«Επίορκοι, κοπανατζήδες, τεμπέληδες, ανίκανοι…»
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και για τους «κοπανατζήδες», τους «τεμπέληδες», τους «ανίκανους» κ.λ.π. από την κυβέρνηση,πολιτικά κόμματα, αργυρώνητους δημοσιογράφους, στην υπηρεσία του συστήματος.
Θα γίνει προσπάθεια προσέγγισης του θέματος τόσο νομικά, χρησιμοποιώντας γνωματεύσεις ειδικών και βέβαια πολιτικά και από τη συνδικαλιστική εμπειρία.
Ειδικότερα για τους επίορκους του δημοσίου και σε εφαρμογή των διατάξεων του Ν. 4093/12 όπως τροποποιήθηκαν με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 9/11/12, τίθενται αυτοδίκαια σε αργία οι υπάλληλοι που απλώς παραπέμφθηκαν για πλημμελήματα.
Ειδικότερα έχουν προστεθεί περιπτώσεις με τις οποίες τίθεται σε αυτοδίκαιη αργία και ο υπάλληλος στον οποίο επιβλήθηκε η πειθαρχική ποινή της προσωρινής παύσης και ο υπάλληλος ο οποίος έχει παραπεμφθεί στο αρμόδιο πειθαρχικό συμβούλιο. Μάλιστα η κυβέρνηση έχει έτοιμη ρύθμιση για νέες πιο σκληρές ρυθμίσεις.
Επισημαίνεται ότι οι περιπτώσεις θέσεως σε αργία των υπαλλήλων απαριθμούνται περιοριστικά στους Κώδικες Υπαλλήλων. Δεδομένης δε της αυτοτέλειας της ποινικής δίκης από την πειθαρχική, δεν δύναται να τεθεί αυτοδίκαια σε αργία υπάλληλος, στον οποίο έχει ασκηθεί ποινική δίωξη, ενώ δεν έχει παραπεμφθεί πειθαρχικά.
Οι ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση προσβάλουν ευθέως την αρχή της αναλογικότητας και το τεκμήριο της αθωότητας που προβλέπονται από το άρθρο 2 παρ.1 και από τα άρθρα για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα του Συντάγματος, καθώς και από το άρθρο 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
Η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη επιφυλάχθηκε να κρίνει την αντισυνταγματικότητα όταν θα γίνουν οι πρώτες προσφυγές!
Και βέβαια πρέπει να απολύονται όσοι κάνουν κακούργημα ή για τα αδικήματα της κλοπής, υπεξαίρεσης (κοινής και στην υπηρεσία) απάτης, εκβίασης, πλαστογραφίας, δωροδοκίας κ.λ.π. αλλά αφού εξαντλήσουν όλα τα ένδικα μέσα και η απόφαση για την ενοχή τους καταστεί τελεσίδικη και αμετάκλητη, γιατί υπάρχει και ο κίνδυνος να διωχθούν υπάλληλοι για πράξεις που έχουν μικρή ποινική απαξία και θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με ποινές παρατήρησης, ή παύσης και περικοπής μισθού μικρής διάρκειας ή τελικά να είναι αθώοι και να είναι δέσμιοι του κάθε προϊστάμενου τους που μπορεί στην ασκούμενη δίωξη να έχει προσωπικά ελατήρια.
Μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν μύθον ακούσης είπε ο Φωκιλίδης αρχαίος ποιητής από τη Μίλητο (αναφέρεται και στις «Σφήκες» του Αριστοφάνη).
Και βέβαια, μέχρι να ολοκληρωθούν οι νόμιμες διαδικασίες, που πρέπει να συντομευτούν, πρέπει οι υπάλληλοι να λαμβάνουν το μέρος του μισθού που προβλέπει ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας. Μάλιστα με τελευταία απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου αυξήθηκε το ποσοστό μισθού που λαμβάνει υπάλληλος που διώκεται από το 1/3 στο 65% γιατί δεν ήταν δυνατόν με τις υποχρεώσεις που είχε να ζήσει και ότι δικαιούνται σύνταξης και οι απολυθέντες επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι.
Είναι ολοφάνερο πως η κυβέρνηση και η τρόικα χρησιμοποιούν τους επίορκους για να δικαιολογήσουν τις χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, που έχουν ήδη δρομολογήσει, με στόχο να σβήσουν κάθε έννοια σταθερής εργασίας και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και να πληγούν παραπέρα κατακτήσεις και δικαιώματα. Αυτό προκύπτει και από τα παρακάτω;
«Τεμπέληδες»
Φυγόπονοι «κάλπηδες» υπάρχους σε όλα τα στρώματα του λαού. Εδώ καλείς έναν επαγγελματία τεχνίτη και σου λέει «θα έρθω αύριο» και εκείνη τη στιγμή μπορεί να είναι στο καφενείο και να παίζει «χαρτία».
Πρέπει να τονιστεί πρώτα-πρώτα ότι, τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα και δημιούργησαν αυτόν τον δυσκίνητο και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα, για να μπορούν να τον χρησιμοποιούν ρουσφετολογικά και όχι μόνο, επέτρεψαν να γίνεται αυτό να υπάρχουν κάποιοι, που οι πιο πολλοί είναι δικά τους παιδιά, να μην δουλεύουν κάνοντας τους «Ηρακλείς» του κόμματος. Για τους υπόλοιπους που εκμεταλλεύονται την κατάσταση, ευθύνονται πρώτα – πρώτα οι εκλεγμένοι, Υπουργοί, Νομάρχες παλιά, Δήμαρχοι, καθώς και οι υπηρεσιακοί προϊστάμενοι που δεν τους «έστρωσαν» ακόμη και με το «εντέλλεστε».
«Κοπανατζήδες»
Υπήρχαν και υπάρχουν, αλλά και εδώ την κύρια ευθύνη έχουν οι προϊστάμενοι τους, αιρετοί και υπηρεσιακοί, οι τελευταίοι γιατί το ανέχονταν για να είναι αρεστοί στους εκλεγμένους επειδή ήταν τα «κομματόσκυλά» τους και συνδικαλιστές ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ..
Πάντως πρέπει να τονίσουμε ότι οι τεμπέληδες και οι κοπανατζήδες είναι μια ελάχιστη μειοψηφία, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων εργάζονται συνειδητά και σκληρά, άλλο ότι δεν υπάρχει το ανάλογο αποτέλεσμα γιατί είπαμε έτσι είναι οργανωμένη η Δημόσια Διοίκηση.
«Ανίκανοι»
Και τώρα το μεγάλο θέμα των ανίκανων. Και πρώτα απ’ όλα αυτών που προσφέρουν λιγότερα από αυτά που μπορούν. Στις πιο πολλές περιπτώσεις η εκτίμηση ότι δεν προσφέρουν όσα πρέπει, είναι αυθαίρετη εκτίμηση των αιρετών προϊστάμενων τους, θέλοντας να καλύψουν τη δική τους ανικανότητα και τη κακή οργάνωση των υπηρεσιών.
Από το 1984 που διορίστηκα ήμουνα συνδικαλιστής, πρώτα Πρόεδρος του Συλλόγου Δημοτικών Υπαλλήλων Ν. Θεσσαλονίκης (πλην Δήμου Θεσσαλονίκης) και από το 1997 στο Σύλλογο του Ν. Κιλκίς και αντιμετώπισα πολλές τέτοιες περιπτώσεις.
Μια φορά ρώτησα ένα Δήμαρχο που μου είπε για εργάτες καθαριότητας, «Δεν με συμφέρουν! Δεν προσφέρουν το έργο που πρέπει» και όταν τον ρώτησα κατά την δική του εκτίμηση, πόσους τόνους σκουπιδιών πρέπει να κάνει αποκομιδή κάθε εργάτης, φυσικά και δεν μου απάντησε. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, με 5-6 μόνιμους δενδροκηπουρούς να καλύπτεις τον Δήμο Κιλκίς, ένα Δήμο-Νομό. Είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί να πάρεις, τουλάχιστο τους θερινούς μήνες, συμβασιούχους.
Εμείς στο ΚΚΕ λέγαμε και λέμε, «πρώτοι στη δουλειά, πρώτοι στον αγώνα» αυτό το κάναμε πράξη» και αυτό πρέπει να ισχύει για όλους, όσους πράγματι δεν προσφέρουν αυτά για τα οποία αμείβονται.
Και τώρα το πολύ τεράστιο θέμα των ανίκανων για εργασία λόγω ασθένειας.
Το άκουσα αυτές τις μέρες στα μεγαλοκανάλια και ανατρίχιασα, τρόμαξα. «Να απολυθούν όσοι έχουν πρόβλημα υγείας είτε σωματικό, είτε ψυχικό, λένε». Και αιρετοί, βουλευτές και Δήμαρχοι ( καλά αυτοί καλά…), αλλά και αργυρώνητοι και ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι.
Το λέω καθαρά, γιατί έτσι είναι. Πρόκειται για Φασισμό, Ρατσισμό και Καιαδισμό Από τον Καιάδα) και σ’ αυτό προσπαθούν να κατευθύνουν και το πετυχαίνουν σε ένα βαθμό, τον ελληνικό λαό.
Φαίνεται δεν ξέρουν ή κάνουν πως δεν ξέρουν ή δεν τους είπε κανένας για τις επαγγελματικές ασθένειες, εξ άλλου ούτε η ισχύουσα νομοθεσία καλά-καλά τις αναγνωρίζει.
Η εργασία επηρεάζει την ψυχική και σωματική μας υγεία, άλλοτε σε μικρότερο και άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό, ανάλογα με το είδος της. είναι αυτό που λένε και οι επιστήμονες:
«ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΠΟ ΤΙ ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙΣ»
Τα ξέρουν τα παρακάτω;
• Περισσότεροι από 1 στους 4 εργαζομένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποφέρουν από εργασιακό στρες.
• Κάθε χρόνο περίπου 142.000 Ευρωπαίοι χάνουν τη ζωή τους από επαγγελματικές ασθένειες και αιτίες που σχετίζονται με αυτές.
• Έως και το 1/3 αυτών των θανάτων αποδίδεται σε επικίνδυνες ουσίες στο χώρο εργασίας.
• Το 1/3 των ευρωπαίων εργαζομένων, πάνω δηλαδή από 60 εκατομμύρια άτομα, είναι εκτεθειμένοι σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα θορύβου.
• Oι εργαζόμενοι ηλικίας 18-24 ετών έχουν τουλάχιστον 50% περισσότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν ή να τραυματιστούν στο χώρο εργασίας.
Ας ανοίξουν μια έκθεση της Στατιστικής Υπηρεσίας και θα τρομάξουν!
Δηλαδή να καταλάβω: Δήμαρχοι της Θεσσαλονίκης που πήραν από τεχνικές εργασίες εργαζόμενους και τους πήγαν σε άλλο αντικείμενο λιγότερο επίπονο γιατί κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους αντιμετώπισαν πρόβλημα υγείας είναι ένοχοι; Τι έπρεπε να κάνουν; Να τους απολύσουν πριν θεμελιώσουν δικαίωμα συνταξιοδότησης; Εξ άλλου δεν προβλέπεται υποχρεωτική απόλυση και για εργαζόμενους που έχουν αναπηρία 65% και άνω εφ όσον δεν το ζητήσουν οι ίδιοι.
Τώρα υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπως: να κάποιος σε εργασία που δεν είναι σύμφωνη με τον κλάδο και την κατηγορία που διορίστηκε. Και γι αυτό το θέμα έχουν ευθύνη οι εκλεγμένοι που παίρνουν κάποια «δικά μας παιδιά» από εργασίες με σωματική καταπόνηση και τα τοποθετούν, χωρίς αλλαγή του κλάδου τους, σε γραφεία.
Μιας και πολύς λόγος γίνεται για τους επίορκους του Δημοσίου, ας δούμε μια άλλη εκδοχή του τι σημαίνει «επίορκος», όπως την περιγράφει ο Θουκυδίδης: «Προδότης - έλεγε - δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδας του στους εχθρούς, αλλά είναι κι εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει»...
Οι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν, ότι γίνεται ευθεία επίθεση στα εργασιακά τους δικαιώματα, που εξ άλλου ξεκίνησε από τα περίφημα «ρετιρέ» του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 1991, μετά τη ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ και την ανατροπή του Σοσιαλιστικού Συστήματος στην Ευρώπη, δεν ψηφίστηκε ούτε ένας φιλεργατικός νόμος αρχής γενομένης από τον αντιασφαλιστικό «νόμο Σιούφα». Ούτε ένας!!!
Ότι η μοίρα τους είναι κοινή με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι εργαζόμενοι και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα έχουν καθήκον και συμφέρον να παλέψουν από κοινού για το δικαίωμα στη σταθερή δουλειά, με σύγχρονα δικαιώματα για όλους, για να απλωθεί δίχτυ προστασίας για όλους τους ανέργους, να μη μείνει καμιά λαϊκή οικογένεια απροστάτευτη απέναντι στη φοροεπιδρομή στο λαϊκό εισόδημα.
