Mε αφορμή την επέτειο της Γενοκτονίας, ο Αξιουπολίτης δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης διοργάνωσε στην ΕΡΤ-3, την Τετάρτη  18-5-2011, συζήτηση στο πλαίσιο της εκπομπής του που φέρει τον τίτλο "Αναζητήσεις".
Η εκπομπή αναζήτησε το ευρύτερο πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας και διερεύνησε το τραύμα που παραμένει, αλλά και τους τρόπους διαχείρισης της ιστορικής Μνήμης σε διάφορες περιοχές του κόσμου που έχουν βιώσει αντίστοιχες εμπειρίες.
Στην εκπομπή συμμετέχουν και ο κιλκισιώτης ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης...

Κάποτε έρχονταν υπουργοί και υφυπουργοί να μιλήσουν σε ανοιχτές συγκεντρώσεις στο Κιλκίς και μαζεύονταν εκατοντάδες οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος σε μεγάλες αίθουσες για να τους ακούσουν και να τους χειροκροτήσουν.
Τώρα; Την Κυριακή οργανώνει συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου Κιλκίς!
Σα να λέμε, συγκέντρωση στα… γραφεία του κόμματος!
Ούτε η Δημοκρατική Αριστερά…

Μιλούσε ο Γιώργος Φλωρίδης για την ανάγκη ενιαίας γραμμής μέσα στην κυβέρνηση, γραμμής που πρέπει να υπάρχει αν θέλει να είναι αποτελεσματική και χρησιμοποίησε κι ένα καλό παράδειγμα:
« Αν, πώς να σας πω, να μιλήσω με όρους ποδοσφαίρου, η Μπαρτσελόνα παίζει ένα σύστημα το οποίο πιστεύουν όλοι. Το έχει διδάξει ο προπονητής τους και παίζουν όλοι το ίδιο πράγμα. Δεν μπορούσε η ομάδα αυτή να καταφέρει αυτά που καταφέρνει, αν οι μισοί παίκτες έπαιζαν όπως η Ρεάλ και οι άλλοι μισοί όπως η Μπαρτσελόνα. Δε γίνεται αυτό.
Έτσι ισχύει πολύ περισσότερο σε μια χώρα όπου έχεις μια τεράστια κρίση και εδώ το σχέδιο πρέπει να είναι σαφές, δηλαδή να δείχνει καθαρά ποια είναι η κατεύθυνση και η ομάδα η οποία το υπηρετεί να το πιστεύει και να δουλεύει όλη μαζί σε αυτό. ..»

Στην ίδια συνέντευξη ο Γ. Φλωρίδης επικαλείται την ανάγκη εθνικής συνεννόησης με ένα επιπλέον ενδιαφέρον σκεπτικό: « Γιατί έτσι μέσα από μια τέτοια συνεννόηση, θα μπορέσουν να κινηθούν όλες οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του τόπου που αυτή τη στιγμή είναι  σκόρπιες, είναι απελπισμένες, δεν ξέρουν που να κρατηθούν και δεν ξέρουν που να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και τις δυνάμεις τους. Γι΄ αυτό επιμένω πάρα πολύ σε αυτό»

Ρωτήθηκε ο κ. Φλωρίδης από τον Αλέξη Παπαχελά ποιο είναι το κακό σενάριο.
Ιδού τι πρέπει να απευχόμαστε: Το κακό σενάριο είναι η Ευρώπη να δει ότι η Ελλάδα δεν επιθυμεί να κάνει αυτά που πρέπει  να κάνει και να μας εγκαταλείψει στην τύχη μας.

«Βεβαίως είναι προνομία του πρωθυπουργού να ορίζει τους υπουργούς του. Αλλά το Σύνταγμα δεν επιτρέπει στον πρωθυπουργό να ορίζει υπουργό τον κηπουρό του…»
Κάπως έτσι πέταξε την …βόμβα του ο Γιώργος Φλωρίδης, στην βραδινή συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά στο ΣΚΑΙ.
Κι όταν ο Παπαχελάς τον ρώτησε αν εννοεί την σημερινή συγκυρία, ο ημέτερος βουλευτής το στρογγύλεψε το πράμα, τονίζοντας πως αναφέρεται στην ιστορία..
Εδώ που τα λέμε όμως μερικοί από τους υπουργούς του Παπανδρέου, όπως πλέον αντιλήφθηκαν όλοι οι Έλληνες, δεν διαφέρουν και πολύ από τους κηπουρούς του Μεγάρου Μαξίμου.
***
Και μια που μιλούσε για την ιστορία ο Γιώργος Φλωρίδης, να υπενθυμίσουμε ότι η διαβόητη θεωρία του κηπουρού, σήμαινε ότι ο ανώτατος άρχοντας – βασιλιάς ή Πρόεδρος Δημοκρατίας- μπορούσε να διορίζει πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του. Η θεωρία γνώρισε ημέρες δόξας μέχρι το 1865, όταν υποτίθεται η Ελλάδα μετατράπηκε σε συνταγματική μοναρχία. Ωστόσο ο Γεώργιος ο Α’ κράτησε για τον εαυτό του το προνόμιο να διορίζει όποιον ήθελε πρωθυπουργό. Ο επόμενος σταθμός ήταν το 1875 όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης υποχρέωσε τον βασιλιά σε λόγο του να δεσμευτεί στην αρχή της δεδηλωμένης, δηλαδή να διορίζει πρωθυπουργό που θα απολαμβάνει τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής.
Και η δέσμευση αυτή όμως χρησιμοποιήθηκε κατά το δοκούν από τον ανώτατο άρχοντα σε περιόδους πολιτικών κρίσεων και είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις του 1955, όταν ο τότε Βασιλιάς Παύλος διόρισε πρωθυπουργό στη θέση του αποβιώσαντος Παπάγου, σε μια μοντέρνα εκδοχή της θεωρίας του κηπουρού, τον υπουργό τότε Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή κι όχι έναν εκ των δυο αντιπροέδρων της κυβέρνησης Παπάγου (Στέφανο Παπαδόπουλο, Παναγιώτη Κανελλόπουλο), και του 1965 όταν ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος διόριζε πρωθυπουργούς κατά βούληση μέχρι να εξασφαλιστεί – με επώδυνους για την πολιτική ζωή της χώρας τρόπους- κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Η ληξιαρχική πράξη ενταφιασμού της θεωρίας του κηπουρού συνέβη με το Σύνταγμα του 1975 με το οποίο ο ανώτατος άρχων έχει περιοριστική αρμοδιότητα κατά την διαδικασία απόδοσης της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης (στους αρχηγούς των τριών πρώτων κομμάτων, επανάληψη της ίδιας διαδικασίας σε οριζόμενο χρόνο και διάλυση της Βουλής εφόσον ύστερα από έξι διερευνητικές εντολές δεν προκύψει πλειοψηφία 151 βουλευτών)
Πάντως όλα αυτά αφορούν τη θεωρία του κηπουρού κατά την εφαρμογή της σε πρωθυπουργούς. Για υπουργούς δεν προβλέπεται ανάλογη θεωρία. Εκεί όντως  ο πρωθυπουργός έχει εκ του Συντάγματος την ευχέρεια να διορίζει όποιον θέλει υπουργό. Αρκεί να μην προκαλεί το κοινό αίσθημα.
Αλλά αρκετά με τη …θεωρία

Η Μάχη του Σκρα ήταν από τις σημαντικότερες στιγμές της νεώτερης ιστορίας της χώρας μας. Μάχη που τιμήθηκε την περασμένη Κυριακή από το δήμο Παιονίας, αλλά δεν τιμήθηκε από την κυβέρνηση, η οποία δεν βρήκε να στείλει ούτε έναν υφυπουργό της, με αποτέλεσμα να μείνει στα αζήτητα το στεφάνι του εκπρόσωπου της κυβέρνησης!
***
Στα αζήτητα έμεινε και το στεφάνι της Ελληνικής Βουλής, αφού δεν βρέθηκε στο Σκρα ούτε ένας βουλευτής για να το καταθέσει!

Ευτυχώς στην εκδήλωση ομιλητής ήταν ο εκπαιδευτικός και ιστορικός, Χρήστος Ιντος, ο οποίος άρθρωσε έναν εξαιρετικό λόγο για την καθοριστική Μάχη του Σκρα, τις εξελίξεις που καθόρισε και τα μηνύματα που στέλνει από το χθες για το σήμερα και το αύριο της χώρας μας.

Αυτήν την υπερβολή με την κατάθεση δεκάδων στεφάνων δεν την αποφύγαμε και φέτος στο Σκρα. Είναι απίθανο το ποιοι καταθέτουν στεφάνι στο μνημείο της Μάχης. Πολιτιστικοί, αθλητικοί και αγροτικοί σύλλογοι απ’ όλο το δήμο Παιονίας, μέχρι και κυνηγετικός σύλλογος καταθέτει, χωρίς να έχουμε τίποτα με τον φορέα, ενώ κατέθεσε στεφάνι και το κόμμα του ΛΑΟΣ!
Μήπως οι διοργανωτές πρέπει να καθορίσουν με αυστηρότητα τη λίστα όσων θα καταθέτουν στεφάνι; Δεν είναι λογική το, όποιος θέλει φέρνει το στεφάνι του και το καταθέτει!
***
Πάντως, από άποψη εξόδων τα πράγματα ήταν φέτος πιο συμμαζεμένα. Δεν είχαμε τα μεγάλα τραπεζώματα στην πλατεία του Σκρα, αλλά μόνο έναν μπουφέ.

Εργα ανάπλασης εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ πραγματοποιούν αυτό το διάστημα οι Σκοπιανοί στη δική τους Δοϊράνη, περιμένοντας τους χιλιάδες (κυριολεκτικά) τουρίστες του καλοκαιριού.
Κι επειδή εμείς ντρεπόμαστε για το δικό μας χάλι, για το κλειστό Μουσείο Λίμνης και την απλησίαστη παραλία μας, κι επειδή ο δήμος Κιλκίς, όπου ανήκει πια η Δοϊράνη, είναι στις… φτώχειες του, καταθέτουμε μια οικονομική και μισοέτοιμη λύση, για να μπορεί κάποιος επισκέπτης να πλησιάσει και να δει τη λίμνη, ν’ απολαύσει τη θέα και τα δειλινά της.
Δίπλα στο Μουσείο Λίμνης υπάρχει η παλιά τσιμεντένια προβλήτα, σε σχήμα «Γ», η οποία φθάνει πλέον κοντά στην παραλία, έτσι όπως βγήκαν έξω τα νερά της λίμνης. Σε δυο τρία σημεία της θέλει επισκευή, να κοπούν τσαλιά και να κλαδευτούν τα δέντρα που την πνίγουν. Αν τοποθετηθούν στην άκρη της μερικά παγκάκια κι ένα κιόσκι έχουμε αυτόματα διαμορφώσει έναν όμορφο χώρο για περίπατο και με εξαιρετική θέα στη λίμνη. Ακόμη, θα μπορούσαν να τοποθετηθούν και φανάρια φωτισμού κι αμέσως θ’ αλλάξει το τοπίο στην παραλία της Δοϊράνης.
Βαγγέλη, ΜΠΟΡΕΙΣ!