Η μνήμη του Γρηγ. Αυξεντίου φέτος θα τιμηθεί στις 19-4-2015 ώρα 12 π.μ. στον Ακρίτα Κιλκίς σε εκδήλωση υπό την αιγίδα του Δήμου Κιλκίς.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, ερχόμαστε κοντά σου, για να μπολιαστούμε με λίγο καθάριο αίμα απ’ τον δικό σου. Τιμή σ’ αυτούς που πάνω απ’ όλα έχουν στην καρδιά τους, την πιο γλυκιά μάνα όλου του κόσμου, που έχει ατίμητα κάλλη και δεν εξαγοράζονται με όλο το χρυσάφι του κόσμου, όπως εσύ Γρηγόρη.
Έδωσε για την πατρίδα του την Κύπρο ό,τι πολυτιμότερο είχε, στις 3-3-1957, σε ηλικία 29 ετών μπήκε στο άλμπουμ των αθανάτων (σημειωτέον πως η Κύπρος μέχρι το 1960 ήταν αποικία των Άγγλων).
Ιδού και η παρακαταθήκη του Γρηγόρη. Είτε ζήσουμε, είτε πεθάνουμε ένα θα είναι το έπαθλο του αγώνα μας για νεκρούς και ζώντες, η ΚΥΠΡΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ. Ένα άπιαστο όνειρο, που παραμένει στα αζήτητα.
«Καλή λευτεριά να μου ευχηθείς πάτερ» απήντησε στον ιερέα Παπασταύρο που ευχήθηκε στους νεόνυμφους «να ζήσετε» στις 10 Ιουνίου 1955, στην κατεχόμενη σήμερα Ι. Μονή Αχειροποιήτου, όταν παντρεύτηκε την χωριανή του Βασιλική.
ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ: Σε είπαν βομβιστή, σε είπαν τρομοκράτη, όμως σε κανέναν δεν χαρίζεται το σύμβολο της λευτεριάς, κερδίζεται με αγώνες, ή γίνεσαι στάχτη και χάνεσαι μαζί του, όπως εσύ Γρηγόρη. Τότε που μύριζε η ανοιξιάτικη αύρα του καιρού και της πατρίδας μας. Μόνο που εσύ δεν χάθηκε και κυριαρχείς στις καρδιές μας.
Καθένας που περιγράψει την ιστορία ενός ανθρώπου, σχεδόν πάντα υπερβάλλει. Για τον Γρηγόρη ό,τι και να πούμε δεν φθάνει. Ακόμη και οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας, της πλουσιότερης του κόσμου, φαντάζουν φτωχές για την απόδοση της αλήθειας.
Χαλκοκαμωμένη και ζηλευτή νήσος της Αφροδίτης, με τη σμαραγδένια παράλιά σου, σκύψε λίγο να δεις τα παιδιά σου κι αν είναι να σε φροντίσουν, θα το κάνουν με καμάρι και υπερηφάνεια, απ’ τις παρακαταθήκες του Διγενή, του Ευαγόρα, του Αυξεντίου, του Σολομού, του Ισαάκ, του Τάσου Παπαδόπουλου και των άλλων παιδιών σου.
Φτιαγμένη από χαλκό, όπως κι το όνομα σου, για να μην σε αλλοιώνουν τα αχαλίνωτα κύματα της Μεσογείου.
Αυτός ο επάρατος, ο ιός της κρίσης χτύπησε παντού και γι’αυτό, πέρσι δεν υπήρχε μεγάλη ανθρώπινη παρουσία, όση θα έπρεπε, σε τέτοιες εκδηλώσεις. Χτύπησε οικονομία, πολιτική, ηθική και σχεδόν όλες τις ανθρώπινες φάσεις της ζωής. Όμως κάτι πρέπει να γίνει, κάτι ν’ αλλάξει, αλλιώς τότε η πίκρα για την κυρίαρχη αδικία και την εξαθλίωση θα αιωρείται για πολλά χρόνια, δίχως ελπίδα. Πράγμα που απευχόμαστε όλοι. Μόνο ένα θαύμα, μπορεί να μας σώσει, διόλου απίθανο, διότι τα θαύματα γίνονται σ’ αυτούς που τα πιστεύουν, κι εμείς τα πιστεύουμε, άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά.
Όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού. Πιστεύω πως η τέχνη, η πρόοδος και ο πολιτισμός κατ’ επέκταση είναι τα πρώτα θύματα, ΑΛΛΑ και ο πρώτος παράγοντας, η ελπίδα θα λέγαμε, που ενεργοποιεί ξανά τους ανθρώπους, ανοίγοντας κρυμμένες δικλείδες, που δίνουν ιδέες για να χτίσουν ξανά το μέλλον τους.
ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΓΕΝΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ
Όλοι πρέπει να συμβάλλουμε σ’ αυτήν την προσπάθεια, χρειάζεται συστράτευση όλων, δεν περισσεύει κανείς. Συγκροτημένη και συγκρατημένοι, για την Ανατολή νέων και καλών ημερών να χτίσουμε αν όχι έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο, τον καλύτερο, τον υποφερτό, τον αξιότερο. Να χτίσουμε το: ΕΥ ΖΗΝ του Αριστοτέλη.
Από το Κιλκίς με σεβασμό:
Ω Κύπρος μας περήφανη, της Αφροδίτης νήσος
Δεν σε ξεχνάμε ‘μεις ποτέ, γιατί σαι αδελφή μας
Πολλούς κατά καιρούς, δυνάστες άλλαξες,
Την ίδια όμως πάντοτε, καρδιά σου κράτησες
Ο αητός πετά, στης Κύπρου τα ψηλά βουνά,
Για να δεί την λευτεριά, ξανά να του χαμογελά
Σε είπαν βομβιστή, σε είπαν τρομοκράτη,
Λες κι η λευτεριά κερδίζεται χωρίς καπνό και δάκρυ
Ζήλεψα την αγάπη σου, που’ ναι πιο πάνω απ’ τη δική μου
Γιατί θαρρούσα μόνο εγώ, την έχω στην ψυχή μου
Αν δεν είσαι έτοιμος να θυσιασθείς για την Πατρίδα δεν μπορείς να γίνεις ήρωας. Ο Γρηγόρης λάτρεψε την πατρίδα απ’ τα γεννοφάσκια του.
