Στα χρόνια της πρώτης Αθηναϊκής δημοκρατίας η ελληνική σκέψη δεν ήταν απόλυτη. Ο Αριστοτέλης εξέφραζε την άποψή του με το ρήμα «ενδέχεται», (κάτι που είναι πιθανόν ή δυνατόν να συμβεί), ενώ ο Δημόκριτος χρησιμοποιούσε την έκφραση «Δοκεί μοι» (μου φαίνεται). Το ίδιο και η βουλή της Αρχαίας Αθήνας στα χρόνια του Περικλή, η οποία και διατύπωνε τις αποφάσεις της με τη φράση: «έδοξε τη βουλή και τω δήμω». (Φάνηκε στη βουλή και στον λαό). Δόγματα δεν υπήρχαν τότε.
«Ο άνθρωπος είναι φύσει ζῷον πολιτικόν» υποστήριζε ο Αριστοτέλης. Δίχως στέρεα και δίκαιη κοινωνία, Πολιτεία δεν χτίζεται. Η ανισονομία μεταξύ πολιτών και πολιτικών πλήττει τόσο το δίκαιο όσο και τη δικαιοσύνη.
Λυπάμαι τα νέα ελληνόπουλα, με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, κάποια μάλιστα και με "δημοσιεύσεις" σε επιστημονικά περιοδικά, που φεύγουν από την Ελλάδα, αφήνοντάς την για «πεσκέσι» στις κομματικές «καραβάνες». Σ’ εκείνους που δεν έχουν ούτε καν πτυχία, όπως φάνηκε πρόσφατα, παρά μόνο περίσσευμα σε υπεροψία και αλαζονεία, την οποία απέκτησαν από την πολύχρονη κατάχρηση της εξουσίας, θέτοντας τον εαυτό τους πάνω από θεσμούς και νόμους.
Λυπάμαι όλους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα, για να την απελευθερώσουν από τον ξένο κατακτητή. Λυπάμαι τέλος αυτούς που κυνηγήθηκαν, λοιδορήθηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν, στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 και μετέπειτα στα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής.
Ο καθένας έχει το δικαίωμα της συμφωνίας ή της διαφωνίας, με την άποψη οποιουδήποτε άλλου. Στη Δημοκρατία ουδείς είναι ο κήνσορας και κριτής των πάντων. Άνθρωποι με διαφορετική παιδεία, νοοτροπία και πορεία στη ζωή, είναι λογικό να μην έχουν την ίδια αντίληψη για τα κοινά ή κοινωνικά ζητήματα. Το θράσος, η έπαρση και η οίηση, η φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» είναι γνώρισμα στα μικρά βιογραφικά. Σ’ αυτά, όπου το «είναι» του ανθρώπου είναι μικρότερο από το «θεαθήναι» του.
Η εξουσία βρίσκει πάντοτε τρόπο να μηχανεύεται τα γεγονότα, ευνοώντας τον εαυτό της και προστατεύοντας την ατιμωρησία της. Αν πάρει μια μάνα κρυφά ένα λίτρο παιδικό γάλα από σούπερ μάρκετ, θα το πληρώσει ακριβά. Για χρέη όμως εκατομμυρίων, από κομματικά δάνεια δεν συμβαίνει το ίδιο.
Δυο τρεις θητείες στην Ευρωβουλή είναι αρκετές να αποδείξουν πως το επάγγελμα του ευρωβουλευτή είναι από τα πλέον προσοδοφόρα. Μέσα σε λίγα χρόνια αποκτά ο οποιοσδήποτε ευρωβουλευτής τόση περιουσία σε ακίνητα, που φτάνει να ζήσουν μέχρι και τα τρισέγγονά του!
Την ίδια ώρα ο μέσος Έλληνας, όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να χαρεί τη θάλασσα, αλλά ούτε και να πάει στο σούπερ μάρκετ, όταν έχει ανάγκη, γιατί ο μισθός του δεν φθάνει για όλο τον μήνα.
Οι πολιτικοί καιροί είναι ευμετάβλητοι. Κι είναι ατομικοί, παρά κοινωνικοί. Διανύουμε μια περίοδο, που ενώ βρίθει από σκάνδαλα τα περισσότερα μένουν ατιμώρητα, με αποτέλεσμα να έχει χάσει ο λαός την αξιοπιστία του στην Πολιτεία, τη δικαιοσύνη , τη δημοκρατία, σε υψηλό ποσοστό. Οι ευνοϊκές αλλαγές σε νόμους και διατάξεις γίνονται πάντα υπέρ του πολιτικού, με στόχο τη στήριξη και τη συγκάλυψή του, σε περίπτωση ποινικού αδικήματος.
Η Ευρωπαία Εισαγγελέας, η Κοβέσι βλέποντας την πολιτική παρανομία και ασυδοσία που υπάρχει στη χώρα μας, μας έχει απειλήσει με τον «μηχανισμό αιρεσιμότητας» . Έναν αυστηρό μηχανισμό, που προβλέπει ακόμη και την περικοπή κοινοτικών πόρων, με προφανή κίνδυνο να χάσει η πατρίδα μας δισεκατομμύρια από το ταμείο Ανάκαμψης.
Την ώρα που η δημοκρατία και η δικαιοσύνη κείνται στην Προκρούστεια κλίνη, αναζητείται ένας Θησέας ή μια Αριάδνη για να σώσουν την Ελλάδα και να την βγάλουν από τον Λαβύρινθο.
Με παλιά νοοτροπία, δεν φτιάχνεται νέα ιδεολογία, ούτε και με φθαρμένα υλικά δεν χτίζεται καινούργιο σπίτι. Ο σοβάς στο παλιόσπιτο είναι ό,τι ακριβώς και τα λευκά γάντια για τα χέρια: Μπορεί να κρύβουν τη βρομιά, αλλά δεν τα καθαρίζουν.
