Αυτό φαίνεται και από τον τόνο των δηλώσεων που έκανε την Πέμπτη στο Αννόβερο. «Δεν αποτελεί βασικά μεγάλη απαίτηση, να ζητάμε από όλους τους συμμετέχοντες (σημ. σύνταξης: στο προσφυγικό) να τηρούν τις συμφωνίες και το ισχύον ευρωπαϊκό δίκαιο. Με αυτό το κριτήριο θα κριθεί και η συμβολή της Ελλάδας» είπε. «Η Ευρώπη θα πρέπει να μπορεί να στηρίζεται στην ελληνική συμβολή. Αλλά και η Ελλάδα θα πρέπει να στηρίζεται από την Ευρώπη».

Στο «πρωσικό μαστίγιο» πρόσθεσε έτσι και το «συμμαχικό καρότο»: Την καλύτερη υλική και τεχνική υποστήριξη της Αθήνας στη φύλαξη των ελληνοτουρκικών συνόρων. Από την 1. Μαρτίου θα μπουν στη διάθεση της Frontex δυο σκάφη της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας, καθώς και – ένας μετά τον άλλο – 100 γερμανοί αστυνομικοί. Η ενίσχυση αυτή, έλεγε συνεργάτης του γερμανού υπουργού, είναι σημάδι της αναγνώρισης, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να τα βγάλει σε καμιά περίπτωση μόνη της πέρα ενόψει του τεράστιου προσφυγικού κύματος και των εκατοντάδων μικρών και μεγάλων νησιών απέναντι από τις τουρκικές ακτές.

Στην ατζέντα του γερμανού επισκέπτη βρίσκεται και ένα άλλο εξίσου καυτό θέμα: Η πρόταση των Βρυξελλών – που είναι στην ουσία γερμανική – , πρώτον, για την «στρατικοποίηση» της Frontex, που τυπικά θα παραμείνει αστυνομική υπηρεσία, και για την παροχή εξουσιοδότησης σε αυτήν να παρεμβαίνει στην φύλαξη των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ακόμη και αν αγνοία, ή και παρά τη θέληση των θιγόμενων ευρωπαϊκών κρατών – εν προκειμένω του ελληνικού. «Δεν θέλουμε να φτιάξουμε ένα lex (σημ. σύνταξης: νόμο) Ελλάδα, η εξουσιοδότηση θα αφορά και την Ιταλία και όλα τα κράτη με εξωτερικά ευρωπαϊκά σύνορα, αλλά είναι φανερό ότι η εφαρμογή του θα γίνει καταρχάς στη χώρα σας» έλεγε ο ίδιος συνεργάτης. Ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε διαμηνύσει μεν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο, ότι η Αθήνα δεν θα αποδεχθεί ποτέ περιορισμό της ελληνικής κυριαρχίας – όμως πόσες φορές δεν έχει υποχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση στα γερμανικά κελεύσματα.

Ο κ. ντε Μαιζιέρ δεν παίζει μεν το «πρώτο βιολί» στην προσφυγική πολιτική του Βερολίνου. Αυτό το ανέλαβε τον περασμένο Σεπτέμβριο η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ με την μειωτική, αν όχι ατιμωτική για αυτόν δήλωση, ότι η πολιτική διεύθυνση του θέματος θα βρίσκεται στην καγκελαρία και μόνο η εκτελεστική στο υπουργείο εσωτερικών. Από τότε έχει κυλήσει βέβαια πολύ νερό στον Σπρέε (το ποτάμι που ρέει ακριβώς δίπλα στην καγκελαρία) και η κ.Μέρκελ έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο της προσφυγικής πολιτικής. Αντίστοιχα μεγάλη είναι έτσι και η ανάκτηση της επιρροής του κ. ντε Μεζιέρ, ο οποίος συγκαταλέγεται στους «σκληροπυρηνικούς» που επιδιώκουν δραστική μείωση του αριθμού των προσφύγων. Αυτό δεν σημαίνει όμως ανατροπή. Ο υπουργός εσωτερικών θα αναγκαστεί και σήμερα να κινηθεί στο πλαίσιο όσων συμφώνησαν χθες στο Λονδίνο ο έλληνας πρωθυπουργός με την γερμανίδα καγκελάριο. Το αν αυτά είναι καλά για τους πρόσφυγες είναι αμφιλεγόμενο θέμα – σίγουρα είναι όμως καλά για τα σχέδια της κ.Μέρκελ να τους κρατήσει όσο το δυνατόν μακρύτερα από τα γερμανικά σύνορα.