Άσχετος καθώς ήταν, και μη γνωρίζοντας διαδικασίες, έπραξε τα δέοντα. Εννιά ακριβώς, ασυνήθιστη συνέπεια για νοσοκομείο, ξαναβγαίνει η κυρία, και φωνάζει ονόματα. Με την σειρά. Μπαίνει στο ιατρείο. Ένας κύριος, ευγενής, του κάνει ερωτήσεις, τι, πως, γιατί, πότε. Ζητάει όλες τις εξετάσεις, αξονική εγκεφάλου, μαγνητική, αξονική σπλαχνικού κρανίου, ακτινογραφία κόλπων προσώπου, αναλύσεις αίματος, αναλύσεις ούρων. Εξετάζει εξονυχιστικά τα πάντα, και αποφαίνεται: - Δεν έχεις τίποτα. - Και άλλος γιατρός είπε, δεν έχεις τίποτα, αλλά το κεφάλι πονάει. - Το ξέρω, του λέει. Γι΄ αυτό και θα πας στο Παπαγεωργίου. Του 'δωσε όνομα ειδικού γιατρού, όστις γνωμοδότησε ότι δεν έχει τίποτα. Το κεφάλι όμως εξακολουθεί να πονάει. *** Παρεμπιπτόντως, θυμήθηκα, ότι κάθε τόσο, έπεφταν σοβάδες, συνέχεια, απ΄ τα ταβάνια, στους θαλάμους και τους διαδρόμους του Νοσοκομείου Κιλκίς. Τι έγινε τώρα, και δεν ακούγεται τίποτα; Έγινε ευχέλαιο; Συντηρήθηκαν τα κτήρια ή σταμάτησαν να πέφτουν, όλως τυχαίως, ω του θαύματος, με την νέα κατάσταση; *** Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά.. Τον Τότο όμως τον παραθρέφει. Βρε αγώνα η γυναίκα του να τον ξυπνήσει. Τίποτα αυτός. Μέχρι που αναγκάσθηκε, να μην του αφήσει σημείωμα στο ψυγείο, όπως έκανε πάντα, κάθε φορά που έφευγε. Κατά τις 12 εδέησε και σηκώθηκε. Ψάχνει στο σαλόνι, στα δωμάτια. Πουθενά η Κική. Τον έπιασε σύγκρυο. Ρε μπας και κατέβηκε στο υπόγειο και μπουρδουκλώθηκε στα σκαλοπάτια; Έχουμε και κάποια ηλικία, βλέπεις. Έπρεπε, η γυναίκα του, να τόχε συνηθίσει. Τόσα χρόνια δεν άλλαξε! Στα τόσα του, θα 'λλάξει; Τριάντα χρόνια προσπαθούσε να τον ξυπνήσει, για να προλάβει το λεωφορείο της δουλειάς. Δεν τα κατάφερε. Κάθε πρωί τα ίδια και τα ίδια. Ατάραχος ο Τότος. Τι κι αν έχανε το λεωφορείο! Θάπαιρνε ταξί, ή το πολύ-πολύ, θα πήγαινε με το Ι.Χ. του. Σιγά το πρόβλημα! *** Γράψαμε για τον Γεωργαντά και για το φυσικό αέριο: Που να ξέρει ο έρμος. Αυτός είναι αλλού, σε άλλο Υπουργείο. Ο άνθρωπος ρώτησε, έμαθε και ενημέρωσε τους ιθαγενείς, ότι το φθινόπωρο θαρχίσουν οι εργασίες. Του το είπε ο αρμόδιος. Δεν είπε κατόπιν ενεργειών μου! Εκείνο που δεν κατάλαβα, είναι, γιατί παρεξηγήθηκε ο Κιλτίδης. - Κύριε Γεωργαντά μας ρώτα, μάθε και ενημέρωσε μας, πότε θα τελειώσει ο δρόμος από Σάντα για Άσσηρο, και μην ακούς τι λένε. Εμείς, θέλουμε να είμαστε, πολίτες ενημερωμένοι! *** Τελικά έχουμε πόλεμο; Δεχόμαστε επίθεση; Είναι ασύμμετρη απειλή; Πρέπει να αντιμετωπισθούν ως εισβολείς, οι εξαθλιωμένοι, που στέλνει ο Ερντογάν; Σίγουρα πρέπει να φυλάξουμε τα σύνορά μας. Άλλο αυτό, και άλλο που βρήκαν ευκαιρία, οι διάφοροι Μακεδονομάχοι, με τις περικεφαλαίες και τις χλαμύδες, να κάνουν πολιτική, κατά πως λένε, υπονόμου. Αυτοί που λούφαζαν, όταν τα ερευνητικά σκάφη του Ερντογάν, έκαναν βόλτες και αλώνιζαν στο Αιγαίο. *** Τελικά πού κατέληξαν οι συζητήσεις, στα ανώτατα επιτελικά κλιμάκια; Για ισοκατανομή προσφύγων, ούτε λόγος. Θα πάρουμε 700 εκατ. και θα ολοκληρώσουμε τις δομές κλειστού τύπου. Η Ε.Ε. έκανε το καθήκον της, με τον παρά της, για να μείνουν οι πρόσφυγες στα νησιά. Όμως από πέντε χιλιάδες πέρυσι, έγιναν είκοσι πέντε χιλιάδες. Λέτε να γίνει κλειστή δομή, όλη η Ελλάδα; Ο άλλος, ο σημιτάνθρωπος, λέει ότι η Γερμανία έχει ποσοστιαία, περισσότερους ξένους απ΄ ό,τι η Ελλάδα, και να αφήσουμε αυτήν την καραμέλα, ότι τάχα, οι Ευρωπαίοι δεν δέχονται πρόσφυγες. Βάζει στους πρόσφυγες και τους μετανάστες του ‘60, ο πονηρός. *** Αρματώθηκαν τα ΜΑΤ για να πάνε στην Λέσβο. Άρβυλα, παλάσκες, χλαίνη, γυλιός, και στην άλλη άκρη ο κακός εχθρός, που λέει και η Αρλέτα. Απόβαση νύχτα απ΄ τ΄ αρματαγωγό, σαν κατοχικός στρατός. Καπνογόνα, δακρυγόνα, σπάσιμο καθρεφτών, σπάσιμο παρμπρίζ, ξύλο. Πέτρες και ξύλα πετούσαν εδώ κι εκεί, αλαφιασμένοι οι κάτοικοι. Πρώτη φορά ένιωσαν την γλύκα των δακρυγόνων. Επιστροφή των ΜΑΤ σε δυο μέρες. - Εξετέλεσαν την αποστολή τους, είπε ο Γεραπετρίτης στη βουλή, και γέλασαν και οι πέτρες. - Ρε τι βλακεία κάναμε! Σκέφτηκε ο άλλος φωναχτά και αμέσως δαγκώθηκε, μη τυχόν και τον άκουσαν οι δικοί του.