Ο λόγος σε αυτόν: «Είμαι από το Παγοχώρι Κιλκίς και στα χρόνια που ήμουν μαθητής του δημοτικού σχολείου, ο δάσκαλός μας Παύλος Ζαχαριάδης από την Καλαμαριά, ανακοινώνει ότι θα έρθει ο Νομάρχης στο χωριό μας το Παγοχώρι και εμείς οι μαθητές  πρέπει να πάμε στο ποτάμι, 600-700 μέτρα από το χωριό, για να τον προϋπαντήσουμε. Εσύ Χαράλαμπε, θα του προσφέρεις μια ανθοδέσμη, μου είπε. Εγώ αντέδρασα γιατί νόμιζα πως δεν θα τα καταφέρω, εκείνος ήταν ανένδοτος, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά και δέχτηκα.
Τελικά ο Νομάρχης ήρθε ακολουθούμενος από όλο το επιτελείο της Νομαρχίας, μαζί και ο μακαρίτης ο πατέρας μου Στ. Κωνσταντινίδης ταχυδρομικός διανομέας τον οποίο0 δολοφόνησαν στις 27 Ιουλίου 1946 συνεργάτες των Γερμανών με τον πιο απαίσιο τρόπο στον Επτάλοφο Κιλκίς.
Οι μαθητές του σχολείου παρατάχθηκαν δεξιά και αριστερά του δρόμου κι εγώ με τα λουλούδια στο χέρι περιμένω να περάσει το  μικρό ποτάμι , αλλά με αρκετό νερό έφιππος ο Νομάρχης Χρήστος Δρέλλιας. Μόλις πέρασε πλησίασα και είπα τα εξής: Σεβαστές μας Νομάρχα, σου προσφέρουμε αυτά τα ολίγα λουλούδια του τόπου μας και σας απευθύνουμε το καλώς ήλθατε στο χωριό μας.
Ο Νομάρχης κατέβηκε από το άλογο, με αγκάλιασε, με φίλησε και με ρώτησε ποιανού παιδί είμαι. Το παιδί του Στέλιου Κωσταντινίδη  του ταχυδρόμου, απάντησα  κι έβλεπα την χαρά και την ικανοποίηση του πατέρα μου.
Αν και ήμουν πολύ μικρός τότε, άκουγα από τους γονείς και τους χωριανούς μου να λένε  τα καλύτερα για τον Χρήστο Δρέλλια. Και όταν τον σκότωσαν το χωριό μου, το Παγοχώρι, έκλαιγε για μέρες. Γι’ αυτό και πρέπει να τιμηθεί ο Χρήστος Δρέλλιας από τους κατοίκους του ν. Κιλκίς. Και ας μην ξεχνάμε αυτά που είπε ο Γέρος της Δημοκρατίας:  
«Με τους νεκρούς έχουμε ξοφλήσει τους λογαριασμούς μας»