Είναι γεγονός ότι η κ. Λαλιώτου θόλωσε την πάγια αρνητική θέση της Αριστεράς για την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα μας.

Η κατηγορηματική της άρνηση να καταργηθούν τα ήδη λειτουργούντα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και αυτά που θα λειτουργούν όταν θα αναλάβει το κόμμα του κ. Τσίπρα τη διακυβέρνηση της χώρας δημιούργησε πολλά ερωτηματικά για τον εξελισσόμενο πολιτικό προσανατολισμό της ΕΛΑΣ.

Η επίκληση της ασφάλειας Δικαίου, για τα παιδιά που μέχρι τότε θα έχουν αποφοιτήσει ή θα συνεχίζουν να φοιτούν, νομίζω ότι μπορεί να εξασφαλιστεί με νομοθετική ρύθμιση που θα προβλέπει μεταβατική περίοδο τόσο για τους τότε φοιτούντες όσο και για τους μέχρι τότε αποφοίτους. Το κρίσιμο είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση, που θα κοστίσει σε ψήφους στην ΕΛΑΣ από τον Κεντρώο χώρο, ή δεν υπάρχει.

Κατά τη γνώμη μου το πιο κρίσιμο είναι αν η Αριστερά και το κόμμα μου ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα πρέπει να ενισχύσει την τεκμηρίωση της αρνητικής θέσης για τη μη αναθεώρηση του Άρθρου 16 στο εδάφιο που αναφέρεται στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά  Ιδρύματα.

Θυμίζω ότι το εν λόγω άρθρο πρωτοεμφανίζεται στο Σύνταγμα του 1952 με την εξής διατύπωση: «Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα αυτοδιοικούνται υπό την εποπτείαν του Κράτους, οι δε καθηγηταί τούτων είναι δημόσιοι υπάλληλοι.

Επιτρέπεται, κατόπιν αδείας της αρχής, εις ιδιώτας μη εστερημένους των πολιτικών δικαιωμάτων και εις νομικά πρόσωπα η ίδρυσις εκπαιδευτηρίων λειτουργούντων κατά το Σύνταγμα και τους νόμους του Κράτους.». Και συνεχίζει να εμφανίζεται ως άρθρο 17 στο Σύνταγμα του 1968 και φυσικά ως άρθρο 16 στο Σύνταγμα του 1975 με παραπλήσια διατύπωση.

Προφανώς το γεγονός της διατήρησης μιας διάταξης σε τρία Συντάγματα, εκ των οποίων το ένα είναι προϊόν Δικτατορίας, από μόνο του ούτε ακυρώνει ούτε επιβεβαιώνει την ορθότητά της, πλην όμως εγείρονται κάποια ερωτήματα για το αφετηριακό σκεπτικό του εκάστοτε συνταγματικού νομοθέτη.

Το Σύνταγμα του 1952 υπήρξε το αποτέλεσμα μιας ταραχώδους εποχής. Όχι μόνο η διαδικασία που οδήγησε στην ψήφιση και καθιέρωσή του, αλλά και οι διατάξεις που επιλέχθηκαν να αναθεωρηθούν από τα προϊσχύοντα Συντάγματα, το κατέστησαν ένα κείμενο συντηρητικό, χωρίς πρωτοτυπίες, χωρίς έμφαση στα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα. Μια ματιά στο Άρθρο 31 («Ο Βασιλέυς διορίζει και παύει τους Υπουργούς αυτούς») που οδήγησε στα Ιουλιανά του 1965, και στο Άρθρο 36 που όριζε ότι ο Βασιλιάς κυρώνει και δημοσιεύει τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή, και ότι «νόμος μη δημοσιευθείς εντός δύο μηνών από τη λήξη της συνόδου είναι άκυρος» επιβεβαιώνει τη διάθεση του συνταγματικού νομοθέτη της μετεμφυλιακής εποχής να περιορίσει Δημοκρατία και προσωπικά δικαιώματα με εργαλείο τον Κυβερνήτη Βασιλέα.

Προφανώς και το άρθρο 16 του 1952 και το ομογενές Άρθρο 17 του 1968 δεν μπορούμε εύκολα να ισχυριστούμε ότι στοχεύουν στη μη εμπορευματοποίηση της Παιδείας ή στην προάσπιση της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Προφανώς στόχευαν στην ποδηγέτηση του φοιτητικού κινήματος και τη χειραγώγηση των καθηγητών.

Η ζωή απέδειξαν ότι οι τότε κρατούντες απέτυχαν και στα δύο. Το φοιτητικό κίνημα έγραψε χρυσές σελίδες ιστορίας, και με συμπαραστάτες την πλειοψηφία καθηγητών και λαού πέταξαν στον κάδο των απορριμμάτων της Ιστορίας τους εγκεφάλους της ανωμαλίας.

Το 1975 ο Συνταγματικός Νομοθέτης της Μεταπολίτευσης με τελείως διαφορετικό σκεπτικό διατήρησε αριθμό και κείμενο του άρθρου 16 του 1952.

 Σήμερα έχουμε από τη μια ένα κόμμα της Αριστεράς, την ΕΛΑΣ, που φαίνεται ν’ αναθεωρεί εν μέρει πάγια θέση της Αριστεράς στο όνομα του ρεαλισμού και της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, και από την άλλη μια μνήμη που θέλει να σεβαστεί ένα ιστορικά δικαιωμένο φοιτητικό κίνημα που αγωνίζεται για Δημόσια Πανεπιστήμια που θα εγγυώνται υψηλής ποιότητας δωρεάν Παιδεία κι ελεύθερη διακίνηση ιδεών σ’ εγκαταστάσεις που θα σέβονται την αξιοπρέπεια καθηγητών, φοιτητών και εργαζομένων.

Τούτων δοθέντων όλοι εμείς στην Αριστερά οφείλουμε να ενισχύσουμε την επιχειρηματολογία μας που θα απαντάει σε εύλογα ερωτήματα γονέων και παιδιών και, πάνω απ’ όλα, θα συνεχίζει να προβάλλει το πεδίο αντιπαράθεσης ενός Δεξιού κι ενός Αριστερού.

Ο Νεοφιλελεύθερος βλέπει ένα ενοχλητικό φοιτητικό κίνημα σε Δημόσιο Πανεπιστήμιο που ζητάει χρήματα κι ένα «πειθαρχημένο» Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο που φορολογείται.

Ο Αριστερός αγωνίζεται για ένα ακηδεμόνευτο ισχυρό φοιτητικό κίνημα σ’ ένα υψηλού επιπέδου Δημόσιο Πανεπιστήμιο που δε φοβάται να συγκριθεί με όποιο Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο οπουδήποτε κι αν βρίσκεται αυτό.

Αριστερά σημαίνει αγώνας για των πολλών το καλύτερο.