Οι  δημοτικές παρατάξεις των πολιτών, που στηρίζει στο στήσιμο και στη λειτουργία τους ο ΣΥΡΙΖΑ στους δυο δήμους, έχουν ουσιαστικά παράλληλες διαδρομές. Οι κινήσεις είναι παρόμοιες και οι αποφάσεις σε παράλληλη διαδρομή και λογική. Από τα κάτω προκύπτουν οι παρατάξεις και στο τέλος θα αναζητηθεί και ο υποψήφιος δήμαρχος. Μια διαδικασία αντίστροφη από αυτήν που μέχρι τα τώρα έχουμε ζήσει, όπου μια προσωπικότητα αποφάσιζε πως θα είναι υποψήφιος δήμαρχος και μετά συγκροτούσε το συνδυασμός της.
Και οι δυο διαδικασίες δεν είναι από μόνες τους απόλυτα θετικές ή αρνητικές. Επειδή όμως την «από τα κάτω» συγκρότηση μιας δημοτικής παράταξης τη ζούμε για πρώτη φορά, αξίζει να επισημάνουμε έναν σοβαρό κίνδυνο. Σε αρκετούς από αυτούς που συμμετέχουν στις κινήσεις διακρίνουμε μια λογική υποτίμησης του ρόλου και της αξίας του επικεφαλής της παράταξης: «Ε, καλά δεν είναι και το σημαντικότερο ποιος θάναι υποψήφιος δήμαρχος, στο τέλος θα βρούμε κι αυτόν που θα μας εκπροσωπεί…», είναι  ο πυρήνας της σκέψης τους. Κι αυτή η σκέψη δείχνει πως τα ίδια τα μέλη της παράταξης υποτιμούν τον επικεφαλής που θα επιλέξουν!
Οσο σοβαρή και αναγκαία είναι η συλλογική λειτουργία μιας παράταξης, η επαφή και αλληλεπίδρασή της με την κοινωνία, άλλο τόσο σοβαρό είναι και η προσωπικότητα (με την καλή και αναγκαία έννοια του όρου) που θα ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας. Η προσωπικότητα του δημάρχου θα εγγυηθεί σε τελευταία ανάλυση και τη συλλογική λειτουργία της παράταξης και την υγιή επαφή με την κοινωνία.
Ας μη μας διαφεύγει, πως αυτός που θα εκλεγεί δήμαρχος θα πρέπει να αποφασίζει καθημερινά και άμεσα για τα ζητήματα του δήμου, μέσα βεβαίως στο πλαίσιο που έχει θέσει δημόσια η δημοτική του παράταξη, αλλά πολλές φορές πριν κι έξω από αυτήν. Δεν μπορούμε να φανταστούμε ένα δήμαρχο να λειτουργεί και να αποφασίζει για τα καθημερινά ζητήματα, έχοντας στο γραφεία του τη διαρκή παρουσία μιας Συντονιστικής Επιτροπής και μια διαρκή συνέλευση της παράταξης. Αυτός δεν θάναι δήμαρχος, αλλά πολιτική μαριονέτα, και θάναι αδιάφορο το πολιτικό της χρώμα.
Μια δημοτική παράταξη οφείλει να λειτουργεί συλλογικά και με ανοιχτές στην κοινωνία λειτουργίες. Αλλά οφείλει ταυτόχρονα να έχει κι έναν πραγματικό ηγέτη, μια προσωπικότητα που η παρουσία της, η φιλοσοφία και η δράση της, θα εγγυάται μια τέτοια λειτουργία, αλλά και την αποφασιστική διοίκηση ενός δήμου μεγάλου, με καθημερινά και πολυσύνθετα προβλήματα, που οι λύσεις τους δεν μπορούν να περιμένουν συνελεύσεις παρατάξεων. Στο ερώτημα, λοιπόν, αν θέλουμε δήμαρχο-προσωπικότητα ή συλλογική λειτουργία δημοτικής παράταξης, η απάντηση είναι προφανής: Και τα δυο!
Αυτή είναι μια ιδανική επιλογή, για όσους αναζητούν κι αντέχουν το ιδανικό!
Κ.Τ.

Η εκλογή της νέας Νομαρχιακής Επιτροπής Κιλκίς του ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης στο νομό μας, που από το 2-3% στο νομό μας, μέσα σε δυο χρόνια βρίσκεται στα σκαλοπάτια του Μεγάρου Μαξίμου.

Από το 2009 γράφουμε για τον κακότυχο το δρόμο Νέας Σάντας – Εγνατίας, το δρόμο δηλαδή που θα ολοκληρώσει τη ευπρεπή οδική σύνδεση του Κιλκίς με τη Θεσσαλονίκη.

Πάντως για να  τα λέμε όλα: Περιμέναμε και από τους βουλευτές μας να κινηθούν περισσότερο πιεστικά για το εν λόγω έργο. Ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητες που του προσφέρει ο ρόλος και η θέση του στη Βουλή ώφειλαν να αναδείξουν ΕΓΚΑΙΡΑ

Όσο για τον Περιφεριάρχη Απόστολο Τζιτζικώστα, έχουμε πλέον την παγιωμένη εντύπωση ότι είτε αδιαφορεί, είτε δεν έχει την ικανότητα να διαχειριστεί παρόμοια θέματα.
Ας επιλέξει εκείνος την εκδοχή που είναι εγγύτερα στην αλήθεια. 

Υποτίθεται  πως σε μόλις πέντε μήνες πρόκειται να διεξαχθούν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Σε μια τέτοια στιγμή θα περίμενε κανείς η επικοινωνιακή πολιτική των δήμων και της περιφέρειας να βρίσκεται (να βρίσκονταν εδώ και καιρό) στο απόγειό της.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς ήταν και σε γνωστό (και νέο) καφέ της πόλης συνωστίζονταν πολλοί για να απολαύσουν υπό τον λαμπρό ήλιο τον καφέ τους.

Να μάθετε και τα άλλα που μου τα είπε άσπονδος φίλος του Βαγγέλη. Έτσι και στο Εφετείο επιβεβαιωθεί η πρωτόδικη ποινή και δεν αθωωθεί, όπως πιστεύουν στο επιτελείο του Μπαλάσκα, τότε είναι έτοιμοι κάποιοι να; στασιάσουν. Εν είδει Επαναστατικού Συνδέσμου για να δημιουργήσουν την δεξιά κυβέρνηση του Βουνού.

Στη Γουμένισσα ο Γιάννης Αλίρης με την συντονιστική επιτροπή διεκδίκησης ανεξάρτητου δήμου κρατάει  ζωντανή την υπόθεση και με αλλεπάλληλα ταξίδια στην Αθήνα, συναντήσεις με υπουργούς, γραμματείς και (ολίγους) Φαρισαίους επιχειρεί να εκμεταλλευτεί κάθε «άνοιγμα» του «Καλλικράτη».

Μην τρίβεστε στην γκλίτσα του τσομπάνη... Που ναι μεν έχει τον τίτλο του... απόστρατου, αλλά παραμένει εσαεί σε εφεδρική ετοιμότητα.