Όμως δεν τα βλέπουμε, γιατί τα μάτια μας είναι στραμμένα στην τηλεόραση στις εφημερίδες, στους επίδοξους σωτήρες μας, κρεμασμένοι από τα χείλη των φερέφωνων τους, οι οποίοι ως ψύχραιμοι και ψυχροί αναλυτές τεχνοκράτες, μας μπερδεύουν με ξενόφερτους οικονομικούς και όχι μόνο, όρους, που ο μέσος Έλληνας δεν καταλαβαίνει, τα προσπερνάμε, ενίοτε τα καταστρέφουμε εν αγνοία μας ή με το άλλο σύμπτωμα της εποχής μας, τον ωχαδερφισμό μας.
Αναλίσκομαι την ζωή μας με την καθημερινότητα, πολλές φορές το 24ωρο δεν μας αρκεί, γιατί δημιουργήσαμε τόσες μεγάλες ανάγκες στην ζωή μας, και για την υποτιθέμενη άνεσή μας, που δεν μας φτάνει πλέον, ούτε ο χρόνος, ούτε και το χρήμα.
Αιχμάλωτοι της τεχνολογίας, της επίδειξης στον συγγενή και γείτονα, και στην προσπάθειά μας, να καταξιωθούμε κοινωνικά και οικονομικά, ξεχάσαμε τις ρίζες μας, ξεχάσαμε τον προορισμό μας επί της γης, ξεχάσαμε ή μάλλον παραβλέπουμε το γεγονός ότι είμαστε με ημερομηνία λήξεως, ανά πάσα στιγμή της ζωής μας, ευάλωτοι, αναλώσιμοι με τελικό προορισμό ένα συγκεκριμένο χώρο του χωριού μας, ή της πόλης μας, με ένα σταυρό στο κεφάλι μας, ξύλινο ή μαρμάρινο ή ακόμη και χρυσό, το αποτέλεσμα είναι για όλους μας το ίδιο. «Ω φύση! Από εσένα απορρέουν όλα και σ΄ εσένα επιστρέφουν όλα» (Μάρκος Αυρήλιος).
Ο πάνσοφος Θεός μας χάρισε τον επίγειο παράδεισο, για να μας προετοιμάσει, γι αυτόν τον επουράνιο, μας χάρισε την φύση με ζώα, φυτά, ποτάμια, θάλασσες και ένα ζωογόνο ήλιο για να την θρέφει, να την κρατά ζωντανή και ισορροπημένη.
Εκτός από την φύση ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ως κυρίαρχο και λογικό όν, προκειμένου να την συντηρεί και να επεμβαίνει φυσιολογικά, όπου και όταν απαιτείται, προκειμένου να υπάρχει ισορροπία.
Δεν απαιτείται κάποιος να γνωρίζει ανάγνωση και γραφή δεν έχουμε ανάγκη των σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων για να δούμε, να γευτούμε ή να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο της φύσης, αρκεί να παρατηρήσουμε βαθειά στο εσωτερικό μας, και θα βρούμε αυτά τα μέσα, για να απολαύσουμε αυτά που τόσο πλουσιοπάροχα και σε αφθονία υπάρχουν σε αυτή και που μας τα χάρισε ο δημιουργός μας.
Όμως ο άνθρωπος όπως εξέπεσε του παραδείσου από την αλαζονεία και τον εγωισμό
του, συνεχίζει και στην επίγεια αυτή ζωή να διακατέχεται από αυτά, καταστρέφοντας αντί να συντηρεί την φύση, η οποία τον εκδικείται με τον τρόπο της.
Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος, προσπαθεί να απολαύσει πάρα πολλά χωρίς όμως να τα προφτάσει όλα.
Όποιος όμως φτάσει σε μια κατάσταση που να ικανοποιείται με τα ολίγα και να μη θέλει πολλά, κι ας του δίνεται η ευκαιρία να τα αποκτήσει, αυτός είναι τελικά ο ευτυχισμένος. Ζει ως άνθρωπος…
Οι σημερινοί άνθρωποι δεν βρίσκουν πουθενά ησυχία, γιατί προσπαθούν να ζήσουνε χωρίς τον πραγματικό εαυτό τους, αλλά σε αυτόν που τους έχουν επιβάλει τα ΜΜΕ και η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας.
Μια συνταγή είναι να περιορίσουμε τις επίγειες ατέλειωτες υποχρεώσεις μας, μιμούμενοι την επίγεια ζωή Του Χριστού, αυτή της
