Πόσες ψυχές δεν ταξίδεψε, πόσα όνειρα δεν σεργιάνισε, πόσες αγωνίες δεν γυρόφερε, τόσο κοντά και τόσο μακριά συνάμα;

Είδε κι αυτό, μαζί με τους ανθρώπους της υπαίθρου, τόπους καινούργιους, εικόνες πρωτόγνωρες, με τις πόρτες του ν’ ανοιγοκλείνουν ανεβοκατεβάζοντας τον Πόθο για μια καλύτερη ζωή.

Τώρα μένει ακίνητο, αγναντεύοντας το Πάικο, μεθυσμένο από τ’ αρώματα του αμπελώνα και των καζανιών του τσίπουρου, προσκυνητής πιστός στην Παναγιά της Γουμένισσας…

Κώστας Τερζενίδης