Καθημερινά εισέρχονται στην χώρα μας από διάφορα σημεία της Ελληνοτουρκικής μεθορίου, εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες μετανάστες, οι περισσότεροι θύματα πολέμου και βίας, κουβαλώντας στις πλάτες τους αμέτρητα βάσανα. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να καταφύγουν στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Δεν έχουν σκοπό να παραμείνουν στην Ελληνική επικράτεια, παρά μόνο για τον αναγκαίο χρόνο μετάβασής τους προς τις χώρες αυτές. Για να μεταβούν δε στην Βόρεια Ευρώπη, πρέπει να διέλθουν από τον Ν. Κιλκίς, ο οποίος αποτελεί την κύρια και πιο εύκολα προσβάσιμη πύλη εξόδου προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Μιλάμε βέβαια πρωτίστως για την συνοριακή γραμμή Ευζώνων – Ειδομένης και σε δεύτερο βαθμό αυτή της Δοϊράνης .
Όλοι αυτοί που διατυμπανίζουν ότι οι μετανάστες έχουν σκοπό να παραμείνουν στην πρωτεύουσα , αφού οδηγηθούν εκεί από τα νησιά, έχουν λανθασμένες πληροφορίες. Οι μετανάστες στην προσπάθεια να εξέλθουν του Ελληνικού χώρου, μαζεύονται κατά εκατοντάδες στην περιοχή Πολυκάστρου – Ευζώνων – Ειδομένης , στα ξενοδοχεία, στις πλατείες, στους δρόμους, ακόμα και στα χωράφια πλησίον της οριογραμμής των δύο χωρών, έχοντας δημιουργήσει πρόχειρους καταυλισμούς. Δημιουργήθηκε επίσης μεγάλη σύγχυση από την ημερομηνία που αποφασίστηκε επί των υπηρεσιακών τους σημειωμάτων (που τους καθιστά νόμιμους για μικρό χρονικό διάστημα εντός της χώρας ) να αναγράφεται ο περιοριστικός όρος της μη μετάβασής τους στον Ν. Κιλκίς.
Αυτό τους κατέστησε όλους παράνομους βάσει του άρθρου 182 του Π.Κ., δημιουργώντας τεράστια προβλήματα τόσο στην διαχείρισή τους από την Αστυνομία, όσο και στις δικαστικές αρχές, όσο και στους ίδιους τους μετανάστες. Τα τρία Συνοριακά Τμήματα του ν. Κιλκίς καθώς και το προσωπικό που έχει απομείνει σε αυτά,  του Πολυκάστρου – Αξιούπολης – Δοϊράνης, όπου ιδρύθηκαν για να φυλάσσουν τα σύνορα και να αποτρέπουν κάθε παράνομη είσοδο – έξοδο ατόμων, εγκληματιών, όπλων, ναρκωτικών κ.α., έχει φτάσει στα όριά του.
Αδύνατη η διαχείριση τόσο μεγάλου αριθμού μεταναστών, έλλειψη προσωπικού και μέσων, κλίμα φόβου στην τοπική κοινωνία και ιδιαίτερα στα ακριτικά χωριά, είναι λίγα από τα όσα μπορούν να ειπωθούν για να περιγράψουν την κατάσταση. Δεκάδες συλλήψεις και δικογραφίες κάθε ημέρα, κρατητήρια χωρητικότητας  8 ατόμων στα οποία στοιβάζονται 20, 30 και 40 άτομα, μεταξύ αυτών ανήλικοι, έγκυες, βρέφη. Και μέσα σε όλα αυτά ζητείται κ η άμεση προσαγωγή τους στην Εισαγγελία του Κιλκίς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για τους ίδιους τους αλλοδαπούς, όσο και τους αστυνομικούς. Οι δε υπηρεσίες Συνοριακής Φύλαξης αποδυναμώθηκαν και άλλο τα τελευταία χρόνια με την πρόφαση της γενικότερης έλλειψης δυνάμεων στον Νομό και μετακινήθηκαν σε άλλες υπηρεσίες.
Η έλλειψη δύναμης βέβαια οφείλεται ξεκάθαρα στο ότι εδώ και χρόνια δεν έχουν πραγματοποιηθεί μεταθέσεις αστυνομικών προς τον Νομό, ούτε αδαπάνως μετακινήσεις αστυνομικών με εντοπιότητα προς το Κιλκίς, όπως συνέβη στον Έβρο που υπήρχε και υπάρχει ανάλογο πρόβλημα. Οι αστυνομικοί για να μιλήσουμε με αριθμούς, καλούνται να αντιμετωπίσουν ομάδες των διακοσίων και τριακοσίων ατόμων – αλλοδαπών, όταν οι ίδιοι δεν ξεπερνούν τα 6 με 8 άτομα.  Αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα πρωτίστως Ευρωπαϊκό και δευτερευόντως Ελληνικό. Η Ένωσή μας έχει προτείνει λύσεις προς την πολιτική ηγεσία και ελπίζουμε για την επίλυση των προαναφερθέντων προβλημάτων.