Μια κοινωνία που σε μόνιμη βάση δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι έχει και αυτή ένα χρέος. Ότι η διαμόρφωση ηθικών και λειτουργικών κανόνων διαβίωσης αλλά και επιβίωσής της, δεν αφορά κανένα θεσμικό σώμα αλλά μόνο την ίδια. Η ορθή σκέψη και συνείδηση ενός ανθρώπου διαμορφώνονται σε βαρύτατο βαθμό τόσο από την οικογένεια όσο και από το περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτός υπάρχει. Και οι δύο αυτοί θεσμοί δυσωδούν σε αυτή τη χώρα. Δυσωδούν από την αποσύνθεση ενός πτώματος συνειδητότητας το οποίο θρηνούμε τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια.
Ήρθε η κρίση, μας πήρε τα λεφτά και μας ξεγύμνωσε μπροστά στο τέρας της κενότητας που μας διέπει. Όταν η ηθική χαθεί από μια κοινωνία ανθρώπων επειδή αυτοί ακολουθούν τάσεις και μόδες, δεν υπάρχει πλέον κανένας φραγμός για τον ξεπεσμό της ανθρώπινης ταυτότητας, αξιοπρέπειας, και του σεβασμού. Και σε αυτή τη χώρα η ηθική έχει καταντήσει κουρελόχαρτο κάποιας νομοθεσίας στην οποία ανατρέχουμε και όχι ανθρώπινη αξία.
Μείναμε ως λαός να περιμένουμε καρτερικά ως λύτρωση το άνοιγμα της εστίασης και του τουρισμού μπας και δώσουμε κάποιο νόημα στην ανιαρή καθημερινότητά μας που δε ξέραμε τί να τη κάνουμε και τη γεμίσαμε με απύθμενης ανοησίας τηλεσκουπίδια και ιστορίες συνομωσίας που θα ζήλευαν ακόμα και οι άνθρωποι του μεσαίωνα
Περηφανευόμαστε για μας χωρίς να προσφέρουμε απολύτως τίποτα πέρα από την πουλημένη αξιοπρέπειά μας σε κάθε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Αρεσκόμαστε στο να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους την ίδια στιγμή που ως κοινωνία “ανθίζουμε” μέσα σε μια ολοένα παραβατική, προκλητική, και εκφυλιστική συμπεριφορά προς κάθε κατεύθυνση. Φωνάζουμε κάθε χρόνο για φωτιές τη στιγμή που με περίσσιο θράσος έχουμε γεμίσει την Ελλάδα με αποτσίγαρα, σκουπίδια, κι εύφλεκτα υλικά γιατί “έλα μωρέ ευαίσθητε, άλλα τόσα έχει εγώ σε πείραξα;”.
Φωνάζουμε κάθε χρόνο για τις πλημμύρες τη στιγμή που η άναρχη δόμηση σε δασικές και άλλες εκτάσεις, με τις ευλογίες του γνωστού μας που τακτοποίησε τη δουλειά, αλλά και η εναπόθεση σκουπιδιών και μπάζων σε ρέματα δεν έχει τελειωμό. Μεγαλώνουμε γενιές ασυνείδητες, ίδιες και χειρότερες ίσως από εμάς, οι οποίες πορεύονται ανάλογα με τον άνεμο και όχι με κάποιο στέρεο μονοπάτι τουλάχιστον σεβασμού.
Γενιές ανεξήγητου εγωϊσμού, μέσα στις βωμολοχίες, τα τσιγάρα, τα ποτά, και την προκλητική αυτοπροβολή με κάθε εκφυλιστικό τρόπο. Γενιές οι οποίες βιώνουν την ενδοοικογενειακή βία μαθαίνοντας πως ο άντρας έχει το πάνω χέρι με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τον εκφοβισμό και τη πίεση να κάνουν και να γίνουν αυτό που οι γονείς έχουν στο μυαλό τους, αλλά και την κατάντια της διαλυμένης πια οικογένειας η οποία βρίσκει θαλπωρή σε κάποιο ξενυχτάδικο, γήπεδο, προποτζίδικο ή καφετέρια βγάζοντας τα ψυχολογικά της αντί να περνά δημιουργικά το λιγοστό πλέον χρόνο που της απομένει στο τέλος της μέρας, ενωμένη. Ειλικρινά, αδυνατώ να κατανοήσω αυτό το υποτιθέμενο σοκ που παθαίνει η κοινωνία κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σοδειά της.
Ίσως σε αυτό το άρθρο κάποιοι να περίμεναν να ασχοληθώ και με την πολιτική ευθύνη. Δε χρειάζεσαι κανέναν πολιτικό ή νομοθεσία να σου πουν να σέβεσαι τον συνάνθρωπο, τη κοινωνία, και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεις. Έχουμε μάθει να κατηγορούμε άλλους για δικά μας λάθη. Πριν συμπεριφερθείς ζημιογόνα, έχεις πάντα την επιλογή μεταξύ της Αρετής και της Κακίας. Αλλά η κουτοπονηριά δίνει και παίρνει σε αυτή τη χώρα. Αλλά και όταν υπάρχει πολιτική ευθύνη, η ετυμηγορία είναι πάντα μια και αθωωτική για όλους.
Με έναν αέρα παραίτησης ενός ή δύο ατόμων ή ανασχηματισμού για να εκτονωθεί η όποια κατάσταση. Η πολιτική είναι αυτή που είναι: ένα ρουσφέτι. Και πάντα έτσι θα είναι γιατί έτσι μας βολεύει να είναι. Θα ταΐζει τα παιδιά της, τους οπαδούς της, το παιδομάζωμα της διαφθοράς στα πανεπιστήμια, και μόλις φάνε όλοι αυτοί, τότε ίσως να ασχοληθεί με τα πραγματικά ζητήματα ενός τόπου.
Γιατί σκοπός της δεν είναι η επίλυση των προβλημάτων αλλά η διατήρηση της εξουσίας ή η αναρρίχηση σε αυτή. Και μετά θα μου κάνουν και μάθημα για τα ιδεώδη της δημοκρατίας. Δεν περιμένω τίποτα από καμία πολιτεία. Οι πολιτείες και οι ηγεσίες τους αγνοώντας επιδεικτικά τρανταχτά επιστημονικά δεδομένα μισού τουλάχιστον αιώνα, έχουν αποτύχει παταγωδώς στη διαχείριση των κοινωνιών και του πλανήτη, ο οποίος οδηγείται πλέον στη καταστροφή.
Η βιωσιμότητα δεν μπορεί να εξασφαλίζεται μονίμως με αποζημιώσεις ή με κατασπατάληση χρημάτων δεξιά και αριστερά. Εξασφαλίζεται με πρόληψη. Κάποια στιγμή οι αποζημιώσεις και τα λόγια δεν θα είναι ούτε αρκετά αλλά και ούτε ικανά για να αποτρέψουν ή να αντιστρέψουν μια τραγωδία συντελεσμένη ή μελλοντική σε οποιονδήποτε τομέα της κοινωνίας.
