Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021, 11:39:16 μμ
etpa
Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2019 19:50

Τριχοτιλλομανία

Συντάκτης:

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Για άλλη μια φορά αυτή την εβδομάδα επιβεβαιώθηκα, πόσο θεραπευτική και λυτρωτική είναι η έκφραση των συναισθημάτων, σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή τη φορά μία μικρή φίλη επτά ετών, με συμπτώματα τριχοτιλλομανίας απο την ηλικία των 4 ετών(όταν κάποιος επανειλλημένα τραβά τις τρίχες απο τα μαλλιά του, τις βλεφαρίδες του ή άλλα τριχωτά σημεία του σώματος). Ένα παιδί που απο τότε που άρχισε να έχει επίγνωση του εαυτού του, οι γονείς, το θυμούνται να βάζει το χέρι στο στόμα και να του αφήνει σημάδια, αντί να εκφράσει την απόλυτα φυσιολογική ζήλια που θα ήταν αναμενόμενη, με τον ερχομό του νέου μέλους στην οικογένεια. Ένα παιδί για το οποίο η μητέρα του μονο θετικά είχε να μου αναφέρει, όσον αφορά τον χαρακτήρα του, την κοινωνικότητα του και τις επιδόσεις του.


Ένα παιδί με χίλια καλά αλλά με ένα βασικό μειονέκτημα. Τη δυσκολία έκφρασης των συναισθημάτων της, κυρίως αυτών για τα οποία υποσυνείδητα, φοβόταν οτι θα κριθεί αυστηρά και θα απογοητεύσει αυτούς που αγαπά και την αγαπούν.
Ένας βασικός λόγος που οι άνθρωποι απο μικρή ηλικία καπαπιέζουμε τα συναισθήματα μας, είναι γιατί καταλαβαίνουμε οτι δεν μας επιτρέπεται να τα νιώθουμε, με αποτέλεσμα να γίνονται απαγορεύμενα και κατόπιν καταπιεσμένα. Είτε γιατί για κάποιους τα συναισθήματα δηλώνουν αδυναμία, είτε ευαλωτότητα, είτε δειλία, ακόμη και προβληματική συμπεριφορά. Εκφράσεις όπως “ οι άντρες δεν κλαίνε” έχουν αποτυπωθεί τόσο βαθιά μέσα μας, που απορούμε όταν αντικρύζουμε κάποιον ευσυγκίνητο νέο.
Τι συμβαίνει όμως όταν το συναίσθημα καταπιέζεται; θα βρει διέξοδο να εκτονωθεί, αλλά θα εκτονωθεί κυρίως με επιθετικότητα και καταστροφικότητα εις βάρος μας. Σε αυτό το παιδί, πήρε την μορφή της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Η σκέψη της να μην πληγώσει ή να μην απογοητεύσει τους δικούς της, έστρεψε τη ζήλια της στον εαυτό της, τιμωρώντας τον κατά κάποιον τρόπο. Το απαγορευμένο δικαίωμα της υγειούς έκφρασης, και το δικαίωμα του τιμωριτικού ελέγχου επάνω στον εαυτό της.
Θεωρείται ως η αγχολυτική διέξοδος στα απαγορευμένα συναισθήματα, καθότι η διαδικάσια απο μόνη της προσφέρει ανακούφιση, για τον λόγο ότι το άτομο ακολουθεί μια καταναγκαστικού τύπου ιεροτελεστία. Μια ιεροτελεστία που υποσυνείδητα λειτουργεί τιμωρητικά,αλλά συνειδητά, προσφέρει χαλάρωση και ηρεμία. Η θεραπεία δύσκολη, εφόσον σαν πράξη, μόνο αγχολυτικά επιδρά πάνω στο άτομο.
Ένα παιδί που πρέπει να μάθει οτι η ζήλια και ο θυμός, είναι φυσιολογικά συναισθήματα και είναι επιτρεπτά στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα παιδί που πρέπει να μάθει οτι θα συνεχίσουν να το αγαπούν έτσι και αλλιώς. Αν όλοι οι άνθρωποι μάθουμε να αποδεχόμαστε αυτά που νιώθουμε και να τα εκφράζουμε την κατάλληλη στιγμή, με τον σωστό τρόπο, τότε το συναίσθημα μόνο λυτρωτικό μπορεί να αποδειχθεί. Τότε θα έχουμε την ευκαιρία να συμφιλιωθούμε με εμάς και να δημιουργήσουμε υγιείς και ειλικρινείς σχέσεις με τους γύρω μας.
Τότε θα επιτρέψουμε και στους άλλους να έχουν τα δικά τους συναισθήματα και θα μάθουμε να τους αγαπάμε με αυτά. Γιατί οπως και να το κάνουμε, η ζωή μας θα μετατραπεί σε αδιάφορη και κενή αν πάψουμε να νιώθουμε.