Πρόκειται για ένα αυθεντικό κίνημα βάσης που καθιέρωσε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες επιλογής υποψηφίων μέσω συνελευσεων, με μια ειδοποιό διαφορά: την παντελή απουσία φοιτητών στα ψηφοδελτια.

 Αντίθετα, δόθηκε έμφαση στην επιλογή προσώπων από ακαδημαϊκό χώρο, τεχνοκράτες, επιστήμονες, αγρότες, εργάτες κλπ, που δεν προέρχονται από κομματικούς σωλήνες αλλά από την ίδια την κοινωνία.

Η δομή αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με ιστορικά φοιτητικά κινήματα που καθόρισαν τις πολιτικές εξελίξεις στο παρελθόν, όπως του Μάη του '68 στη Γαλλία και του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα. 

Η βαθιά διαφορά έγκειται στο ότι εκείνα τα κινήματα, στην πλειονότητά τους, εξαργύρωσαν τη δημοφιλία και τη δράση τους με μεταγενέστερη συμμετοχή των στελεχών τους σε λίστες παραδοσιακών κομμάτων, ενσωματώνοντας τους πρωταγωνιστές στο κατεστημένο.

Ως παγκόσμιο παράδειγμα, η σερβική αυτή προσέγγιση δείχνει πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα.

 Μια ανάλογη κοινωνική κινητοποίηση, μακριά από τον κομματικό επαγγελματισμό, θα μπορούσε να φέρει βαθιές τομές και αλλαγές, προσφέροντας τη διέξοδο που απαιτείται προκειμένου να ξεπεραστούν οι δομικές παθογένειες που κρατούν την ελληνική κοινωνία δέσμια και τους πολίτες εγκλωβισμένους.