Οι πόλεμοι γίνονται χάριν των μεγάλων εταιρειών κατασκευής όπλων και συγκεκριμένων οικογενειών, που ελέγχουν τον παγκόσμιο χρηματιστηριακό πλούτο. Οι επεμβάσεις σε πετρελαϊκές χώρες με πρόσχημα τη δημοκρατία, δεν πείθουν και τον πλέον αδαή.
Σε εγχώριο επίπεδο,  με βάση τα τελευταία δρώμενα στη δική μας χώρα, βλέπουμε ότι η πολιτική έχει απομακρυνθεί από το αρχικό της νόημα κι από επιστήμη που αποσκοπεί στα καλά και τα δίκαια του λαού, έχει εξελιχθεί σε τεχνική ιδιωτικού πλουτισμού.

Η ηθική του πολέμου έχει ξεπεράσει προ πολλού κάθε κόκκινη γραμμή. Οι βομβαρδισμοί αμάχων, όπου κι από όποιους κι αν γίνονται, αποτελούν έγκλημα πολέμου. Το Ισραήλ πρόσφατα έχει ψηφίσει νόμο, σύμφωνα με τον οποίο, θα καταδικάζονται σε ποινή θανάτου οι Παλαιστίνιοι, κατ΄εξαίρεση.

Οι φημισμένες «δυτικές» αξίες περί δημοκρατίας, ελευθερίας και αυτοδιάθεσης των λαών, έχουν αφυδατωθεί για τα καλά. Η αλλοτινή αποικιοκρατική Ευρώπη τείνει να γίνει η ίδια αποικία της Αμερικής, που την έχει γεμίσει με βάσεις της και της επιβάλλει εμπορικούς φόρους, κατά το δοκούν του Τραμπ.

Η ισχυρότερη χώρα του πλανήτη κυβερνάται από έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει συρρικνώσει την παγκόσμια δημοκρατία στο μέγεθος του προσωπικού «εγώ» του.  Επεμβαίνει όπου θέλει, απαγάγει ή και δολοφονεί ηγέτες κυρίαρχων χωρών, πέρα και πάνω από κάθε διεθνή νόμο.

Η δημοκρατία ως πολίτευμα, έχει συρρικνωθεί σε ισχύ, βάση και με τη μεγάλη αποχή του λαού ως προς την εκλογική του συμμετοχή. Η πολιτική, μαζί με την κατακερματισμένη κομματική κατάσταση στη χώρα μας, δεν εμπνέει άλλο την πλειοψηφία του λαού.

Μετά από το έγκλημα των Τεμπών έχει πληγεί σε αξιοπιστία και η δικαιοσύνη. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν την εμπιστεύεται. Οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, δεν πείθουν, όχι μόνο τους γονείς των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, αλλά τα 2/3 του λαού της χώρας εν συνόλω!
.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις ως προς την ποιότητα των πολιτικών, οι περισσότεροι από αυτούς, ανεξάρτητα από κόμμα ή παράταξη, δεν ανήκουν στους δημιουργικούς, τους άξιους και τους καταξιωμένους πολίτες, ούτε κι έχουν διαπρέψει σε κανένα επάγγελμα!

Όπως οι καλοί ποδοσφαιριστές κάνουν καλό το ποδόσφαιρο, σε όποια ομάδα κι αν παίζουν, έτσι και οι καλοί, σε μόρφωση και συμπεριφορά υπουργοί, κάνουν καλύτερη και παραγωγικότερη την πολιτική.

Ο πλέον αξιοκρατικός στίβος είναι ο αθλητικός, όπου οι πρωτιές κρίνονται από το αποτέλεσμα του αθλητή. Το ίδιο ισχύει και στον χώρο της εκπαίδευσης, όπου ο μαθητής-φοιτητής κρίνεται από τα γραπτά του. Η δημοκρατία ως πολίτευμα δεν έχει μέτρο της την αξιοκρατία, αλλά την εκλογή! Είναι άλλο ο βαθμολογητής να είναι επαΐων, όπως συμβαίνει με την αξιολόγηση των δασκάλων στο σχολείο κι άλλο να είναι ένας οποιοσδήποτε. Κι είναι αυτό ένα από τα τρωτά του πολιτικού συστήματος.

Στην εποχή του Βιετνάμ θυμάμαι λαούς αλλά και πολλούς πολιτικούς σε παγκόσμιο επίπεδο  που αντιδρούσαν στους Αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Θυμάμαι τον Πάλμε στη Σουηδία, με ένα «κουτάκι (κουμπαρά) στο χέρι να συγκεντρώνει χρήματα για τον λαό του Βιετνάμ. Στους σημερινούς βομβαρδισμούς γίναμε οι περισσότεροι παθητικοί. Πάθαμε μιθριδατισμό και δεν το πήραμε χαμπάρι.

Το φως δεν είναι ορατό στον τυφλό. Η λογική δεν είναι αρκετή για να επηρεάσει έναν παρανοϊκό. Στον κόσμο μαζί με το φως ταξιδεύει διαχρονικά και το σκοτάδι. Ό άνθρωπος επιλέγει μόνος του τον δρόμο που θέλει να ακολουθήσει. Μόνος του επιλέγει, αν θέλει στον νου και στην καρδιά του να κυριαρχεί το φως ή το σκοτάδι. Το λίγο ή το πολύ. Το ιδιωτικό ή το συλλογικό όφελος. Το τι κάνει ο καθένας μας εξαρτάται από το ήθος, τη μόρφωση, την παιδεία, την πορεία του στη ζωή, και κυρίως από τον χαρακτήρα του. Άδικος άνθρωπος, δίκαιος δικαστής δεν γίνεται.

Νίκος Κωνσταντινίδης