Η εισήγηση της Δέσποινας Χαραλαμπίδου.
Τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων- του Σαββατοκύριακου- δεν πρέπει να θεωρούνται τυχαία. Με έντονα στοιχεία χειραγώγησης, προσπαθούν να τροφοδοτήσουν τον διπολισμό, εμφανίζοντας ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. να δίνουν μάχη στήθος με στήθος, με δημοσκοπική διαφορά που δεν υπερβαίνει τη μια ποσοστιαία μονάδα. Είναι το ιδεώδες σκηνικό για να τροφοδοτηθεί η κοκορομαχία του debate ως «σύγκρουση δύο κόσμων», για να πιεστούν τα υπόλοιπα κόμματα, κυρίως αυτά που υποδέχονται τις βασικές διαρροές από ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. και για να σχεδιαστεί η τακτική του μνημονιακού διπολισμού για την αύξηση των συσπειρώσεων και του επαναπατρισμού ψηφοφόρων.
-   Το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας εντελώς στο απυρόβλητο το πιεζόμενο ΠΟΤΑΜΙ, τη δημοσκοπικά ανερχόμενη ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ (ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ), το ΚΚΕ, τη ΧΑ και τη δημοσκοπική σφήνα ΛΕΒΕΝΤΗ, επικεντρώνει αποκλειστικά σε τρία μέτωπα:
1. Τη ΝΔ, για να εμπεδωθεί η προεκλογική επινόηση της σύγκρουσης «παλιού- νέου», «δεξιάς- αριστεράς» κ.λπ. και το κλίμα διπολισμού, για να εξαφανιστεί η μνημονιακή συναίνεση και, φυσικά, για να ανακοπεί ο επαναπατρισμός ψηφοφόρων προς τη Ν.Δ. (ο μεγαλύτερος αριθμός διαρροών από ΣΥΡΙΖΑ είναι από ΝΔ).
2. Την αποχή (συν λευκό-άκυρο), που καταγράφεται ως ισχυρό ρεύμα σε απογοητευμένους νέους ψηφοφόρους και σε γυναίκες, και γενικώς στην αδιευκρίνιστη- αδήλωτη ψήφο που φτάνει σε ποσοστά έως και 20%.
3.  Και στη ΛΑ.Ε., που είναι κατά τις δημοσκοπήσεις ο δεύτερος μετά τη ΝΔ βασικός υποδοχέας των διαρροών από ΣΥΡΙΖΑ. Σ’ αυτό ειδικά το μέτωπο πρέπει να αναμένεται μια σημαντική κλιμάκωση την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, με ολική επαναφορά σε επιχειρήματα των δεκαετιών του 80 και του 90 περί χαμένης ψήφου και ηθικούς εκβιασμούς ιδιαίτερα αριστερών- αντιδεξιών ψηφοφόρων που θα θυμίζουν τις καλύτερες βρόμικες καμπάνιες του ΠΑΣΟΚ.
- Επικεντρώνοντας στις εκδοχές που μπορεί να πάρει η επίθεση της θεωρίας της χαμένης ψήφου στη ΛΑ.Ε. μπορούμε να επισημάνουμε τα εξής:
1. «Η ΛΑ.Ε. είναι οι διασπαστές της Αριστεράς, αυτοί που ανέτρεψαν την πρώτη αριστερή κυβέρνηση»:
- Η ΛΑ.Ε. είναι το μέτωπο βουλευτών και αγωνιστικών δυνάμεων που υπεράσπισαν και υπερασπίζουν τη λαϊκή ετυμηγορία της 25ης Ιανουαρίου και του ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου. Αυτή την ετυμηγορία παραβίασε κραυγαλέα και τυχοδιωκτικά η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, σε πλήρη συναίνεση με όλο το μνημονιακό μπλοκ, υπερψηφίζοντας το Τρίτο Μνημόνιο που επιβάλει νέα δεινά στον λαό και στη χώρα.
Την Αριστερά (τον ΣΥΡΙΖΑ) τη διέσπασαν αυτή που κουρέλιασαν το προεκλογικό της πρόγραμμα, αντί να σκίσουν το μνημόνιο όπως είχαν υποσχεθεί. Την «πρώτη αριστερή κυβέρνηση» την ανέτρεψε η ίδια η ηγετική ομάδα ηγεσία του πρώην ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας που παραιτήθηκε και προσέφυγε σε εκλογές εξπρές με τις ευλογίες των δανειστών μόνο και μόνο για να φιμώσει και να αφανίσει τους βουλευτές του ΟΧΙ στο τρίτο Μνημόνιο, για να αποτρέψει τη συγκρότηση του πολιτικού μετώπου του ΟΧΙ.
Ο Τσίπρας και η κυβέρνηση μπορούσαν να πάρουν ψήφο εμπιστοσύνης από την προηγούμενη Βουλή τουλάχιστον από τα μνημονιακά κόμματα (ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ) με τα οποία δηλώνουν πρόθυμοι να συνεργαστούν μετεκλογικά.
- Η ηγετική ομάδα Τσίπρα ήταν αυτή που ουσιαστικά υλοποίησε και υλοποιεί το σχέδιο της «αριστερής παρένθεσης» που καταγγέλλει. Επιχειρώντας να βάλει σε παρένθεση ό,τι αριστερό και ριζοσπαστικό είχε στις τάξεις του, διαλύοντας και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας επιχειρήματα στις δυνάμεις της ευρωπαϊκής δεξιάς να ισχυρίζονται ότι «ο Τσίπρας απέδειξε ότι η αριστερή ιδεολογία απέτυχε στην Ευρώπη». (Βλέπε Μ. Βέμπερ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο, που του αποδίδει και εύσημα για τη «σώφρονα» στροφή: «Είχαμε μια συζήτηση εδώ με τον κ. Τσίπρα, αλλά πρέπει να πω ότι αξίζει σεβασμό η αλλαγή πορείας που έκανε, γιατί χωρίς μεταρρυθμίσεις δεν έχει μέλλον η χώρα. Ετσι, ο κ. Τσίπρας απέδειξε ότι η αριστερή ιδεολογία απέτυχε σε αυτήν την ήπειρο, γι' αυτό και υποχωρούν οι Podemos στην Ισπανία»).
2. «Ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ, έστω και με βαριά καρδιά, για να μην έρθει η Δεξιά»: Η ηγεσία του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως το απόλυτο υποκατάστατο του ΠΑΣΟΚ στις περιόδους της εκλογικής του ακμής, με τις ανήθικες καμπάνιες υποκλοπής των αριστερών ψήφων, εν ονόματι του μπαμπούλα της Δεξιάς. Όμως, είναι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που επανέφερε σε τροχιά εκλογικής ανάκαμψης τη Ν.Δ. καθιστώντας την πρώτο τη τάξει εταίρο στην υπερψήφιση του Μνημονίου, εγκαταλείποντας τις βασικές ριζοσπαστικές της διακηρύξεις και προσχωρώντας πλήρως στη ρητορική και στη φιλοσοφία της Δεξιάς «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».
Εξ άλλου, η μεν ΝΔ θεωρεί τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ ευπρόσδεκτο εταίρο στην κυβερνητική διαχείριση του Μνημονίου, όπως με κάθε ευκαιρία λέει ο Μεϊμαράκης, ενώ και ο ιθύνων νους της μνημονιακής υποταγής Γ. Δραγασάκης λέει (VimaFM, 8/9) ότι «το όραμα το δικό μου και νομίζω όλων μας στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι κυβερνήσεις αυτοδυναμίας. Είναι κυβερνήσεις προγραμματικών συνεργασιών».
3. «Πρέπει να δοθεί μια ακόμη ευκαιρία, και στην πραγματικότητα η πρώτη ευκαιρία, στην Αριστερά και στην αριστερή κυβέρνηση». Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: δεν υπάρχει καμιά «αριστερή κυβέρνηση» στον ορίζοντα, υπάρχει μνημονιακή κυβέρνηση, κυβέρνηση εντολοδόχος των δανειστών. Αριστερά που επιβάλλει κι άλλη λιτότητα στους ήδη φτωχούς, που περικόπτει συντάξεις, που κόβει δαπάνες από υγεία και παιδεία, που υλοποιεί μέτρα εκθεμελίωσης του κοινωνικού κράτους, που συμβάλλει στη «διατίμηση της εργασίας» και στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, που ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία, που αποδέχεται τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο κλπ. Αριστερά που μεταλλάσσει το ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ δεν είναι αριστερά, είναι διασυρμός της αριστεράς και των αξιών της. Η ηγετική ομάδα του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί τον τίτλο του «νεκροθάφτη της Αριστεράς», του «εκτελεστή» της ελπίδας που εναπόθεσε ο λαός πάνω της. Έχει την ευθύνη για τον κίνδυνο να οδηγηθεί η Αριστερά δεκαετίες πίσω, στο πολιτικό περιθώριο. Έχει την ευθύνη για τις τεράστιες δυσκολίες που προκαλεί στις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη (Ισπανία, Γαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Γερμανία κ.α.) ακριβώς τη στιγμή που έχουν κρίσιμες πολιτικές-εκλογικές μάχες. Έχει την ευθύνη για τον θανάσιμο κίνδυνο να οδηγηθεί η ευρωπαϊκή αριστερά είτε στην ήττα και την περιθωριοποίηση είτε στη μετατροπή της σε «παρελκόμενο» της σοσιαλδημοκρατίας, των Πρασίνων και της λεγόμενης «κεντροαριστεράς».
4. «Η ψήφος στη ΛΑΕ είναι χαμένη. Είναι ψήφος στην παλινόρθωση της Δεξιάς»:
- Η παλινόρθωση της Δεξιάς είναι αποκλειστικό «επίτευγμα» της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για τους λόγους που αναφέρονται στο σημείο 2. Έπειτα από μια πενταετία αντιμνημονιακής ρητορικής, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπεισέρχεται πλήρως στην επιχειρηματολογία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ για υπεράσπιση του «καλού» μνημονίου της. Έδωσε την ευκαιρία στη Δεξιά να αναμετριέται πλέον στα ίσια με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο δικό της γήπεδο, στον ανταγωνισμό για το ποιος θα είναι «καλύτερος διαχειριστής» του μνημονίου.
- Το δίλημμα των αριστερών ψηφοφόρων που πιέζονται μπορεί να αντιστραφεί ως εξής: «Πρώτη φορά μνημόνιο χωρίς αντιπολίτευση;»Χαμένη ψήφος είναι αυτή οδηγεί σε μια Βουλή χωρίς πραγματική αντιπολίτευση στο Μνημόνιο και χωρίς εναλλακτικό πρόγραμμα άμεσης διεξόδου. Χαμένη ψήφος είναι αυτή που θα επιτρέψει απρόσκοπτη εφαρμογή του μνημονίου, χαμένη ψήφος είναι αυτή που οδηγεί σε μια χαμένη στη μνημονιακή υποταγή τετραετία, σε μια χαμένη γενιά, κι άλλη χαμένη στην τρύπα του χρέους δημόσια περιουσία κλπ. Η ψήφος στη ΛΑΕ είναι η μόνη χρήσιμη και κρίσιμη. Για να μη μετατραπεί η Βουλή για άλλα 4 χρόνια σε «γραφείο» διεκπεραίωσης εντολών της τρόικας, για να συνδεθεί η κοινοβουλευτική με την κοινωνική αντιπολίτευση στο τρίτο μνημόνιο. Για να σωθεί η χαμένη στα μνημόνια τιμή της Αριστεράς.  
5. Τσίπρας στο Κερατσίνι: «Τι να την κάνετε μια Αριστερά που απλώς καταγγέλλει, αλλά δεν ματώνει για σας;Η Αριστερά που απλά και μόνον καταγγέλλει είναι ακίνδυνη και βολική για το κατεστημένο και την ολιγαρχία». Υποθέτοντας ότι αυτό φωτογραφίζει κυρίως τη ΛΑ.Ε., δευτερευόντως το ΚΚΕ, απαντάμε:
- Η ΛΑΕ δεν είναι η αριστερά που καταγγέλλει, αλλά η αριστερά που έχει εναλλακτική πρόταση σύγκρουσης με το ευρωπαϊκό κατεστημένο, στο οποίο υποτάχθηκε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η πρόταση που δαιμονοποιεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας πλήρως την επιχειρηματολογία των δανειστών, της ΝΔ και λοιπών μνημονιακών και του εσμού των μιντιαρχών και ολιγαρχών που τρομοκρατούσαν τον λαό πριν το συγκλονιστικό ΟΧΙ.
- Ποιος μάτωσε και για ποιον; Έλεος! Δεν θα πληρώσουμε τις 17 ώρες του Τσίπρα στη Σύνοδο Κορυφής με 17, 27 ή 37 χρόνια επιτροπείας της χώρας. Μάτωσε κι ο Λαφαζάνης που έφερε μια επωφελή συμφωνία για τη χώρα που το ευρωατλαντικό κατεστημένο θέλει να ξηλώσει. Μάτωσε κι ο Στρατούλης, με τα ασφαλιστικά του νομοσχέδια που το τρλιτο Μνημόνιο οδηγεί σε κατάργηση. Μάτωσε κι η Βαλαβάνη με τις 100 δόσεις ή τον φόρο στις τριγωνικές συναλλαγές που η τρόικα απαιτεί ουσιαστικά να καταργηθούν.
Μάτωσε κι η Κωνσταντοπούλου που, λοιδορούμενη από τους πάντες, προσπάθησε να σώσει το κύρος της Βουλή κ.ο.κ. Μάτωσαν και όλες και όλοι εκείνοι που αγωνίστηκαν μέσα στα κινήματα ενάντια στα Μνημόνια και έχτισαν τη δυναμική που έφερε το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και τώρα βλέπουν την ηγετική ομάδα να φέρνει νέο Μνημόνιο.
- Η ηγεσία του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή που έχει συνθηκολογήσει όχι μόνο με το ευρωπαϊκό κατεστημένο, αλλά και με το εγχώριο κατεστημένο, υποτασσόμενη στην στρατηγική επιλογή του «πάση θυσία στο ευρώ». Η καταγγελλόμενη με ανέξοδους λεονταρισμούς διαπλοκή κάνει ό,τι μπορεί για να στηρίξει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Εξαίρει την μνημονιακή μεταστροφή της και θεωρεί αδιανόητη κυβερνητική λύση χωρίς ΣΥΡΙΖΑ, είτε είναι κυβέρνηση συνεργασίας με κορμό ΣΥΡΙΖΑ και συνεργάτες τα ΠΑΣΟΚοΠοτάμια, είτε μεγάλος συνασπισμός.
- Και ξανά: ποιος μάτωσε περισσότερο από τον ίδιο τον λαό, τη μεγάλη του πλειοψηφία, που έχει πληρώσει με 70 δισ. λιτότητας τα δυο πρώτα μνημόνια και καλείται να ματώσει κι άλλο με το τρίτο Μνημόνιο και τα μέτρα των 12 δισ.;