Έπρεπε να περάσουν 91 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή και τη Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού και 192 χρόνια από το χορό του Ζαλόγγου για να μάθουμε την «ιστορική αλήθεια» αμφισβήτησης από την κ. Ρεπούση της ελληνικής ιστορίας για ορισμένα θέματα που αναφέρθηκε.
Αλήθεια, ήταν ιστορικός μύθος το Ζάλογγο;
Αλήθεια, ήταν συνωστισμός στη Σμύρνη ο μαύρος Σεπτέμβρης του 1922;
Αλήθεια, υπάρχει σήμερα άνθρωπος, ιστορικός και πολιτικός που αμφισβητεί τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Φαίνεται η ιστορικός κ. Ρεπούση δεν άκουσε, δεν διάβασε, δεν μελέτησε τα συγγράμματα του εξαίρετου καθηγητή Πανεπιστημίου της Βιέννης Πολυχρόνη Ενεπεκίδη όπου κάνει εκτενή ανάλυση για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού χαρακτηρίζοντας την Αούσβιτς εν ροή.
Δεν διάβασε τα βιβλία του βαθύ γνώστη της ιστορίας των Ποντίων καθηγητών κ. Φωτιάδη, του κ.κ. Πελαγίδη, Βλάση Αγτζίδη, Τατιανή Γκρίτση – Μίλλιεξ, Χρήστο Σαμουηλίδη, Θεοφάνη Μαλκίδη  Λέκτορα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θράκης για την γενοκτονία των Ποντιων. Ο Λαμψίδη,  Γ. Ανδρεάδη για «Ταμάμα», Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Δεν διάβασε η κ. Ρεπούση το συγκλονιστικό βιβλίο που έγραψε ο ίδιος ο Γ, Σακκάς για την «Τρίπολη του Πόντου» που εξορίσθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1916 μαζί με τους 13.000 Έλληνες της Τρίπολης και διασώθηκαν 1.200 άτομα. Ας διαβάσει και εκατοντάδες άλλους συγγραφείς που αναφέρουν και στη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Στην περιοχή του χωριού Ζάλογγο στην Ήπειρο υπάρχει μνημείο με αγάλματα γυναικών με κλίση στον Γκρεμό για να τιμηθούν οι γυναίκες που θυσιάσθηκαν με τα παιδιά τους για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.
Η κ. Ρεπούση αμφισβήτησε τις εθνικά υπερήφανες στιγμές του αγώνα των Ελλήνων να κρατήσουν την εθνική τους συνείδηση, χαρακτήρισε το χορό του Ζαλόγγου ως ιστορικό μύθο.
Οι ανιστόρητες θέσεις της δημιούργησαν θλίψη και προβληματισμό στη συντριπτική πλειοψηφία  του Ελληνικού Λαού.
Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει τα ιστορικά τεκμηριωμένα γεγονότα της Γενοκτονίας.
Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν ξεχνά τους ενόχους θύτες για τα εγκλήματα τους και ζητά αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα.
Εάν η Τουρκία θέλει να λέγεται δημοκρατική χώρα θα πρέπει να αναγνωρίσει η ίδια τη Γενοκτονία που διέπραξε σε βάρος του Ποντιακού αλλά και του μικρασιατικού ελληνισμού. Τιμούμε τη μνήμη των 353.000 θυμάτων  των Ελλήνων του Πόντου που έχασαν τη ζωή της από το κεμαλικό καθεστώς τα έτη 1916-1923.
Δεν ξεχνάμε τις βαρβαρότητες των Τούρκων, τις εξορίες, εκτοπίσεις, τα ομαδικά ξεσπιτώματα, τα καταναγκαστικά έργα «τα τάγματα εργασίας» τα περίφημα Αμελέ Ταμπουρά,  τις πορείες μέσα στο κρύο και την πείνα που οδηγούσαν στο θάνατο. Δεν ξεχνάμε τον Αϊχμαν του Ποντιακού Ελληνισμού Τοπάλ Οσμάν που έδρασε κατά τον πλέον βάρβαρο τρόπο στον Πόντο.
Δεν ξεχνάμε τις εξορίες και εκτοπίσεις της Πάφρας, της Σαμψούντας, τη Γαβζά, την Τρίπολη, την Κερασούντα , την Τραπεζούντα, την Σάντα, την Ορτού, την Αμάσεια, την Αργυρούπολη και όλον τον Πόντο.
Ζητάμε να διδαχθεί η ιστορία στα σχολεία για τον προσφυγικό ελληνισμό.
Όταν στις 11 Μαρτίου 2010 το Σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε την Γενοκτονία των Ποντίων η κ. Ρεπούση πριν από ένα μήνα αμφισβήτησε την Γενοκτονία! !! !
Μέχρι στιγμής τη συγνώμη της κ. Ρεπούση δεν την ακούσαμε.  Εμμένει στις θλιβερές της απόψεις.
Ο συμπαθής πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Κουβέλης Φώτης αρκέσθηκε να πει ότι είναι  προσωπικές οι απόψεις της κ. Ρεπούση, ενώ θα μπορούσε να πάρει αυστηρότερη απόφαση για το πρόσωπο της.
Ας είναι προσεκτική η κ. Ρεπούση για τα τόσο ευαίσθητα θέματα της ελληνικής μας ιστορίας.