Τίμησε τον σύζυγό της, τους γονείς και τα αδέλφια της (Φίλο, Κωτσούλη, Φίκα, Κλεάνθη, Γιώτη) όσο λίγοι. Ανέθρεψε με τον καλλίτερο τρόπο 2 παιδιά (την Νανά και τον Βασίλη) και “ανάστησε” 5 εγγόνια και 2 δισέγγονα.

Βοήθησε, με όποιον τρόπο της επιτρεπόταν, τον «περίγυρο» της και κατέστη σημαντική γι’ αυτόν.

Κι όταν κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ελπίδα αξιοπρεπούς συνέχισης της ζωής της απαίτησε να ξεψυχήσει στο σπίτι της, στην αγκαλιά των παιδιών της και όχι σε κάποιο νοσοκομείο.

Αυτή ήταν η κυρά Λίζα.

Άνθρωποι πολύ σοφότεροι από μένα έχουν διατυπώσει την άποψη, ότι κάποιος πεθαίνει όταν πάψει να είναι σημαντικός για τον περίγυρό του, κι ας εξακολουθεί να χτυπά η καρδιά του.

Αντιθέτως, κάποιος που ακόμα κι αν δεν χτυπά η καρδιά του εξακολουθεί να ζει, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον θεωρούν σημαντικό για την ζωή τους και τον τιμούν και τον μνημονεύουν στην καθημερινότητά τους

Η κυρά Λίζα, λοιπόν, ζει και θα ζει εφ’ όσον όλοι εμείς, τα παιδιά της και ο περίγυρός της, συγγενείς και φίλοι, την θεωρούσαμε και την θεωρούμε σημαντική για την ζωή μας και θα είναι στη μνήμη μας όσο ζούμε.

Ο γαμπρός της

ΝΤΙΝΟΣ ΜΕΤΑΛΛΙΔΗΣ