Επειδή περισσεύουν οι θρήνοι και οι οδυρμοί για την Ελλάδα που μικραίνει, για το Κιλκίς που αιμορραγεί δημογραφικά, είναι καιρός και στην αυτοδιοίκηση του τόπου μας να πράξει παν το δυνατόν και να θεσπίσει πολιτικές ενίσχυσης της οικογένειας.
Εξυπακούεται πως δεδομένα πρέπει να θεωρούνται η πλήρης απαλλαγή από δημοτικά τέλη κάθε πολύτεκνης οικογένειας, με κλιμακωτή τη μείωση από δυο παιδιά και άνω.
Επίσης δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η υποχρεωτική ικανοποίηση όλων των αναγκών σε βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς αναλαμβάνοντας ο δήμος το τυχόν υπερβάλλον κόστος που δεν καλύπτει το κράτος.
Τα στοιχεία της φυσικής κίνησης πληθυσμού για το 2024 στο νομό Κιλκίς πρέπει να συνεγείρουν κάθε πολίτη. Στους δυο δήμους του νομού γεννήθηκαν μέσα στο 2024 408 παιδιά!
Στην ίδια χρονιά αποδήμησαν εις Κύριον τριπλάσιοι Κιλκισιώτες. Χοντρικά κάθε χρόνο ο πληθυσμός του νομού μειώνεται σχεδόν κατά μια χιλιάδα.
Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να αποφασίσουμε να δράσουμε;
Δεν μπορούν άραγε να εξοικονομηθούν λίγες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή και ελάχιστα εκατομμύρια ώστε να επιδοτείται κάθε παιδί με 2000 ευρώ και με 5.000 ευρώ το δεύτερο και με 10.000 ευρώ τρίτο ή όπως άλλως θα κρίνουν άλλοι αξιότεροί μας;
Γνωρίζουμε τις ενστάσεις όσων θα αντιλέξουν ότι αυτή η ενίσχυση είναι υποχρέωση του κράτους, αλλά τις προσπερνάμε. Επειδή διαφωνούμε ριζικά με τη λογική που μεταφέρει όλες τις ευθύνες και όλα τα βάρη αποκλειστικά στο κεντρικό κράτος.
Όχι επειδή απαλλάσσουμε το κράτος από τις ευθύνες του.
Αλλά αναδεχόμενοι τις δικές μας ιδιαίτερα όταν το κράτος αποποιείται τις δικές του. Και αν το κράτος δεήσει να αναλάβει τις δικές του, ας λειτουργήσει προσθετικά η ενίσχυση σε κάθε παιδί.
Με όσους πόρους διαθέτουμε - κι αν απαιτηθεί θεσπίζοντας νέους - η τοπική κοινωνία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, να ανταποκριθεί στο υπαρξιακό πλέον αίτημα να σταματήσει τη δημογραφική αιμορραγία της.
Γνωρίζουμε ότι η δημογραφική αιμορραγία μόνο με οικονομική ανάπτυξη μπορεί να ανακοπεί. Επομένως πάντα πιεστικό και επίκαιρο είναι το αίτημα και η ανάληψη πρωτοβουλιών για την οικονομική άνθιση του τόπου μας με συνεισφορά ιδεών και προτάσεων για την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της ιδιαίτερης πατρίδας μας.
Η ενίσχυση λοιπόν σε κάθε παιδί δεν υποκαθιστά – δεν μπορεί να υποκαταστήσει – το αίτημα οικονομικής ανάκαμψης της Περιφέρειας. Είναι ένα μέτρο άμεσης δράσης, επείγουσας δράσης σε μια επείγουσα ανάγκη.
Αλλά δεν είναι μόνο η αυτοδιοίκηση η οποία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της. Αυτή η έρμη η αστική τάξη για να είναι άξια του τίτλου της οφείλει να αναδεχθεί τον εθνικό ρόλο της.
Δεν υπάρχει απλά για να πλουτίζει ερήμην της κοινωνίας από την οποία τροφοδοτείται με μυαλά και εργατικά χέρια.
Κάποτε οφείλει να αντιληφθεί ότι το κατώτατο ημερομίσθιο είναι ασπίδα για τον εργαζόμενο κι όχι για την ίδια!
Επομένως δεν μπορεί να καλύπτεται πίσω από τον κατώτατο ισοπεδώνοντας τις αμοιβές και από την άλλη να οδύρεται πως δεν βρίσκει εργατικά χέρια και εν γένει προσωπικό.
Ο τόπος χάνεται, αιμορραγεί και χρόνος ουκ έστιν. Οι πάντες οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
Η άλλη επιλογή είναι σε 20 χρόνια ο ν. Κιλκίς να γίνει τόπος γερόντων με λιγότερες από 40.000 ψυχές σε ένα περιβάλλον καταπράσινο αφού θα εξαφανιστεί και κάθε οικονομική δραστηριότητα, ιδανικό περιβάλλον για κυριακάτικα πικ νικ των αστών της Θεσσαλονίκης. Τα οποία θα σκιάζονται μόνο από κάμποσα σύγχρονα ιδιωτικά γηροκομεία, όπου θα εναποτίθενται για το υπόλοιπο του βίου τους όσοι θα αναμένουν ακόμα τη ενίσχυση της περιφέρειας από το κράτος!
Άμποτε ο λόγος αυτός να μην αποδειχθεί προφητικός σε εκείνον που θα διαβάσει τις γραμμές αυτές τω καιρώ εκείνω.
