Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα, είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων. Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε...»
Διονύσης Χαριτόπουλος

Αυτά μας έλεγε και ο (άνευ εκλογών) πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ζεϊμπέκικου ν. Κιλκίς, Παναγιώτης Γιαννούλης, ιδιοκτήτης της βιομηχανίας ANATOMIC HELP, που συγκέντρωσε εκλεκτούς φίλους στην… έδρα του Συλλόγου, στην ταβέρνα «Πλατάνια» της Ν. Σάντας, για να χορέψουν το ζεϊμπέκικο του Μνημονίου, το χορό της αγανάκτησης, αλλά και της στιγμιαίας λύτρωσης. Ετσι, μήπως κι αντέξουμε την τρέλα των καιρών.
Εκλεχτή η παρέα, εξαιρετικό και το ζεϊμπέκικο του προέδρου, που (ευτυχώς) δεν έχει ανάγκη, όπως απεδείχθη, τα ορθοπεδικά-ανατομικά προϊόντα που παράγει.
Οσο για τον εκδότη μας, δεν μπορούσε ούτε να χορέψει, λόγω μέσης, ούτε να απολαύσει τους μεζέδες, λόγω δίαιτας! Γιατί συμμετείχε; Προφανώς, από αντι-μνημονιακή διάθεση!