Τους πρώην συντρόφους σου

που εσύ επέλεξες για υπουργούς της Σατραπείας

και τώρα ως Λαιστρυγόνας και Κύκλωπας παρουσιάζεις,

τους θυμωμένους του δημοψηφίσματος,

που είπαν το μεγάλο Όχι, μη τους φοβάσαι.

Κι ας το ‘χες μέσα σου το ΝΑΙ,

κι ας σε καταβάλλει εκείνο τ’ ΟΧΙ — το σωστό —

εις όλην την ζωή σου.

Από τους πρώτους, που η τύχη τους ενδίδει πια

και ανωφέλετα θρηνούν τα απατηλά όνειρά τους

κάποιους στον δρόμο σου θα τους ξανάβρεις

να λεν η σκέψις σου υψηλή μετά τα Ινστιτούτα

και εκλεκτή συγκίνησις για το rebranding

το πνεύμα και το σώμα τους ν’ αγγίζει.

Τους ήρωες της Αριστεράς

που θαύμαζες στη νιότη σου,

τους διακόσιους αθανάτους της Καισαριανής

που στο Σκοπευτήριο είχες πάει

για να σταθείς ευλαβικά εμπρός τους,

δεν θα συναντήσεις

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος

σα το μνημόνιο το τρίτο το μακρύτερο.

Πολλά τα φθινοπωρινά πρωϊνά να είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε ραδιοφωνικά στούντιο

για να διαβάζεις αποσπάσματα του βιβλίου σου

σοβαρός και μειλίχιος και όχι έξαλλος όπως τότε

που βροντοφώναζες «γκόου μπακ Μαντάμ Μέρκελ!»

Να σταματήσεις σ' εμπορεία ιδεολογικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,

για δημοκρατικούς καπιταλισμούς και φούμαρα

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά

τη μυρωδιά να τη σκεπάζουν

απ’ τις αέριες μάζες που δε βάφουνε αυγά.

Σε πόλεις Αμερικανικές πολλές να πας,

και σε πανεπιστήμια σαν το ΜΙΤ

και σαν το Χάρβαρντ να διδάξεις

και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους

πώς τον έπαινο των πληβείων να κερδίζεις

πώς να τους πείθεις ότι του μέλλοντος οι μέρες

στέκονται εμπροστά τους φωτεινές

σα μια σειρά κεράκια αναμμένα

και πώς να υπόσχεσαι ότι όλα κατ’ ευχήν θα παν

με τα νταούλια να βαράν και τα μνημόνια σκισμένα.

Και πενηντάρης πια ν’ αράξεις στο νησί

μη προσδοκώντας πλούτη να έχει η Ιθάκη,

γιατί τα πλούτη όλης της χώρας,

ο μόχθος κι ο ιδρώτας γενεών,

σαν σε μπλακ Φράιντει πουληθήκαν

χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

και για χρόνια εκατό, στο Υπερταμείο υποθηκευτήκαν.

Και συ αναγνώστη αν το βιβλίο πτωχικό το βρεις

η «Ιθάκη» δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.