Σημαντικότατη κατ’ αρχάς για την Ευρώπη ήταν η νίκη των Ελλήνων εναντίον των Περσών το 490-479 π.Χ. Οι Πέρσες επιτέθηκαν στην Ελλάδα με στόχο την Ευρώπη. Η Ευρώπη σήμερα θα ήταν διαφορετική αν οι Έλληνες έχαναν τη μάχη με τους Πέρσες. Θα ήταν διαφορετική, γιατί δεν θα υπήρχε καν η Ρώμη και ό,τι αυτή μπορεί να σημαίνει για την ανθρώπινη και ευρωπαϊκή Ιστορία. Σημαντικό είναι επίσης το ελληνιστικό 323 π.Χ. για την Ευρώπη, γιατί με τις νίκες και τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου άλλαξε εποχή η ανθρωπότητα. Από την εποχή της Ασίας περάσαμε στην εποχή της Ευρώπης. Η Ευρώπη, που μέχρι εκείνη τη στιγμή απειλούνταν από την Ασία και την Αφρικανική Αίγυπτο έγινε η απόλυτη κυρίαρχος των πάντων. Αλλά και τη Βυζαντινή εποχή -το Βυζάντιο όρθιο επί 1.100 χρόνια- αναδείχτηκε προπύργιο στις επιθέσεις, που για πολλούς αιώνες δέχτηκε η Ευρώπη από την πλευρά της Ασίας και τις οποίες δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει το δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκρουσε άγριες φυλές του Βορρά και της Ασιατικής στέπας, των Αράβων στην Κωνσταντινούπολη, τους εξεδίωξε από την Κρήτη και την Κύπρο, περιορίζοντας τα κέρδη του Ισλάμ στην Ανατολική Μεσόγειο. Και αργότερα η Επανάσταση του 1821 -αν και καθαρά εθνικός αγώνας- είχε σημαντικότατες επιπτώσεις στην Ευρώπη, γιατί συνέβαλε στην αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενός συχνού αντιπάλου των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827)ήταν μια άμεση σύγκρουση της Ευρώπης με την Ανατολή. Και στην επίλυση των ενδοοικογενειακών τραγικών διενέξεων της Ευρώπης, η συμβολή της Ελλάδας υπήρξε μεγίστης σπουδαιότητας. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο -στο Μακεδονικό Μέτωπο-οι νίκες αποκλειστικά του Ελληνικού Στρατού στις μάχες του Ραβινέ (1η Μαΐου 1917 ), του Σκρα ( 17 Μαΐου 1918) έθεσαν τις βάσεις και τις προϋποθέσεις για τη συμμαχική αντεπίθεση τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, που οδήγησε σε συνθηκολόγηση: τη Βουλγαρία στις 17 Σεπτεμβρίου 1918, τους συμμάχους της Οθωμανούς στις 31 Οκτωβρίου 1918, συνθηκολογήσεις που με τη σειρά τους οδήγησαν στον τερματισμό του αιματηρότατου αυτού πολέμου με την τελική συνθηκολόγηση της Αυστροουγγαρίας στις 3 Νοεμβρίου 1918 και της Γερμανίας στις 11 Νοεμβρίου 1918. Η Ευρώπη οφείλει πολλά στην Ελλάδα για τη λήξη αυτού του πολέμου. Και η συμμετοχή της Ελλάδας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η σθεναρή Εθνική της Αντίσταση υπήρξαν καθοριστικότατες για την πορεία και τη λήξη και αυτού του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Οι θυσίες των Ελλήνων στρατιωτών, των Αγωνιστών της Αντίστασης, όλου του Ελληνικού λαού, η τεράστια συνεισφορά τους στη νίκη κατά των δυνάμεων του Άξονα, έγιναν σύμβολο ηρωισμού και ελευθερίας για όλη την Ευρώπη, για όλη την υφήλιο. Αρχίζοντας από την Άλωση και λεηλασία της Κωνσταντι νούπολης το 1204 -στη διάρκεια της Δ’ Σταυροφορίας- συνεχίζοντας με την ολέθρια στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα -στη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής το 1922,ας αναλογιστούμε και σήμερα ποια είναι η στάση αυτής της τόσο ευεργετημένης Ευρώπης στο θέμα της εξ Ανατολών μόνιμης απειλής κατά της Ελλάδας, που κανονικά πρέπει να αποτελεί και δική της, κατάδική της απειλή, γιατί εκδηλώνεται στα νότια σύνορά της .
