Αφορμή, για το άρθρο μου αυτό, αποτέλεσε το απαξιωτικό σχόλιο του αγαπητού φίλου Θεόφιλου Παγλαρίδη, δημοσιογράφου στην έγκριτη τοπική εφημερίδα «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» με τον τίτλο « Περί Γναθοχειρουργικής», όπου μεταξύ των άλλων αναφέρει,« Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν…. από όλα τα προβλήματα του Νοσοκομείου Κιλκίς, από όλες τις ελλείψεις η κατάργηση της θέσης της γναθοχειρουργικής  Κλινικής, εξήγειρε τόσες συνειδήσεις ……δεν υπάρχει θέση παιδοχειρουργού και εκατοντάδες γονείς ταλαιπωρούνται να διακομίζουν τα παιδιά τους στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, για να μην πούμε για τις ελλείψεις στην Καρδιολογική, στην Χειρουργική, στην Ουρολογική….. τι στο καλό έπαθαν και ξιφουλκούν για κατάργηση μιας θέσης γναθοχειρουργού» και καταλήγει με τα σκωπτικά λόγια του πόντιου θυμόσοφου. «…..»
Φίλε Θεόφιλε,
     Η εικοσιοχτάχρονη  παρουσία της Γναθοπροσωπικής-Χειρουργικής Κλινικής στο Γ.Ν. Κιλκίς- η μοναδική στην Μακεδονία πλην αυτής του Θεαγενείου της Θεσσαλονίκης και της Οδοντιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ.- περιποιεί τιμή για το Νοσοκομείο μας, γιατί είναι η μόνη τριτοβάθμιας περίθαλψης ασθενών, μεταξύ όλων των άλλων κλινικών που διαθέτει το Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς.
     Για την δημιουργία της το 1984-1985 κάποιοι προσπάθησαν πάρα πολύ να ενταχθεί στον οργανισμό του Νοσοκομείου μας, στα πλαίσια του Ε.Σ.Υ. και της λειτουργίας των ορθοπεδικών κλινικών, την ίδια στιγμή που κάποια άλλα μεγάλα Επαρχιακά Νοσοκομεία της Βορείου Ελλάδας προσπαθούσαν  να ακυρώσουν την επιλογή αυτή του Υπουργείου Υγείας.
     Στα 28 χρόνια λειτουργίας της, έχει να παρουσιάσει ένα πλούσιο έργο, δεχόμενη κάθε χρόνο 1500-2000 περιστατικά από την Φλώρινα μέχρι την Δράμα, ιδιαίτερης αντιμετώπισης και φροντίδας, ενώ παράλληλα οι επιστημονικές της εργασίες σε διάφορα συνέδρια προκαλούσαν το ενδιαφέρον και τον έπαινο των συνέδρων.
     Βέβαια – και θα θέλαμε- να έχει το Νοσοκομείο μας παιδοχειρουργική κλινική, γιατί όχι και καρδιοχειρουργική και νευροχειρουργική και άλλες τριτοβάθμιες κλινικές, καταλαβαίνεις όμως ότι αυτό είναι ανέφικτο, το μεγάλο ερώτημα μου –και είναι ερώτημα όλων- είναι γιατί ενώ είχαμε στα χέρια μας μια αξιόλογη τριτοβάθμια κλινική την καταργούμε εμείς οι ίδιοι «ελαφρά τη καρδία», δίνοντας έτσι το δικαίωμα στο Κέντρο να καταργήσει αύριο γιατί όχι και την ουρολογική (1) ένας ιατρός, το δερματολογικό(1) ένας ιατρός, την ΩΡΛ κ.λπ.
     Ο αγώνας βέβαια για τις ελλείψεις σε ιατρούς άλλων κλινικών, πρώτης γραμμής δεν σταματά, εκεί όμως μιλάμε για προκήρυξη θέσεων και όχι για κατάργηση κλινικών και μάλιστα για μονήρη κλινική.
     Σημείωσε, ότι η κατάργηση της μοναδικής οργανικής θέσης του Γναθοχειρουργού θα σημάνει αυτόματα και τον παροπλισμό ενός εξοπλισμού που διαθέτει η κλινική αξίας 50.000-60.000e περίπου, μείωση των εσόδων από τα νοσήλια για το Νοσοκομείο και το κυριότερο-μια που το θέτεις- οικονομική αφαίμαξη του εισοδήματος των πολιτών, αφού πλέον για μια και μόνο χειρουργική εξαγωγή εγκλείστου σωφρονηστήρα θα καλείται να  δώσει το ποσό των 200-300 e σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Φίλε Θεόφιλε
    Όταν εμείς οι ίδιοι με τις ενέργειες μας υποβαθμίζουμε το Νοσοκομείο μας, ας μην παραπονιόμαστε «για αυτά που αποφασίζουν οι άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς,»

Σχόλιο - απάντηση:
Περίλαμπρη ήταν η λειτουργία της κλινικής φίλε Γιώργο.  Ουδείς αντίλογος. Μόνο που ο κουρνιαχτός που ξεσηκώθηκε δεν εκδηλώθηκε όταν επί μήνες και χρόνια γιατροί κρίσιμων κλινικών - κατά πολύ κρισιμότερων της γναθοχειρουργικής- φώναζαν πως κινδύνευαν οι ζωές των ασθενών από την έλλειψη γιατρών.
Ούτε εκδηλώθηκε η ίδια ευαισθησία από κόμματα, φορείς και συλλόγους  όταν επενδυτής του Κιλκίς αγωνιζόταν - και αγωνίζεται- για να πείσει (!) υπουργείο και ιδρύματα πως για τα ίδια ορθοπεδικά υλικά υπάρχουν υποπολλαπλάσιες τιμές και αποτελεί υποχρέωσή τους να τα αναζητήσουν και να μην “βολεύονται” με τις πολλαπλάσιες τιμές των συνήθων προμηθευτών.
Δεν είδα, ούτε άκουσα αντιδράσεις σε απείρως σημαντικότερα θέματα Γιώργη, κι αυτό ήταν το νόημα του σχολίου μου. Η επιλεκτική ευαισθησία και η επιλεκτική αφωνία. Τώρα αν εσύ από το ίδιο σχόλιο διέγνωσες   “εμείς οι ίδιοι με τις ενέργειες μας υποβαθμίζουμε το Νοσοκομείο μας, ας μην παραπονιόμαστε «για αυτά που αποφασίζουν οι άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς,»” λυπάμαι, αλλά δεν έχω άλλο τρόπο να σου απαντήσω.
Θ. Παγλαρίδης