Ο κόσμος παρακολουθεί στο βραδινό δελτίο ειδήσεων τις επιθεωρησιακές ατάκες και τις απολίτικες ύβρεις που εκτοξεύουν μεταξύ τους οι γνωστές και μη εξαιρετέες περσόνες του ελληνικού Κοινοβουλίου με την ίδια βαριεστημάρα που βλέπει τα διαφημιστικά διαλείμματα. Στο πεζοδρόμιο δεν κυριαρχούν πια τα κόμματα, αλλά οι πάσης φύσεως προσωπικότητες.
Η διαφθορά και η φαυλότητα της κυβερνητικής εξουσίας δε βρίσκουν απέναντί τους κοινωνικά αντανακλαστικά και ο συλλογικός μας μιθριδατισμός στην αλαζονεία της εξουσίας μετέτρεψε τον ενεργό πολίτη σε μοιρολάτρη κάτοικο. Τίποτα δε μας αγγίζει και τίποτα δε μας κινητοποιεί. Ο πολιτικός λόγος δε συγκινεί και δεν παρακινεί.
Από την άλλη, η εξωκοινοβουλευτική διαχείριση σοβαρών πολιτικών ζητημάτων που αφορούν στην ίδια μας την ύπαρξη έχει αφεθεί στη διεκδικητική ικανότητα κάποιων σεβαστών κατά τα άλλα προσωπικοτήτων που επαίρονται ότι δεν έχουν καμία σχέση με το τωρινό πολιτικό μας σύστημα. Τρανό παράδειγμα το έγκλημα των Τεμπών και η απεχθής κυβερνητική προσπάθεια να προστατευτούν ποινικά και πολιτικά κορυφαία κυβερνητικά στελέχη της ΝΔ. Η κοινωνία κινητοποιείται, και καλά κάνει, μόνον από τον πόνο συγγενών των θυμάτων.
Η εθνική ντροπή του ΟΠΕΚΕΠΕ, δημοσκοπικά τουλάχιστον, δεν παράγει ανατρεπτικά αποτελέσματα, ενώ οι παρακολουθήσεις πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων έχουν παντελώς ξεχαστεί.
Το πολιτικό τοπίο συμπληρώνεται από την παραλυτική στάση της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Κι εδώ οι θεμιτές και αθέμιτες προσωπικές φιλοδοξίες κατισχύουν των κατά το Σύνταγμα αρμόδιων φορέων να διατυπώνουν οργανωμένα συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις για το αύριο της χώρας.
Στη γενική απαίτηση για διάλογο των προοδευτικών δυνάμεων πρωτεύοντα ρόλο προσπαθούν να παίξουν τα διάφορα ινστιτούτα που έχουν ιδρύσει με πρωτοβουλία τους διάφοροι αξιοσέβαστοι πολιτικοί με σπουδαίες πολιτικές διαδρομές.
Δεν υποτιμώ και δεν απαξιώνω καμία προσπάθεια που στοχεύει στη σύγκλιση και την πρόσθεση πολιτικών δυνάμεων ενάντια στον μεταπολιτευτικά πρωτοφανή νεποτισμό της σημερινής κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη. Ωστόσο εκτιμώ ότι καμία προσωπικότητα όσο ικανή κι αν είναι δε μπορεί να υποκαθιστά, ή να υπονομεύει, κόμματα και ιδεολογίες. Η συνεχής απαξίωση της κομματικά οργανωμένης λειτουργίας και του πολιτικού συστήματος εν συνόλω οδηγεί το κοινωνικό υποκείμενο στην επικίνδυνη ατραπό του μεσσιανισμού και την αναζήτηση του ενός και μοναδικού σωτήρα.
Χωρίς να παραβλέπω την προσωπική αξία της καθεμιάς και του καθενός, θέλω να πιστεύω ότι, πριν το χάρισμα του πολιτικού ηγέτη μετατραπεί σε πολιτικό ναρκισσισμό, θα ξανασυναντηθούμε με τη συλλογική μας συνείδηση και την ικανότητα να συνεργαζόμαστε με όρους κοινωνίας και όχι εξουσίας.
