Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επισκεφθεί κανείς μια πόλη. Ένας λόγος μπορεί να είναι το φυσικό της κάλλος. Ένας δεύτερος λόγος μπορεί να είναι η ελκυστική της αγορά. Ένας τρίτος λόγος μπορεί να είναι η ιστορικότητά της. Οι εβραίοι του Ισραήλ για παράδειγμα, επισκέπτονται τη Σαλονίκη όπως εμείς επισκεπτόμαστε την Πόλη, την Τραπεζούντα ή την Σμύρνη. Και κάποιοι Θεσσαλονικείς, μπορεί να είναι έτοιμοι να λυντσάρουν τον “εθνοπροδότη” δήμαρχό τους για τις επίμαχες δηλώσεις του – δεν θ' αρνηθούν ωστόσο να εξυπηρετήσουνε τον Τούρκο ή τον Ισραηλινό που θα μπει στο μαγαζί τους. Γιατί ως γνωστόν, το χρήμα είναι γλυκό κι οσμή δεν έχει.
Ας έρθουμε λοιπόν για λίγο και στην πόλη μας. Για ποιον ακριβώς λόγο θα μπορούσε το Κιλκίς να προσελκύσει έναν τουρίστα; Η πόλη έχει χάσει ανεπιστρεπτί την όποια γραφικότητα μπορεί να είχε. Λιγοστά σπίτια, μάλλον παραμελημένα κρατάνε ακόμα την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους, με την εξωτερική πέτρινη σκάλα να ανεβαίνει στο μπαλκονάκι του δεύτερου ορόφου – και όσο για τα πλινθόκτιστα, αυτά θυσιαστήκαν (δικαίως ίσως) στο βωμό της οικιστικής ανάπτυξης.
Το πράσινο στην πόλη το υπερασπίζονται “ηρωικά” οι ένοπλες δυνάμεις, προσδίδοντας στο Ηρώο της πόλης μια δεύτερη έννοια ωσάν υπονοούμενο. Το όμορφο παρκάκι απέναντι από τη Μητρόπολη, έδωσε τη θέση του σε ένα έκτρωμα από μπετόν – κι η δενδροφύτευση που περιστοιχίζει τον Αη Γιώργη, πόρρω απέχει από το να συνιστά τουριστικό αξιοθέατο. Το σπήλαιο χρωστά πολύ περισσότερα στον ακάματο Βασίλη Μακρίδη απ' ό,τι στις δημοτικές μας Αρχές, ενώ ο Αη-Γιώργης, με ευθύνη του Δεσπότη φόρεσε τον σκούφο του καλόγηρου.
Βεβαίως ο δήμος φθάνει ως τη Δοϊράνη. Εκεί η σύγκριση με την πολιτεία της Βόρειας Μακεδονίας είναι συντριπτική σε βάρος μας. Και πάλι τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να ήτανε αλλιώς. Εμείς είχαμε την Χαλκιδική, την Λεπτοκαρυά, το Κόκκινο Νερό. Ποιος θα προτιμούσε διακοπές στη λίμνη; Στην πράξη ωστόσο, ολόκληρος ο νομός μας εκδράμει στην πρώην γιουγκοσλαβική Δοϊράνη και στις γύρω κωμοπόλεις της, οι οποίες ζουν κυριολεκτικά από εμάς. Τι κάνουμε από εδώ και πέρα; Η εξομάλυνση των σχέσεών μας με τους βόρειους γείτονές μας, θα φέρει μεσοπρόθεσμα ανάπτυξη στη χώρα τους, και θ' αυξηθούνε οι εκδρομές τους προς Ελλάδα. Θα σταματήσει κανένας στο Κιλκίς – και γιατί; Έχει ο δήμος κάποιο σχέδιο σχετικό;
Η αγορά του Κιλκίς είναι υποτυπώδης, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Η πόλη μας δεν φημίζεται για κάποιο τοπικό προϊόν – έναν μπασμά είχαμε κάποτε, μα εξαφανίστηκε απ' την αντικαπνιστική πολιτική!. Μένει λοιπόν η Ιστορία. Ποιος θα μπορούσε να ενδιαφερθεί γι' αυτήν; Η σκέψη μας πηγαίνει στους Βουλγάρους, που κάποτε ήταν οι αποκλειστικοί κάτοικοι της πόλης μας, και οι απόγονοί τους, ακόμα την μνημονεύουν, μα για πολλούς συμπατριώτες μας, μια τέτοια σκέψη είναι απαγορευμένη. Εάν δεν θέλουμε Βουλγάρους, αν φοβόμαστε να θυμηθούμε πως μια σειρά από προσωπικότητες της Βουλγαρίας, ποιητές, επαναστάτες, πολιτικοί, γεννήθηκαν στο Κιλκίς, μήπως θα θέλαμε τους Έλληνες των περιοχών που γέννησαν έναν Παπακυριαζή ή έναν Βελισσαρίου;
Ενόψει των δημοτικών εκλογών, ερωτήματα σαν τα παραπάνω θα έπρεπε να απασχολούνε τους πολίτες του Κιλκίς, τον δήμο μας, τους τοπικούς μας άρχοντες. Και αν οι τελευταίοι δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσεις, ας συμβουλευτούνε ομολόγους τους που τα 'χουν λύσει από καιρό. Αλλιώς θα είμαστε άξιοι της θλιβερής μας μοίρας.