Εξήντα χρόνια μετά δήλωσαν παρόντες 26 αγόρια μαζί με 9 μέλη οικογενειών τους και 7 κορίτσια μαζί με 11 μέλη οικογενειών τους. Αγόρια και κορίτσια του τότε, παπούδες και γιαγιάδες σήμερα έκαναν τον απολογισμό τους και στο προσκλητήριο οι απόντες δυστυχώς ήταν πολλοί.
Ο πανδαμάτωρ χρόνος   δεν γνωρίζει απεργίες και σχόλες. Από τα 89 αγόρια της τάξης τα 36 συγχωρέθηκαν. Κι από τα 56 κορίτσια έφυγαν από τη ζωή τα 11. Άλλη μια επιβεβαίωση ποιο πραγματικά είναι το ισχυρό φύλο.
«Ευτυχώς που υπάρχουν στη ζωή μας κι αυτές οι συναντήσεις για να μην ξεκόψουμε άδοξα από το μαθητικό μας παρελθόν» έκλεισε τον χαιρετισμό της η Οργανωτική Επιτροπή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνάχθηκαν για να αναπολήσουν νοσταλγικά τα ανέμελα μαθητικά τους χρόνια.
Πριν 40 χρόνια, το 1976, πρωτοσυναντήθηκαν και έκτοτε το 1988, το 1999 και  το 2006 μετρούσαν κάθε φορά μνήμες, απώλειες και συγκίνηση.
Κι επειδή ο χρόνος τώρα τρέχει γρηγορότερα αποφάσισαν η επόμενη συνάντηση να γίνει του χρόνου στον ίδιο χώρο που τόσο άψογα τους φιλοξένησε, όπως αναφέρουν σε ενημερωτικό τους σημείωμα.
Στο Μεταλλικό λοιπόν την Κυριακή 15 Μαίου ο χρόνος γύρισε πίσω 21.900 μέρες, όπως τις κατέγραψε ο Θόδωρος Μελετιάδης. Και οι αναμνήσεις ανασύρθηκαν από τις καρδιές των ογδοντάρηδων εφήβων και κοριτσιών. Οι αταξίες, οι καζούρες, οι σμπόμπες, οι αποβολές και η αυστηρότητα του Γυμνασιάρχη, γλυκιές και πικρές αναμνήσεις μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί αναδύθηκαν στην επιφάνεια.
Τότε που τα αγόρια βιάζονταν να πετάξουν τα πηλίκια τους  για να κάνουν χωρίστρα τα πλούσια τότε και ηρωικώς πεσόντα πλέον μαλλιά τους και τα κορίτσια να απεκδυθούν τις μαθητικές ποδιές για να φορέσουν τα ψηλοτάκουνα. ..
Αλλά και το γέλιο περίσσεψε. Ειδικά όταν ως ευγενική προσφορά μια κυρία για να εγκαρδιώσει τα αγόρια της τάξης του ’56 εκφώνησε την «Ωδή στον προστάτη» Τον πολύτιμο ετούτο αδένα που, φεύ, κάμποσοι αποστερήθηκαν.
Και του χρόνου με υγεία.