Ο Χάροντας εζήλεψε, που ‘δε τη λεβεντιά σας,

μες της Καρύστου την φωτιά, επήρε την καρδιά σας.

Για την Πατρίδα πέθαναν και με περίσσια χάρη,

βούτηξαν τόσο χαμηλά κι ‘πηρε ο Χάροντας χαμπάρι.

Χάροντα, είσαι άδικος, που πάντα νιάτα κλέβεις

και δε βλέπεις το γονιό, τον πόνο δεν γιατρεύεις.

Ευχή θα κάνω στο θεό, Μάνες να μην πονάνε,

γιατί ‘ναι μεγάλο το κακό, όταν για πόνο θα μιλάνε.

Ο Χρήστος και ο Περικλής, Ελλήνων μας βλαστάρια,

αιώνια θα ‘ναι αυτοί, πατρίδας παλικάρια

Μέσα από τα σύννεφα, έλαμψε ένα αστέρι

είναι του Χρήστου το μωρό, πατρίδας αύρα θα μας φέρει.

Όλη η Ελλάδα πόνεσε, μαζί και η Ευρώπη,

για τους αητούς που χάθηκαν, στου Χάρου το μετώπη.

Αχός βαρύς ακούγεται, απ’ τις φωνές του Χρήστου και του Περικλή,

να μην προδώσουμε ποτέ, της Πατρίδας την φωνή.

Χτυπούσαν οι καμπάνες και ήταν όλα θλιβερά,

Γαβαλοχώρι – Π. Αγιονέρι, στα δύο τα χωριά.

Έκλαψε κι ο ουρανός, τη μαύρη συμφορά μας,

γέμισε μαύρα σύννεφα, επάνω στα βουνά μας.

Εκεί ψηλά που κατοικείτε, πάνω στα επουράνια,

για την Πατρίδα να τους λέτε, παντού με περηφάνια.

Μες των νεφών την καταχνιά, δυο μορφές θα δούμε,

τον Χρήστο και τον Περικλή,

Καλόν Παράδεισο να πούμε και ώρα τους καλή.

Ήταν 25 Ιούλη, Τρίτη ημέρα καθημερινή,

που πέσαν αητοί μας να σβήσουν απ’ την Κάρυστο,

μια πράξη Ελεεινή.

Για το καθήκον πέσανε και όχι κάτι άλλο,

για της πατρίδας την τιμή, πράγμα πολύ μεγάλο!

Φαναριώτης, 30-7-23, Κιλκίς