Τονίζει ότι δεν τίθεται καν προς συζήτηση το εάν είναι «σωστή ή λάθος» η πρόκληση τόσο μεγάλου πόνου σε ανθρώπους που οι ΗΠΑ κρατούν αιχμάλωτους και οι οποίοι δεν μπορούν να αμυνθούν. «Οι βασανιστές και όσοι τους επέτρεψαν να κάνουν ό,τι έκαναν μπορεί να το αρνούνται αλλά γνωρίζουν - και το γνώριζαν εξαρχής - ότι αυτό που έκαναν ήταν εντελώς λάθος. «Βασιζόμασταν σε νομικές γνωμοδοτήσεις», λένε. «Απλά ακολουθούσαμε εντολές». «Πιστεύαμε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Είναι απαράδεκτο να ακούμε τέτοιες θλιβερές δικαιολογίες, από εκείνους που, στο όνομα των Ηνωμένων Πολιτειών, έδωσαν τη συγκατάθεσή τους ή προχώρησαν σε πράξεις που επί μακρόν αναγνωρίζονται ως εγκλήματα πολέμου» γράφει ο Ρόμπινσον.

Σύμφωνα με την έκθεση της αμερικανικής Γερουσίας, η μεταχείριση, για παράδειγμα, το 2002 του στελέχους της αλ Κάιντα Αμπού Ζουμπάιντα ήταν απάνθρωπη. Ο Ζουμπάιντα συνελήφθη στο Πακιστάν και μεταφέρθηκε σε μυστικές εγκαταστάσεις στην Ταϊλάνδη. Αν και αρχικά ήταν ιδιαίτερα συνεργάσιμος, απαντώντας στις ερωτήσεις που του έκαναν, η CIA διέκοψε τη διαδικασία της ανάκρισής του και τον έβαλε σε απομόνωση για 47 ημέρες. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν σε τοίχους, τον περιόριζαν σε μικρά κιβώτια για σχεδόν 300 ώρες, και τον υπέβαλαν σε εικονικό πνιγμό 83 φορές. Συνολικά 199 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο ίδιο μυστικό στρατόπεδο, από τους οποίους τουλάχιστον οι 26 απεδείχθη ότι δεν θα έπρεπε καν να είχαν συλληφθεί.

«Άλλους κρατούμενους τους ανάγκαζαν να στέκονται όρθιοι μέχρι και 180 ώρες, συχνά σε θέσεις που προκαλούσαν πόνο. Τους έδεναν τα χέρια πάνω από το κεφάλι. Τους έγδυναν και τους έβαζαν σε μπανιέρες με πάγο. Και ενώ η CIA υποστηρίζει ότι μόνο τρεις κρατούμενοι υποβλήθηκαν σε εικονικό πνιγμό, η επιτροπή της Γερουσίας ανακάλυψε εξοπλισμό για το συγκεκριμένο βασανιστήριο σε εγκαταστάσεις που υποτίθεται δεν είχαν γίνει βασανιστήρια. Δύο άνθρωποι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου» τονίζει ο αρθρογράφος.

Και καταλήγει: «Η CIA λέει ότι βασιζόταν στον νομικό ορισμό της κυβέρνησης του προέδρου Τζορτζ Μπους για το τι συνιστά και τι όχι βασανιστήριο. Αλλά αυτό το επιχείρημα χάνει την ουσία: όσοι διέταξαν και διέπραξαν βασανιστήρια δεν θα προσπαθούσαν να κρυφτούν πίσω από νομικές επιφάσεις αν πίστευαν ότι έπρατταν το σωστό. Αποφάσισαν να απαντήσουν στο κακό με κακό και όχι με τη δικαιοσύνη. Και γνώριζαν ότι ήταν λάθος».