"Υπάρχουν στιγμές που ένας τόπος δεν μπορεί να μείνει σιωπηλός.

Για εμάς, τους κατοίκους του Πεδινού, αυτή η στιγμή είναι τώρα.

Το δάσος μας δεν είναι απλώς δέντρα. Είναι η ιστορία του χωριού μας. Είναι η ανάσα μας. Είναι οι παιδικές μας αναμνήσεις, οι σχολικές εκδρομές, οι οικογενειακοί περίπατοι, οι γιορτές τα θρακιώτικα ανταμώματα, οι συναυλίες και οι στιγμές που ένωσαν γενιές ανθρώπων.

Πριν από εκατό και πλέον χρόνια, οι πρόγονοί μας, πρόσφυγες από τον Πόντο, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία, βρήκαν αυτό το δάσος όρθιο. Είχαν φτώχεια, είχαν ανάγκες, είχαν ανάγκη από ξυλεία για να επιβιώσουν. Κι όμως, το σεβάστηκαν. Δεν το αφάνισαν. Το προστάτεψαν και το παρέδωσαν σε εμάς σαν πολύτιμη παρακαταθήκη.

Σήμερα αισθανόμαστε ότι αυτή η παρακαταθήκη κινδυνεύει.

Ζητήσαμε από το Δασαρχείο όλα τα επίσημα έγγραφα της υλοτομίας. Τα μελετήσαμε ένα προς ένα.

Η απόφαση της Διεύθυνσης Δασών και η αρχική άδεια αναφέρονται σε 30 κυβικά μέτρα ξυλείας από ξερά ή πεσμένα δέντρα, στο πλαίσιο εξυγιαντικής υλοτομίας.

Όμως η εικόνα που αντικρίσαμε μέσα στο δάσος είναι τελείως διαφορετική. Έχουμε ήδη καταμετρήσει τουλάχιστον 110 κομμένους κορμούς, πολλοί από αυτούς τεράστιων διαστάσεων. Παράλληλα, στον διοικητικό φάκελο που μας χορηγήθηκε δεν εντοπίσαμε τεχνική έκθεση που να τεκμηριώνει ποια συγκεκριμένα δέντρα ήταν άρρωστα ή επικίνδυνα και γιατί επιλέχθηκαν για κοπή.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι γνωρίζουμε όλες τις απαντήσεις.

Αλλά έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε τις ερωτήσεις.

Γιατί κόπηκαν τόσα πολλά δέντρα;

Πού κατέληξε αυτή η πολύτιμη ξυλεία;

Με ποια επιστημονικά στοιχεία κρίθηκε αναγκαία η κοπή τους;

Αυτές οι απαντήσεις δεν αφορούν μόνο το Πεδινό. Αφορούν κάθε πολίτη που πιστεύει ότι η φύση και η δημόσια περιουσία πρέπει να προστατεύονται με διαφάνεια.

Τις τελευταίες ημέρες, καθώς συγκεντρώναμε υπογραφές, είδαμε κάτι που μας συγκίνησε βαθιά. Νέοι άνθρωποι, ηλικιωμένοι, παιδιά, άνθρωποι που έφυγαν από το χωριό αλλά δεν το ξέχασαν ποτέ, στάθηκαν δίπλα μας. Μια νέα μητέρα, κρατώντας το παιδί της από το χέρι, υπέγραψε με δάκρυα στα μάτια.

Εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε ότι ο αγώνας αυτός δεν γίνεται για εμάς.

Γίνεται για τα παιδιά που αξίζουν να γνωρίσουν το δάσος όπως το γνωρίσαμε κι εμείς.

Δεν μας κινεί η οργή.

Μας κινεί η αγάπη για τον τόπο μας.

Δεν ζητάμε εκδίκηση.

Ζητάμε μόνο να λάμψει η αλήθεια.

«Οι πρόγονοί μας μάς παρέδωσαν αυτό το δάσος όρθιο. Είναι δική μας ευθύνη να το παραδώσουμε όρθιο και στα παιδιά μας.»

«Τα αιωνόβια δέντρα δεν έχουν φωνή. Εμείς θα συνεχίσουμε, με σεβασμό στους θεσμούς και με πίστη στη δικαιοσύνη, μέχρι να δοθούν όλες οι απαντήσεις που δικαιούται η κοινωνία.»

Γιατί όταν κόβεται ένα αιωνόβιο δέντρο, δεν χάνεται μόνο ξυλεία. Χάνεται ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Και η ιστορία δεν ξαναφυτρώνει."

Οι κάτοικοι Πεδινού