Το βράδυ της 24ης και 26ης Απριλίου 2012, στο cafe bar ‘’Moments’’, βιώσαμε ένα πολύ ευχάριστο ξάφνιασμα. Μια πρωτοποριακή, πρωτόγνωρη για τον τόπο μας, ‘’τολμηρή’’, νεανική, γεμάτη φρεσκάδα πρόταση - πρωτοβουλία της Θεατρικής Σκηνής της ΤΕΧΝΗΣ.Παρουσίασε τέσσερα μονόπρακτα σατιρικά, ειδικά επιλεγμένα, αποδεικνύοντας, έτσι, ότι το θέατρο δεν μπορεί ούτε δικαιούται να παραμένει θεατής σε όσα τεκταίνονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
Με το γενικό τίτλο ‘’Εκτροπή 1’’ παρουσιάστηκαν: “Η Γνώμη” του Στανισλάβ Στρατίεφ, “Μπουχάρα” & “Μπιντές” του Κώστα Μουρσελά και “Σε Τιμή Ευκαιρίας” του Νίκου Περέλη .
Και στις δύο παραστάσεις το cafe bar ‘’Moments’’ ήταν κατάμεστο από κόσμο.
Η έμπειρη ομάδα της ΤΕΧΝΗΣ ήταν το ίδιο πειστική, σοβαρή και πειθαρχημένη, όπως όταν έπαιζε σε κλασικούς χώρους θεάτρου, άλλα έργα, μεγάλης διάρκειας.
Ο άμεσος λόγος, οι έξυπνοι διάλογοι, ο γρήγορος ρυθμός, λειτούργησαν καταλυτικά και το κοινό παρακολούθησε, επικοινώνησε με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, ανταποκρινόμενο πότε με γέλιο, πότε με πικρό χαμόγελο και θερμό χειροκρότημα. Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα άκρως φιλική, ζεστή, οικογενειακή, ένα κλίμα παρέας, όπου ακούστηκαν αλήθειες πικρές, καυστικές.
Είναι δύσκολο να πει κανείς πως κάποιοι από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς διακρίθηκαν περισσότερο, γιατί απλώς ήταν όλοι τους υπέροχοι. Οι παλαιότεροι κατέθεσαν την εμπειρία τους των 15 χρόνων συμμετοχής τους στην ομάδα, και οι νεότεροι το κέφι, το μεράκι, τη φρεσκάδα και την πολλή διάθεσή τους γι΄ αυτό που έκαναν.
Η Μαρία Σαμαρά, όπως πάντα, καταπληκτική στο ρόλο της. Η Ιφιγένεια Ποζίδου έπαιξε με στόφα φτασμένης ηθοποιού. Η Κλαούντια Τοπαλίδου απέπνεε άνεση και αυτοπεποίθηση μοναδική και η Πάολα Χαραλαμπίδου αποδείχθηκε η αποκάλυψη και η έκπληξη της βραδιάς. Δίκαια απέσπασαν τα παρατεταμένα και θερμά χειροκροτήματα του κοινού.
Ο Θεόφιλος Γουλτίδης μας έπεισε, με την εμφάνισή του αυτή, άλλη μια φορά για την κλάση του και το υποκριτικό του ταλέντο. Ο Οδυσσέας Φραγγελάκης ήταν πολύ πειστικός με τους χαμηλούς του τόνους στο ρόλο του υποταγμένου συζύγου. Ο Σταύρος Γκιόγκης κινήθηκε με τόση άνεση, που κάθε άλλο παρά πρωτόπειρο θύμιζε επί σκηνής. Τέλος ο Σπύρος Καπρέλας μέσα από το μικρό του ρόλο κατέδειξε το μέγεθος των ικανοτήτων του.
Όλα, βέβαια, τα επί ‘’σκηνής’’ δρώμενα είχαν τη σφραγίδα του σκηνοθέτη Παύλου Δανελάτου, που για μια ακόμη φορά απέδειξε ότι είναι ανεξάντλητος σε ιδέες και προτάσεις, ότι φέρνει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα κάτω και από τις πλέον δυσχερείς συνθήκες, ότι πρωτοπορεί, γι΄ αυτό και πρέπει να συνεχίσει.