Από τη Θάσο τηλεφώνησε δάσκαλος σχολείου και ζήτησε πληροφορίες σχετικά με μέλλουσα επίσκεψη στο Κιλκίς για εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Ήταν διθυραμβικός αναφορικά με τον πλούτο (ιστορικό, λαογραφικό, φυσικό) του νομού, γνώριζε όλα τα μουσεία του νομού και επανειλημμένα εξέφραζε τον θαυμασμό του για το νομό μας.
Μέχρι εδώ τα καλά. Διότι όταν συνέχισε είπε και πικρές αλήθειες. Για την Οδύσσεια που αντιμετωπίζουν  όσοι επιχειρούν να επισκεφθούν μουσείο του νομού. Με τα περισσότερα να μην έχουν υπάλληλο έστω να ανοίξει την πόρτα. Και να χρειάζεται πρότερη συνεννόηση ή να αναζητούνται υπάλληλοι από άσχετες υπηρεσίες για να ανοίξουν τα μουσεία.
Πασίγνωστες και πικρές αλήθειες δηλαδή.  

***

Οπότε προκύπτει ένα ερώτημα: Όταν συγκαλούνται συσκέψεις για την τουριστική ανάπτυξη του νομού – όπως καλή ώρα πριν λίγες ημέρες- συζητούνται τα προβλήματα αυτά ή γενικώς και αορίστως μιλάμε έτσι για να περνάει η ώρα.
Διότι η τουριστική ανάπτυξη δεν θα έρθει ακόμα κι αν συγκαλούνται ημερησίως τρεις συσκέψεις με παράγοντες που απλά αναμασούν τετριμμένες διαπιστώσεις χωρίς ποτέ να λαμβάνονται αποφάσεις και να υλοποιούνται αποφάσεις.
Τι νόημα έχει να συζητάμε για τουριστική ανάπτυξη όταν δεν μπορούμε να βρούμε έναν υπάλληλο να κρατάει ανοιχτό κάθε μουσείο;
Θέλετε παραδείγματα; Δοκιμάστε να επισκεφθείτε π.χ. το Λαογραφικό Μουσειο Κιλκίς (τον χειμώνα λόγω ψύχους χωρίς υπάλληλο), το Μοσείο Αλιείας στη Δοϊράνη, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στην Αξιούπολη κ.ο.κ
Κι αν κάνουμε λάθος διαψεύστε μας...