπως το χθεσινό ΒΗΜΑ της Κυριακής (5/10), αναρωτιέμαι για την επιχειρηματολογία την οποία χρησιμοποιούν για ότι είναι τέλος πάντων να μας πουν.


Χθες λοιπόν διάβαζα ένα άρθρο ενός γνωστού δημοσιογράφου που αναφέρονταν στους συνταξιούχους με θεμα ¨Μαμά θέλω να γίνω συνταξιούχος». Η ανάλυση του για να φτάσει στο τέλος στην επιθυμία του πιτσιρικά στο ερώτημα τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει (απάντηση ο παραπάνω ο τίτλος του άρθρου) μου δημιούργησε την εντύπωση ότι ο αρθρογράφος σώνει και καλά έχει το δικαίωμα να κριτικάρει και να ορίζει και την ζωή του καθενός μας έλέω Θεού.
Αναφερόταν στο μεγάλο προσδόκιμο ζωής των ημερών μας, στο ότι αρκετοί συνταξιούχοι περνούν την ζωή τους στα καφενεία ή στην τηλεόραση βλέποντας φτηνιάρικες σειρές ή ασχολούνται με την διαχείριση της πολυκατοικίας τους. Δηλαδή κατ’ αυτόν θα έπρεπε να πεθαίνουν νεώτεροι, αν κάποιος ήθελε να γίνει ψάλτης ή καντηλανάφτης ή και όπως λέει διαχειριστής στην πολυκατοικία του αυτό θα ήταν μειωτικό. Μήπως θα έπρεπε να ζητήσουμε και την έγγραφη άδειά του, ρωτώ εγώ, για το με τι θέλουμε να ασχοληθούμε στον ελεύθερο χρόνο μας.
Τον ενημερώνω λοιπόν ότι προτού ξεκινήσει να αναφέρεται σε εξορκισμούς και βουντού, θα έπρεπε πρώτα να εξετάσει το τι προσφέρουν πρώτα οι συνταξιούχοι στην οικογένεια τους. Και αρχίζω. Πηγαινοφέρνουν στα σχολεία και στους παιδικούς σταθμούς τα εγγόνια τους για να μπορούν τα παιδιά τους να πηγαίνουν στην εργασία τους και τα κρατούν για κάποιες ώρες όταν επιστρέψουν οι γονείς τους. Είναι πρόθυμοι να μαγειρεύουν ένα παραπάνω πιάτο φαι για την οικογένεια των παιδιών τους και μάλιστα με παραδοσιακή ελληνική κουζίνα. Αρκετοί συνταξιούχοι στήριξαν και στηρίζουν οικονομικά τα άνεργα παιδιά τους με την πενιχρή σύνταξη τους. Τους βλέπουμε να περιμένουν στις ουρές των δημοσίων υπηρεσιών για να διεκπεραιώσουν υποθέσεις των παιδιών τους. Στην κρίση, η συνοχή της ελληνικής οικογένειας ήταν η αιτία που αντέξαμε σαν λαός.
Είναι λοιπόν ατυχές να μην αναφέρει στο άρθρο του ο εν λόγω δημοσιογράφος, στο τι δεν προσφέρεται σ αυτούς τους ανθρώπους και ίσως για κάποιους ομοίους του να επιθυμούν να μην υπάρχουν για να μην βαρύνουν το δημοσιονομικό ισοζύγιο.
Και πώς να μην πάνε στο καφενείο ή να μην καθηλώνονται μπροστά στην ξεφτιλισμένη ελληνική τηλεόραση αφού μόνο αυτά η πολιτεία ανερυθρίαστα τους προσφέρει;.
Σε άλλες χώρες ο συνταξιούχος έχει status σύμφωνα με τις επαγγελματικές του ικανότητες και το κράτος τον χρησιμοποιεί, αφήνοντάς του να εξασκεί ασχολία χωρίς να τον απειλεί ότι θα του κόψει ποσοστό της σύνταξης. Και μια και είπα θα του κόψει την σύνταξη και το ξεχάσω, ας αναφέρει ο κύριος λοιπον, ποια άλλη ευρωπαική χώρα έκανε απλή σκέψη να μειώσει τις συντάξεις των πολιτών της και επιπλέον ποια χώρα έκλεψε τα αποθεματικά των ταμείων τους. Και ρωτώ αν ένας συνταξιούχος με τις οικονομίες του και το εφαπαξ (για όσους παίρνουν-άλλη ελληνική ρατσιστική τραγωδία) επένδυε αυτό το ποσό σε μια μικρή επιχείρηση, άσχημα θα του ερχότανε του κράτους να εισπράττει φόρο και ίσως να απασχολεί και κανέναν άνεργο; Εδώ η Γερμανία για να εξασφαλίσει τις συντάξεις των μελλοντικών της συνταξιούχων δημιούργησε ολόκληρο μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ευρώπη για φτηνα και πολλά εργατικά χέρια λόγω υπογεννητικότητας και γήρανσης του πληθυσμού της.
Τώρα για το αν θέλει κάποιος να ζήσει τον υπόλοιπο βίο του όπως θέλει και να κάνει ότι θέλει αυτό δεν είναι της αρμοδιότητάς του κυρίου δημοσιογράφου να το κρίνει. Αν θέλει κάποιος να βλέπει καθιστός μόνο τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει είναι απόλυτο δικαίωμά του γιατί δεύτερη ζωή δεν έχει όπως λέει και ο Ελύτης και είναι και πολύ λίγη η ρημάδα.